It feels so unreal from the outside lookin in...

The boy with the bubblegun

2011-12-21T01:33:00.000+01:00

Υπάρχει ένα μέρος που τα πουλιά κελαηδάνε αλλιώτικα. Παραμύθι. Θυμάσαι τότε; Τρέχαμε. Εγώ εδώ, εσύ εκεί. Κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο. Κάποιες φορές, σαν κι αυτή, που με πονάει ο λαιμός μου, που ο ιδρώτας φωνάζει πυρετό, που τα μάτια είναι κόκκινα πρισμένα έτοιμα να ξεσπάσουν σαν καταρράκτες, τότε είναι που σε σκέφτομαι. Ήταν φορές που έβρισκες τις μέρες σου γεμάτες ηλιοβασιλέματα και ακρογιαλιές. Τα δύο που λατρεύω περισσότερο σε τούτο τον κόσμο. Κάποτε τρελλαινόμουν, ξέρεις, που δεν μπορούσα να βάλω την λέξη "τούτο" μέσα στις προτάσεις μου. Σήμερα δεν ξέρω αν με νοιάζει πια. Είναι που μεγαλώνουμε, λένε. Και ξέρεις τι; Αλήθεια είναι. Γράφω σωστά. Το'χεις προσέξει; Κάποτε θύμωνες που το συκώνομαι το 'γραφα με ''υ''.. Πόσο αφελείς κι οι δυο μας. Και το 'δυο' γράφεται και 'δύο'. Αλλά διαλέγεις και παίρνεις, δεν κάνες ποτέ του κεφαλιού σου. Και φέτος έμαθα πως το 'ποιος' δεν παίρνει τόνο, ούτε το 'πως' άμα ξέρεις πως δεν είναι ερώτηση. Πώς όμως το 'μαθα δεν ξέρεις..Εδώ σε θέλω να θυμηθείς το παραμύθι. Κάποτε τρέχαμε. Πριν λίγο καιρό σου ΄χα πει πως σταμάτησα να τρέχω, πως δεν μου μένει πια τίποτα να προλάβω. Πόσο αφελείς κι οι δυο μας. Στα λεγα μα εσύ δεν έβλεπες την ώρα να πας παρακάτω. Κι εγώ..εγώ άλλαξα. Τόσα χρόνια, αρκετά δεν ήταν. Μου μένει στο μυαλό πως κάποια στιγμή δυο άνθρωποι αγαπήθηκαν τόσο πολύ, που δεν άντεχαν να βρίσκονται ο ένας κοντά στον άλλον. Και σε πίστεψα, πίστεψα πως όσο πιο κοντά σου ερχόμουνα, τόσο χειρότερα τα κάναμε. Δεν υπολόγισες ποτέ όμως πως σε πίστεψα τόσο πολύ, που στο τέλος το νιωσα. Έγινε κομμάτι μου, με μεταφόρφωσε, μου δωσε πνοή, με οδήγησε...και στο τέλος. Στο τέλος έσπασε. Έσπασε και χάθηκε.

BREAK. (τσιγάρο)

2011-11-19T08:26:00.000+01:00

Μεγάλωσα αλήθεια τόσο πολύ;

μα πόσο μ'αρέσει που μεγάλωσα...

Ποιός θέλει να γίνει γραφικός;

2011-10-23T23:04:00.000+02:00

Που να τις βάλεις όλες αυτές τις σκέψεις, τις εικόνες..; Και πως ν' αντέξεις να μην σκεφτείς έστω και μια φορά πόσο σε άλλαξαν οι δρόμοι, τα στενά, οι πλατείες και τα συντριβάνια..; Δεν ξέρω αν μπορώ να ησυχάσω.. Στην μοναξιά έρχομαι ξανά εδώ, τα κλειδιά στη τσέπη, να βάζω το χέρι μου κάθε τόσο και να τα κουνάω για να νιώθω αυτή τη σιγουριά που πουθενά αλλού δεν έχω νιώσει. Τα θέλω μου, τα μπορώ μου, οι λύπες, το άγχος, οι χαρές..Εχω γεμίσει το κεφάλι μου με όλα αυτά που για χρόνια ονειρευόμουνα. Να ξέρω, να μπορώ να πώ, να έχω να πώ..

Είναι τελικά όμορφο να ονειρεύεσαι, ν'αλλάζεις. Είναι ακόμη πιο όμορφο όμως να περιμένεις, να ελπίζεις. Βάζεις ένα κομματάκι στο παζλ, κλείνεις τα μάτια, κάνεις μια ευχή και πέφτεις ξανά στο ψάξιμο. Αυτή τη φορά κοιτάζεις για ένα κομματάκι ουρανό, λίγη περισσότερη σιγουριά και με τα μάτια στραμμένα στο μόνο πράγμα που είσαι ελεύθερος να γεύεσαι, να μιλάς, να βλέπεις. Ο ουρανός μου σήμερα είναι γαλάζιος, όπως τα ονειρά μου. Τον θέλω γαλάζιο, τον χρειάζομαι έτσι. Σ'ένα πίνακα, είναι το χρώμα που πάει με όλα. Γιατί είναι το χρώμα που ελευθερώνει τις αισθήσεις.

Κάθομαι σ'ένα λεωφορείο κόκκινο.

Λονδίνο.

Τι να πεί κανείς για το Λονδίνο. Γεύεσαι. Μια γέφυρα, ένα ρολόι και μια ρόδα. Κι εκεί που λες πως δεν βρίσκεις ούτε μια δόση ρομαντισμού, χρειάζεται μια μέρα να σου φέρει τα πανω κατω. Μια μέρα σε μια προκυμαία, ένα απόγευμα στην Camden να κάθεσαι στο κανάλι και να κοιτάς την αγορά, ενας περίπατος στην Τrafalgar, και λίγα λεπτά, όσο να κάνεις ένα τσιγάρο καθισμένος κάτω απ΄τα τεράστια φτερά στο Angel..όταν ανακαλύπτεις μια πόλη, πρέπει να ξέρεις που να ψάξεις, πρέπει τα μάτια σου να ξέρουν που να δουν. Πρέπει να ξέρεις πως όταν κάθεσαι σ΄ένα κόκκινο λεωφορείο, η πιο όμορφη θέση είναι στο πάνω πάτωμα, μπροστά μπροστά. Κι όταν περνάς απο London Bridge, καλά κάνεις να περάσεις απ΄τις στοές, να αγγίξεις λίγο τις πέτρες, να βγάλεις μια φωτογραφία το ξύλινο καράβι και μετά να ξεκουραστείς μπροστά στο μουσείο. Δεν είναι γραφικό το Λονδίνο. Ποτέ δεν ήταν. Μα τόσα χρόνια ταξίδια, ένα έχω μάθει. Καμιά πόλη δεν θα΄ταν τίποτα χωρίς τις ψυχές που την στοιχιώνουν κάθε μέρα και κάθε βράδυ. Το αγαπάω το Λονδίνο. Το αγαπάω γιατί στην καρδιά της πόλης, ο Έρως σε σημαδεύει με το βέλος.

Κι αν τολμάς...μην αγαπήσεις.

ΣκοΤΕΙνή πλευΡΑ

2011-06-04T04:22:00.000+02:00

...ξέρεις, πάντα θα έχω μια σκοτεινή πλευρά

αυτήν που κάποτε αγάπησα, που έθρεψα, που μεγάλωσα και θαύμασα..μην ρωτάς γιατί. Ποτέ δεν ρώτησες. Χρειάζομαι χρόνο να ψάξω, να βρώ, να καταλάβω. Τραγούδια. Αυτά τα μερικά που κατεβαίνουν τόσο βαθιά στην ψυχή μου, που δεν βρίσκουν ποτέ τον δρόμο να επιστρέψουν στην επιφάνεια. Κολλάνε στον πάτο, ουρλιάζουν. Κι όταν πια πέφτει το φώς και χάνονται στο μαύρο, συμβιβάζονται. Κι έπειτα, γίνονται ένα, διαιωνίζονται, πολλαπλασιάζονται, αυξάνονται και πληθύνονται μέχρι ν' αρχίσουν να μασάνε. Το μέσα μου, τα αισθηματά μου..μετά, ανεβαίνουν στο κεφάλι μου, τρώνε τις σκέψεις μου, βγαίνουν στα μάτια μου, κυριεύουν το μυαλό μου. Δεν είναι ευκολο, ξέρεις, να βλέπεις τον κόσμο με μάτια που ανήκουν αλλού..Εχω θολό μυαλό, γεμάτο θάλασσες. Κοιμάμαι ήσυχος πάντα μετά τις 5. Την ώρα που ξυπνάνε οι προστάτες μου. Εμαθα να'χω την φύση με το μέρος μου γιατί χατίρι δεν μου χάλασε ποτέ. Οσες μέρες ήθελα να τις κάνει νύχτες, μου τις έκανε..κι είμαι παιδί που ανθίζει τις νύχτες. Ετσι κι αλλιώς, μέσα μας, σκοτάδι κάνει πάντα..και δυο μάτια δεν είναι ποτέ αρκετά, άμα τα κρατάς κλειστά...

End of reign

2011-05-28T04:38:00.001+02:00

Ενα χτύπημα μοιραίο. Κι όσο μπορείς να το αντέξεις, άλλο τόσο δυναμώνει για να σου θυμίζει πως κάποτε, κάποιοι μίλησαν γι'αυτό. Πέφτει. Πέφτει ένδοξα, σαν εκείνους τους βασιλιάδες που κάποτε έχτιζαν τα παλάτια τους πνιγμένα στο χρυσάφι. Μα δεν τους είπε ποτέ κανείς πως το χρυσάφι δεν ήταν τίποτα παραπάνω απο εφτά γράμματα. Εφτά γράμματα, εφτά ψυχές, εφτά κατηγορίες. Πέφτει. Κι αν συνεχίσει να πέφτει, θα γεμίσει τον κόσμο με μια αρρώστια τόσο βαριά, που η μοίρα όσες φορές κι αν γραφτεί, κανείς δεν θα γλιτώσει. Το χέρι ψηλά, η παλάμη κλειστή, κι ο δείχτης να σημαδεύει τον ουρανό. "Εκεί θα 'μαστε όλοι μια μέρα..". Κι όσα θα κοιτάμε απο ψηλά θα μας φωνάζουν ιστορίες για αχρείους, σημεία και τέρατα..Πέφτει. Πέφτει βίαια, λες και το χτύπημα του ρούφηξε τη δύναμη που κάποτε τον κοίταζε στα μάτια και τον ξυπνούσε. Δεν ξέρω τι αφήνει πίσω. Ετσι κι αλλιώς η ψυχή και η δύναμη δεν μετριούνται στα δάχτυλα. Ετσι κι αλλιώς, αν μπορούσε να μετρήσει κανείς το φώς, θα κλεινε τον κύκλο της ζωής του σ'εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα που έδειχνε τον ουρανό.

Πέφτει. Πέφτει γιατί οι γραφές το λένε. Κι όσα έγραψαν αυτοί, εμείς τα ακολουθούμε κατα γράμμα. "Κι αυτός θα πέσει μια ώρα που οι μέρες και οι νύχτες δεν θα 'χουν τελειωμό, κι αν δείξει τον ουρανό, τότε μαζί του κι ο κόσμος θα χαθεί.."

Κι έτσι φύγαμε όλοι για ταξίδια. Ταξίδια στο άπειρο, στο άγνωστο, εκεί που το μαύρο και το άσπρο συγκρούονται και φτιάχνουν χρώματα που δεν τους δώσαμε ακόμη ονόματα. Κανείς δεν φοβάται, γιατί τώρα πια όλοι ξέρουν. Κανείς δεν κοιτάει που πάμε, γιατί όλοι εμπιστεύονται...παράδοξο..αυτός που κάποτε έπινε κρασί και λέρωνε τα χέρια του με αίμα, είναι αυτός που έσωσε τον κόσμο...Πέφτει, και θα πέφτει, μέχρι το τελευταίο σκοινί που κρατάει αυτο τον κόσμο να κοπεί.

Ανοίγω τις πόρτες και περιμένω. Είναι όμορφο να βλέπεις τον κόσμο να χάνεται απο ψηλά.

Κάποτε δήλωσα ταξιδιώτης. Ποτέ όμως δεν διευκρίνησα που κάνω τα ταξίδια μου..κι όσο παράδοξο κι είναι, είμαι χαρούμενος με ό,τι έχω. Γιατί αυτά που έχω, είναι αυτά που είμαι...

2011-04-18T03:18:00.000+02:00

Λένε πως φεύγεις, πως κάπου στον δρόμο έριξες τη ματιά σου σ'εκείνα τα σημεία τα φωτεινά που για χρόνια τους κλείναμε τα μάτια..

Πριν μέρες στεκόμουνα και κοίταζα κάτω. Ομορφη η θάλασσα. Μεγάλωσα με θάλασσα γαλάζια, κρυστάλλινη. Κι ίσως να μην άξιζε να την αγαπήσω τόσο, αλλά την αγάπησα. Τους χειμώνες φουρτούνιαζε, φούσκωνε, φώναζε. Εκείνες τις λίγες φορές που έτυχε ν'ανοίξω τα μάτια μου να την κοιτάξω, μου ΄ριχνε δηλητήριο. Με κοίταζε με δυο μάτια μάυρα, με μίσος, λες κι ήθελε να με ρίξει στο κενό..να ησυχάσει αυτή, να ησυχάσω κι εγώ.. Τελευταία φορά, θυμάμαι ήταν αλλιώς. Θυμάμαι να χτυπάει τα βράχια με μανιά. Την δικαιολόγησα. Είναι δύσκολο να θες να πας μπροστά και να ξέρεις πως όσο σκληρά κι αν προσπαθήσεις, η επιθυμία σου θα μείνει μια πλάνη, ένα χαρτί που βράχηκε και κόλλησε στο χώμα.

Δεν ξέρω πόσο εύκολα μπορεί να νικήσει κάποιος τον ίδιο του τον εαυτό. Κι αν είχα τον Γιώργο εδώ, θα μου λεγε πως δεν έχω να χάσω τίποτα αν δοκιμάσω..Μα έχω μείνει στεγνός απο αγάπη και δύναμη. Ο,τι έχω μέσα μου φωνάζει...έχω γίνει ένας απ΄αυτούς τους λίγους που όταν τελιώνει η βροχή, όταν περνάει η μπόρα, στεγνώνουν και τα σωθηκά τους. Στενεύουν τα όρια ξαφνικά. Τόσο ξαφνικά που δεν ξέρω καν αν έχω καταλάβει πως πατάω σε αγκάθια. Είναι κρίμα που όλα πάνε καλά. Που έχω μια όμορφη ζωή, που παίρνω το πτυχίο, που κάνω βήματα μεγάλα, που μ' αρέσει ακόμη να κοιτάω τον ήλιο χωρίς να προστατεύω τα μάτια...κι είναι κρίμα γιατί κάτι λείπει...κι είναι στενάχωρο που ξέρω τι είναι..

Αν αποφάσισα να γίνω αυτό που έγινα, είναι γιατί οι συνθήκες μου το επέτρεψαν να είμαι αυτός που θέλω. Διάβαζα προχθές ένα βιβλίο..ήτανε λέει ο ήρωας τρελλαμένος με το φεγγάρι (Moon Palace, Paul Auster). Κι όσες φορές κι αν προσπάθησε να ξεφύγει απ΄την τρέλλα του, η ζωή του 'χε γραμμένο να λούζεται κάθε βράδυ φεγγαρόσκονη.. Έλα όμως που εγώ διάλεξα άλλο στοιχείο της φύσης...

2011-04-18T00:45:00.000+02:00

Οι φίλοι μου όλοι, εδώ και χρόνια
ζευγάρια γίναν, φτιάξαν σπίτια
μονάχα εμένα χάσκει ακόμα
χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια..

Τις νύχτες μπαίνεις στα ονειρά μου,
λες κι ήρθες σε δικό σου κήπο..
κι αν μεγαλώσαν τα φτερά μου,

εγώ απ'το πλάι σου δεν λείπω..

2011-04-11T23:36:00.000+02:00

Φευγουν οι μέρες, τις πακετάραμε κι αυτές. Όμορφες, γεμάτες, άδειες, όλες τις αγάπησα..κι ας ψάχνουν οι άλλοι να βρούν νόημα, αυτό το νόημα που κάποτε έψαχνα κι εγώ..Κι ας συνεχίζουν να λένε πως δεν τα παρατάνε γιατί οταν τα παρατάς όλα τελιώνουν...

Ηξερα πως η μέρα που θα μπορούσα να σε αφήσω να φύγεις έχοντας χαμόγελο στα χείλη μου, θα΄ταν η μέρα που η αγάπη μου για σένα θα'ταν όλα για όλα αληθινή. Εδω υπάρχει ένα μέρος που θά΄ναι κρατημένο για σένα όποτε επιστρέψεις. Στο χω φτιάξει με τα πιο όμορφα υλικά..λίγη αγάπη, λίγη χαρά και κυριώς αναμνήσεις. Ξέρω πως θα'μαι δίπλα σου μια ζωή, το ξέρω. Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω γιατί, μα το υπόσχομαι..

Τα υπόλοιπα θα στα πώ απο κοντά..

Δικός μας

2011-03-14T03:42:00.000+01:00

Κοιμήσου..
κοιμήσου όσο τα χρώματα της νύχτας κελαηδούν ακόμη..
κι ισως να βρείς τα μυστικά
αυτά τα λίγα
αυτά που βρίσκαμε τις Κυριακές στα πάρκα,
κοιμήσου..

Κι όταν χαράζει,
χαράζει γιατί στις μέρες τις μεγάλες, τις ξέγνοιαστες
βρίσκαμε γεύσεις σε δρόμους σταρένιους
και τους περπατούσαμε..
εγώ, εσύ, κι ο,τι ήτανε δικό μας..

Το απόγευμα,
και κάθε απόγευμα, φεύγαμε για πρωινά
γιατί τα πρωινά μας έδειχναν εκείνα τα υψώματα
τα δυσβατα..

...θυμάμαι οταν νύχτωνε πάλι :

- ''Το πρωί ο ουρανός ειναι ρόζ..''
...

- ''Το πρωί ο ουρανός είναι δικός μας, καρδιά μου..''

- '' Δικός μας; Ο ουρανός δεν ανήκει σε κανένα..''

- '' Ο ουρανός ανήκει σε όποιον τον έχει ταξιδέψει... γι' αυτό σου λέω, είναι δικός μας..''

Ακαθόριστο

2011-03-05T04:08:00.000+01:00

Τις περισσότερες μέρες τις πέρασα σ'ένα σπίτι. Ψηλό ταβάνι, μεγάλα παράθυρα και φώς. Πολύ φώς. Τις περισσότερες φορές κοιτούσα το ρολόι. Πέντε, δέκα, δεκαπέντε...

Γράφω. Γράφω γιατί αν δεν γράψω θα 'ρθει το είκοσι και το εικοσιπέντε. Αυτά τα δύο τα βαριέμαι. Γι' αυτό, γράφω. Κοιτάω τις γωνίες. Η αλήθεια είναι πως δεν τις κοίταξα ποτέ. Πάντα διαφωνούσα εκεί που έκαναν στροφή κι απο δεξιά πήγαιναν αριστερά. Μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως τις οροφές κάποτε τις έφτιαχναν τόσο ψηλά. Δεν φτάνω. Απλώνω τα χέρια μα δεν μπορώ. Κάποτε μικρός σκεφτόμουνα πως θα 'τανε να καθόμασταν ανάποδα. Σήμερα ξέρω πως αν ο κόσμος ήταν τόσο απλός, θα αλλάζαμε τις λέξεις και θα κλείναμε τη βρύση μη πλυμμηρίσει το ταβάνι.

Ασπρο. Το χρώμα. Το αγαπάω το άσπρο αλλά δεν ξέρω γιατί. Είναι άδειο χρώμα και το γουστάρω. Στη μέση συνήθως υπάρχει το μαύρο. Αυτό είναι σίγουρα αρχηγός. Ξέρει τι θέλει, ξέρει τι ζητάει. Μα εγώ, έχω το ακαθόριστό, το σκέττο, το απλό. Δεν ξέρω πολλά στη ζωή, δεν είμαι παιδί χωρισμένων γονιών, δεν μ΄έχουν χτυπήσει ποτέ, ούτε κλέψει. Ισως αυτό είναι που με κάνει ακαθόριστο χαρακτήρα και άδειο. Εχω δεί λίγα, έχω μάθει λίγα, εχω ζήσει λίγα. Εχω υπάρξει γελοίος, τρελλός, λανθασμένος. Εχω υπάρξει πεινασμένος για πάθος, για έρωτα, για ύπαρξη. Μα δεν ήταν αρκετά. Ολα άσπρα στο βωμό της ακαθόριστης ύπαρξης μου.

Κάθε μέρα ξέρω και λιγότερα. Οσο ανοίγω τα μάτια, τόσο πιο μικρός γίνομαι. Κι όσο θέλω, τόσο πιο λίγα έχω. Φοβάμαι. Φοβάμαι γιατί αρχίζω και ξεχνάω. Χρωματίζομαι. Ο χρόνος με πειράζει. Εχουν κολλήσει τα δευτερόλεπτα στο 55. Σκέφτομαι πως με περιμένει να τελιώσω κι ας λένε πως ο χρόνος πίσω δεν κοιτάει. Κλείνω τα μάτια και μετράω μέχρι το 60. Βρίσκομαι στον ίδιο καναπέ, με τους δείχτες ακόμη στην ίδια θέση. Λέω να τους ευχαριστήσω. Για ακόμη μια μέρα μου χάρισαν λίγα λεπτά ευτυχίας. Σ' αυτά τα λίγα, τα μικρά, τα ασήμαντα, πέρασα τους μήνες που ήταν πιο πολύ δικοί μου απο κάθε άλλη φορά. Τους μήνες που δεν είχα ανάγκη να γράψω ή να βγώ στο μπαλκόνι για τσιγάρο μπας και καθαρίσει το μυαλό μου.

Και τώρα; Τώρα γράφω. Γι' αυτό γράφω.

2011-01-02T01:08:00.000+01:00

Τις φοβάμαι τις νύχτες. Γιατί κρύβουν τα λάθη μου. Κι όταν δεν τα βλέπω γεμίζω σκυρτίματα πως χάθηκαν με το πέρασμα τους.. Δεν νοιάζομαι πολυ για συναυλίες, στάδια, μεγάλα γεγονότα. Ποτέ δεν το'κανα. Θυμάμαι που κάποτε διάβαζα λίγο εφημερίδα, να λέω πως ξέρω. Ούτε ποδόσφαιρο έπαιζα ποτέ.

Εψαχνα να βρω εκείνα τα γράμματα που μου δινες κάθε φορά που σε κοίταζα στα μάτια. Κι ύστερα απο μέρες θυμάμαι να σου λέω πως τις δύσκολες στιγμές μόνο εσένα είχα. Προσπαθούσαμε να βρούμε που τελιώνει το μονοπάτι, που αρχίζει ο ήλιος, που τελιώνει η γραμμή, πως γεννιούνται τα όνειρα. Περπατούσαμε πάντα στον ίδιο δρόμο, παράλληλα, ο ένας μπρος ο άλλος πίσω, δίπλα δίπλα..δεν είχε σημασία. Κοιτάζαμε το βράδυ το ίδιο φεγγάρι, την ίδια βροχή. Μην μ'αρνηθείς. Θα χορέψω για σένα τις πιο όμορφες νύχτες, κι ας τις φοβάμαι. Γινόμαστε λίγο απ΄όλα και αφήνουμε λάγνα βλέμματα να κατασπαράζουν τις κάποτε ξέγνοιαστες Κυριακές μας. Μια στο μπαλκόνι, μια στον καναπέ, ν'αφήνουμε τον ήλιο να ψήνει τα προσωπά μας.

Την ζωή μου την έχω κάνει απλή, την χαίρομαι. Ξέρεις, τις πιο όμορφες στιγμές τις πέρασα σ΄ένα λουνα παρκ, σε μια πλατεία, σ' ένα passage κάπου στο Παρίσι, σ΄ένα πάρκο με το σκυλί, σ'ένα μπαλκόνι με θέα, σε μια παιδική χαρά να σπρώχνω μια κούνια, σ΄ένα τρένο να βλέπω ταινία, σ'ενα στενό στραβοπατώντας ζαλισμένος. Κι αν έπρεπε να αλλάξω έστω και ένα απ΄αυτά, θα διάλεγα να τα αλλάξω όλα, απο φόβο μην χάσω την μαγική ισορροπία της ζωής μου.

Πέρασε καιρός. Εχασα, βρήκα, κοίταξα και έκρυψα τη ζωή. Αποστολή εξετελέσθη.

Πετάγματα

2010-11-23T04:06:00.000+01:00

Μετραω αριθμους, κάνω εξισώσεις που βγαινουν πάντα λάθος. Την αγαπάω την ζωή, γιατί μου δίνει ομορφα ηλιοβασιλέματα και ήσυχα βράδια. Κι οι μέρες οι δύσκολες είναι αυτές που στο μυαλό μας μένουν για να γεμίζουν τις άδειες γωνίες, να δίνουν ένταση..Θυμήθηκα προχθές εκείνο το ταξίδι. Στεκόμουνα στην άκρη και κοίταζα κάτω..κι όσο κοίταζα, τα θέλω μου μεγάλωναν σε μια απέραντη γλυκιά σιωπή..Ενιωθα στην πλάτη μου τον αέρα σχεδόν να με σπρώχνει, σαν να ΄θελε να με κάνει να πετάξω..Η ζωή δεν κρύβεται στο πόσο ψηλά πετάς. Μα αν θα το κάνεις ποτέ να φύγεις ψηλά, κάντο σωστά. Ανοιξε φτερά, βάλε δύναμη και εκτοξεύσου στα ψηλότερα στρώματα του κόσμου που δημιούργησες με τόση μανιά. Σ'ένα πίνακα που τα χρώματα μιλάνε για μάγισσες και τέρατα και νεράιδες ξενιτεμένες σε άλλα παραμύθια. Κι αν τις συναντήσεις ποτέ, μην τους μιλήσεις, σε πλανεύουν με ψέμματα και λογια κι υποσχέσεις. Φτιάξε έναν καλύτερο και κλείδωσε τις μέσα..

Εκείνη τη μέρα πέταξα. Κι έριχνα στον ουρανό αστέρια να φωτίζουν την σκοτεινή μου πλευρά, να την ξεκάνουν..Κι ουρλιαζε γιατί είχε ριζώσει βαθιά...κι όσο χανότανε, γέμιζε η νύχτα μουσικές, και τρομπέτες και τύμπανα..κι εμείς χορεύαμε, βρίσκαμε γη να πατάμε να χορεύουμε...Δεν σε ρώτησα ποτε, αλήθεια, πόσες φορές φίλησα μέχρι να πιάσω πάτο..; Κάθε φιλί μου ρουφούσες τη ζωή απ΄τα στήθια...μέχρι που έσβησα στο πέρασμα του χρόνου οπως αργοσβήνουν οι πεταλούδες τα βράδια κρυμμένες στα φυλλώματα..Εκανα το ταξίδι μα δεν το ξανάκανα ποτέ. Τα όμορφα τα ξημερώματα έρχονται λίγες φορές, τις υπόλοιπες κρύβονται στη συνήθεια. Κι αν είσαι τυχερός να το χεις ζήσει μια φορά, μένεις για πάντα καταδικασμένος στη λησμονιά.

Τις εξισώσεις πάντα λάθος τις έκανα, γιατί η καρδιά μου είχε πάντα το πάνω χέρι. Κι η καρδιά δεν ξέρει απο εξισώσεις. Τους αριθμούς τους μετρούσα πάντοτε ανάποδα, γιατί το μυαλό ήξερε μόνο να ταξιδεύει σ' εκείνο το λόφο που κάποτε στεκόμουνα και κοίταζα την ζωή μου απο ψηλά..

2010-11-18T17:05:00.000+01:00

Εκείνα τα καλοκαίρια, τα ανέμελα, γεμάτα θάλασσα..

εκείνα τα βράδια με κουβέρτες στη βεράντα, εκείνα τα απογεύματα με κόκα κόλα στη παραλία..

Θυμάμαι που κοίταζα τ'αστέρια σε απόλυτη σιωπή..Προσπαθούσα να βάλω τις τσαλακωμένες μου εικόνες σε σειρά..αυτή είναι λίγο θολή σκεφτόμουνα..την εβαζα στην άκρη και περιμένα να ζωντανέψει...και σιγά σιγά αρχισαν να βγαίνουν χρώματα, να κυλάνε στο πατωμα, να ανεβαίνουν στους τοίχους, να μπαίνουν απ'τα παραθυρα. Κι ένιωθα μέσα μου μια δύναμη που θα μπορούσε να διασχίσει πέντε κόσμους μέχρι να ρίξω το πρώτο χαμόγελο. Σε θυμάμαι. Πάντα σε θυμάμαι. Και δεν θέλω να φοβάσαι, δεν αντέχω να φοβάσαι. Εμείς δεν φοβόμασταν ποτέ..Πατάω τα πόδια μου ξανά στη γή. Εδω γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα. Μέσα βαθιά τσιρίζω..για μένα, για σένα, για ο,τι αδικαιολόγητα ξεχνάμε. Τα κουβαλάω στη τσάντα μου μην τα χάσω, τα βάζω σε σειρά πάνω απ΄το τζάκι να τα βλέπω τα βράδια, τα έχω διπλα μου όταν διαβαζω. Κι όταν μερικές φορές χρειαστεί να τ΄αφήσω στο σπίτι, παντα νιώθω πως έρχεσαι και τα προσέχεις. Την αγάπη μας, τον ερωτά μας, τα γέλια μας, τις ζωές μας.

Αυτή τη φορά δεν σ'αφήνω. Αυτή τη φορά τον πίνακα θα τον φτιαξουμε παρέα. Εγώ στο κρεββάτι κι εσύ να με κοιτάς. Και μετά θα κλείσω τα μάτια μέχρι να έρθει η στιγμή που θα νιωσω τα χείλη σου στα δικά μου. Θα μου πάρεις τα πινέλα απ'το χέρι και θα τ' ακουμπήσεις στο πάτωμα. Θα φιληθούμε, να νιώσω το κορμί σου να κυριέυει το δικό μου, μέχρι η ανάσα μου να γίνει δική σου, μέχρι τα μάτια μου να βλέπουν μόνο εσένα...και θα σ'αφήσω να κάνεις το ομορφότερο ταξίδι που έκανες ποτέ...για να σου δείξω πως τις ήρεμες νύχτες που επιστρέφω στο σπίτι το σώμα μου δεν έχει ζωή χωρίς το αγγιγμά σου..

Σε ψάχνω, σε βρήκα..

Οι εποχές

2010-11-15T06:47:00.000+01:00

Πως ν'αρνηθείς μια καρδιά, μια μέρα, ένα χαμόγελο, δυο λέξεις..κοιτούσαμε το ίδιο πράγμα βλέπεις..μα το βλέπαμε απο διαφορετικές μεριές. Βρήκα τι είμαστε..στεκόμασταν για ακόμα μια φορά μπροστά στο ίδιο μονοπάτι. Kι όσο άλλαζαν οι εποχές αυτό άλλαζε χρώματα. Πρώτο ερχόταν το φθινόπωρο. Κιτρίνιζε ο ουρανός, τα φύλλα, οι θάλασσες που δεν μας χωρούσαν πια. Το φθινόπωρο άρχιζαν τα καμώματα, σε αγκάλιαζα, σ'έχανα μέσα σε στενά και ήχους. Κι όταν τελείωνε η παράσταση, ερχόταν ο χειμώνας. Κρύος και βαρύς όπως κάθε χειμώνας μαζί σου. Εφευγαν οι γεύσεις, οι μυρωδιές, τα πουλιά που μου φερναν συνήθως τα μηνύματα σου..Τους χειμώνες δεν μιλούσαμε πολύ. Χωνόμασταν βαθιά μέσα στη γή και μετρούσαμε τις μέρες, γινόμασταν ένα με το σκοτάδι και περιμέναμε..Μέχρι να έρθει η άνοιξη αναδυθούμε στην επιφάνεια. Να δούμε το φώς...να μετρήσουμε τι χάσαμε και να αναπολήσουμε όλα αυτά που δεν θα ξαναρθούν..Με τις μέρες μας, στεγνώναμε το μονοπάτι, ανοίγαμε τον δρόμο, φτιάχναμε τα όνειρα μας..Ο,τι μας ταίριαζε το πακετάραμε για το ταξίδι του καλοκαιριού..

....

μα το καλοκαίρι δεν το θυμάμαι. Στεκόμουνα και κοιτούσα μπροστά. Θυμάμαι που προσπαθούσα να πιάσω το χέρι σου...μα δεν μπορούσα να το βρω. Ελειπες. Τα καλοκαίρια θυμαμαι όλο έλειπες.

Ξεθωριασα

2010-11-05T03:07:00.001+01:00

Δεν ζωφραφίζω πια. Εκρυψα τα πινέλα μου και δεν θυμάμαι που να τα βρω..κάτω απ΄το κρεββάτι καποτε είχα ζωγραφίσει την ελπίδα, την γέμισα με χρώματα γήινα και γύρω γύρω έβαλα δέντρα, μεγάλα δέντρα για να την κρύβουν. Πίστευα πως έτσι θα την έβρισκα τα βράδια στα όνειρα μου. Θα την χαιδευα, θα της μιλούσα για να παίρνει δύναμη και να μένει ζωντανή. Πέρασαν τα χρόνια και σιγά σιγά ξέχασα την υπαρξή της. Στα όνειρα μου δεν ήρθε ποτέ, βλέπεις..Ξυπνούσα ξέγνοιαστος, ήρεμος, χαμογελαστός. Δεν είχα απαιτήσεις απο τίποτα, απο κανέναν. Στις λιγοστές μέρες που περνούσαμε μαζί, έθαβα τον κόσμο που πλάστηκε για μένα όλο και περισσότερο στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

ΜεΡτά απο χρόνια, το σπίτι μου γέρασε. Γεμάτο εμπειρίες και δάκρυα που έλιωσαν τους τοίχους...και δεν έκανε πια για μένα. Σηκωσα το γραφείο μου, ξεσκόνισα την βιβλιοθήκη και πέταξα το κρεββάτι. Στο πάτωμα ξεθωριασμένη έμενε ακόμη η παλιά μου ζωγραφιά. Μα τα δέντρα ειχαν μεγαλώσει, τα αγριοχορτα ψήλωσαν και έγιναν ένα με τα δέντρα. Μπορούσα να διακρίνω πως κάτι κρυβότανε πίσω απο όλο αυτο το πανέμορφο πράσινο, μα δεν μπορούσα να θυμηθώ τι ήταν αυτο το λαμπερό πράγμα που δεν είχε πια μορφή, μονάχα χρώμα..Ρωτησα τα δέντρα τι κρύβουν πίσω απ΄τις φυλλωσίες τους μα κανένα δεν ήθελε να μου πεί. Ο,τι κι αν ήταν θα πρεπε να το βρώ μόνος μου..Απο τότε ψαχνω τα πινέλα μου..έχω ξεμείνει απο μπογιές, απο εμπνευση, απο δύναμη. Απο τότε στέκομαι πάνω απ'την ζωγραφιά και περιμένω τη μνήμη να μου φωτίσει το μονοπάτι που οδηγεί στο πίσω μέρος των δέντρων..

Δεν θυμαμαι πια γιατί όσα είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα ξεχάσω ποτέ, τα κανα ζωγραφιές που τώρα ξεθώριασαν σε πατώματα και τοίχους. Και τα πινέλα μου είτε τα δάνεισα, είτε για κάποιο μυστήριο λόγο τα κρυψα τόσο καλα, που πια δεν μπορώ να τα βρω όσο και να ψάξω...

Πανδώρα

2010-10-27T19:51:00.000+02:00

Ξεχνάμε. Ξεχνάμε γιατί χάσαμε πια το χρώμα απ'τα μάτια...και βλέπουμε ήλιους κίτρινους ξεθωριασμένους και θάλασσες γκρί γεμάτες άσπρα ψάρια.. Κι όσο πιστεύεις σε μένα, άλλα τόσα βήματα κάνω μακριά σου. Φοβάμαι τα ύψη. Θυμάσαι που στο λεγα εκείνη τη μέρα; Κι όσο πιο πολυ το επαναλάμβανα, τόσο πιο ψηλά με ανέβαζες. Μέχρι που φτάσαμε στη κορυφή. Και δεν ήμουνα σίγουρος αν αυτά που μου έδειχνες ήταν τ'αστέρια ή κάποια άλλα φωτεινά πετρώματα φτιαγμένα στη φαντασία μας. Και μέσα μου ένιωθα πως έπρεπε να τα μαζέψω όλα..να τα στολίσω τα βράδυ στο δωμάτιο να μου κάνουν παρέα τα βραδυα που κοιμάμαι χωρίς εσένα..Ψάχνω. Τωρα πια ψάχνω στον ίδιο ουρανό...γιατί μόνο αυτός μου μένει. Χρειάζομαι μέρες και νύχτες μακρία σου. Να βρω τη δύναμη να κοιτάξω τον εαυτό μου στα μάτια ξανά.

Κοιτάζαμε τα ίδια μονοπάτια. Κάποτε, κάποιος μου είχε πει πως τα μεγαλύτερα λάθη γίνονται τα ομορφότερα μας προτερήματα..και το πίστεψα. Γιατί μέσα μου ήξερα πως όσο περισσοτερο σου μοιάζω, τόσο πιο μακριά είχα την δύναμη να σε στείλω. Να μην πονάω πια. Μα όσο κι αν ήθελα να σε κρατήσω μακριά μου, άλλο τόσο μέσα μου μεγάλωνες τη φλόγια που μείωνε τις αποστάσεις. Εχω μεγαλώσει σε τρένα, έχω αλλάξει σε αεροπλάνα, εχω γεμίσει την καρδιά μου μεγάλες και μικρές αποστάσεις..και κάπου στη μέση κάθε τόσο κατέβαινα να σε δώ. Να σου μιλήσω για όσα μάζευα απ΄τα ταξίδια μου στον κόσμο. Κι έχω δει τόσα πολλα, ξέρεις..πράγματα που ούτε η φαντασία σου δεν βάζει..κι έγινα αυτός ο άλλος που τώρα με τόση μανιά μου ρίχνεις στα μούτρα για να με πείσεις πως χαθήκαμε, πως δεν αξίζουμε να έχουμε ο ένας τον άλλον. Δεν χρειάζομαι επιβεβαίωση, δεν χρειάζομαι να δώ την αλήθεια.τις αλήθειες μου έμαθα να τις κλείνω σε κουτάκια ξύλινα ζωγραφισμένα με ακουαρέλα..και κάθε φορά που κρύβω μέσα μια καινούργια, χαράζω στο κάτω μέρος το ονομά σου...

Αλήθειες. Κρυμμένες συμφορές. Στα όνειρα μου έχω μια μικρή αδελφή που την λένε Πανδώρα. Στη πραγματική μου ζωή έχω ένα μυαλό που έχει στερέψει απο ιδέες και ιδανικά. Και δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω γιατί κάθε πρωί πριν ξυπνήσω, η Πανδώρα μου διέγραφε τη μνήμη...και μαζί με τη δική μου, διέγραφε και τη δική της. Φοβότανε βλέπεις, μην κάνει τα ίδια λαθη...μην ανοίξει για ακόμα μια φορά το κουτί..

Κι έτσι περνούσανε οι μέρες. Ανήλιαγες και μοιρασμένες σε χρώματα μουντά, θολά, ξεθωριασμένα. Θα τη βρούμε την άκρη..μην φοβάσαι..Θα ΄ρθει η μέρα που θα βρούμε την άκρη..μα μέχρι τότε έχω να φροντίσω το κάθε βήμα που κάνω να είναι γεμάτο κομμάτια δικά μου..ο,τι είμαι, ο,τι έγινα, ο,τι θα γίνω, ο,τι έχω περισσότερο ανάγκη..

Δεν φοβάμαι. Δεν φοβάμαι τίποτα.

2010-10-24T00:43:00.000+02:00

Συνημμένα ρήματα, συνημμένες ζωές. Γελάμε, κλαίμε, ζούμε, αναλώνουμε μέρες και νύχτες. Όλοι κάνουμε λάθη, όλοι πονάμε. Οι μέρες που ξοδέψαμε μαζί ξεθωριάζουν και δεν ξέρω πια που βρίσκεται το νόημα..κάποτε περίμενα σε σταθμούς..και μόνο η καρδιά μου ξέρει πόσο μου λείπει η ύπαρξη σου..Θυμάμαι που στεκόσουνα στο τρένο και με κοίταζες. ''Άλλαξαν τα πράγματα'' μου 'χες πει...δεν ξέρω πόση ώρα καθόμουνα στο παγκάκι δίπλα στις ράγες. Δεν σκεφτόμουνα, αυτό το θυμάμαι. Τι ησυχία, Θεέ μου..Πόση μοναξιά μαζεμένη. Παρακάτω καθότανε μια γιαγιά. Κάθε τόσο έβγαζε το μαντίλι και σκούπιζε τα μάτια της. ''Εγώ δεν έκλαψα'' σκέφτηκα. Πια δεν κλαίω..κι όσο γράφω σκέφτομαι πόσο άσχημους ανθρώπους έδιωξα απ΄την ζωή μου γιατί δεν τους άξιζε να στέκομαι δίπλα τους. Και μέτα σκέφτηκα ξανά εσένα. Πόσα ζήσαμε, πόσα μοιράστηκα, πόσα μοιράστηκες.

Δεν ξέρω τι να γράψω, τα λόγια μαζί σου πια είναι περιττά. Σκέφτομαι πως αν αρχίσω να γραφω άλλα πράγματα ίσως να σε κάνω και σένα να νιώσεις καλύτερα. Μετα σκέφτομαι πως πρέπει να κρατώ τα προσχήματα. Πως πρέπει να προσποιηθώ πως όλα αυτά δεν γράφονται για σένα. Πως για μήνες τώρα δεν γράφω για σένα....και μετά να πέισω τον εαυτό μου πως δεν τα διαβάζεις πια, πως μ'έχεις ξεχάσει. Κι όσο τα σκέφτομαι θέλω τόσο πολύ να σε βρίσω για όσα σκοτώσαμε για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας.

Συνημμένες ζωές, έτοιμες για κατανάλωση. Μεχρι τη μέρα που θα σε δώ ξανά και τα κείμενα μου θα αποκτήσουν ξανά τη δύναμη τους..

Mind the gap

2010-10-15T13:49:00.000+02:00

Και κάπως έτσι αφήνουμε εκείνο το νησί που αγαπήσαμε τόσο πολυ. Και δεν ξέρω που είμαι, ούτε πως να σωθώ..σανίδα δεν έχω, κολύμπι δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν με πειράζει, δεν ξέρω αν πιστεύω πια σε όσα γράφω. Μου φτάνει που το πιστεύεις εσύ. Και κάθομαι σ'ένα παγκάκι και αγναντεύω το άπειρο. Είναι παράξενο πως βλέπω τον κόσμο. Είναι χαζό να βγαίνουν όλα τόσο μπερδεμένα. Δεν γράφω εγώ πια, αλλα εσύ. Αυτό να θυμάσαι.

Φτάσαμε. Το βλέπεις;

Εκεί ψηλά. Θυμάμαι μόνο να στέκομαι με κομμένη την ανάσα. Δεν θυμάμαι αν έφταιγε ο κρύος αέρας ή η εικόνα που είχα μπροστά μου. Και θυμάμαι που μου μάθαινες πως χτίζουνε τα πάρκα τους οι Γάλλοι, και οι Αγγλοι, και μετά μου δειχνες που καθόσουνα κι έπινες μπύρες με παρέα. Και λίγο παρακάτω διασχίζαμε τη γέφυρα. Και μετά τρέχαμε, κι όσο τρέχαμε πέφταν οι εραστές μέσα στη λίμνη ένας ένας. Μα οι κραυγές δεν ακούγονταν, ήταν πολυ μικρές για τον κόσμο που έκλεινε τα μάτια. Κι όσοι τους άκουγαν ήταν αυτοί που μπορόυσαν να διαβάσουν τις ψυχές τους, γιατί αυτές τσίριζαν με μανιά. Και μετα..μετά μια απίστευτη γαλήνη. Εφευγαν απ΄τη λίμνη μύρια τριαντάφυλλα, γέμιζε το πάρκο άνθη και μυρωδίες. Πόσοι ξεψύχησαν στ' όνομα του έρωτα. Εφευγαν οι μυρωδιές και ταξίδευαν μέχρι την Μονμάρτη. Εκεί δεν πήγαμε ποτέ. Κι αν πήγαμε, ήτανε μόνο στα όνειρα μας τις νύχτες που κοιμόμασταν χώρια.

Δεν φεύγω. Δεν φεύγω γιατί ποτέ δεν κατάφερα να φύγω πραγματικά. Μου φτάνει όμως να ξέρω. Να ξέρω όσα μου λεγαν τα μάτια σου τόσα χρόνια και δεν είχα το μυαλό να τα διαβάσω. Τώρα πια μου μένει να θυμάμαι. Συγνώμη που δεν έψαξα περισσότερο, συγνώμη που δεν ήθελα να δώ γιατί φοβόμουν πως αν μάθαινα την αλήθεια, δεν θα χα την δύναμη να την αντιμετωπίσω. Και κυρίως συγνώμη που δεν θα καταφέρω ποτέ να συγχωρέσω τα λάθη μου..

Rachat

2010-10-12T01:02:00.000+02:00

Στον δικό μου χρόνο και χώρο, τα ζητούμενα παρατάσσονται σε κύκλους και χορέυουν. Δεν ξέρω πόσος καιρός έχει περάσει, πόσες μέρες ξεγέλασα, πόσες ώρες γέμισα με αναμνήσεις δικές μου και δικές σου. Ξέρω μόνο πως πια τα μάτια μου βλέπουν εκείνες τις λίγες στιγμές που δεν κατάφερα ποτέ να ξεγελάσω. Είναι εκέινες οι μέρες που επιστρέφεις σπίτι, αφήνεις την τσάντα δίπλα στο πάτωμα, πετάς τα ρούχα στο τραπέζι της κουζίνας γιατί έτσι γουστάρεις, ανοίγεις το ψυγείο, παίρνεις μια κοκα κόλα και μετα στέκεσαι στο παράθυρο. Και κοιτάς, αγναντεύεις. Δεν ξέρεις τι σκέφτεσαι, δεν μπορείς να θυμηθείς τι σκεφτόσουν όσο ανέβαινες τα σκαλιά και κυρίως δεν θυμάσαι πόση ώρα σου πήρε να κατέβεις απ'την πλατεία μέχρι το σπίτι. Πρέπει να πείς ψέμματα. Για το ποιός είσαι, τι κάνεις, γιατί το κάνεις. Πρέπει να αποδείξεις πως το ψέμα σου είναι όλα για όλα αληθινό. Δεν ταιριάζεις σε όσα σου καταλογίζουν, μα πια αυτό είναι το λιγότερο. Τις νύχτες πάλι, όλα αλλάζουν. Βάζεις μουσική δυνατά, ανοίγεις τα παράθυρα να μπεί κρύος αέρας, κάνεις την αποσταση απ΄την κουζίνα στο σαλόνι τέσσερεις πέντε φορές μετρώντας κάθε φορά τα βήματα. Κι όσες φορές το κάνεις οι αριθμοί σου βγαίνουν λάθος, γιατί με τους αριθμούς δεν το΄χες ποτέ. Πάντα σου άρεσε το 5 και το 2 να το φιλοσοφείς. Αν είχα 5 καρδιές, πόσα συναισθήματα θα ζούσα σε μιά στιγμή; Αν σου διναν 2 μέρες μόνο να φτιάξεις και να γκρεμίσεις όλα όσα σου δωσαν τις ομορφότερες στιγμές της ζωή σου, πόσο πολύ θα ευχόσουν να τις είχες όλες για να πάψεις να φοβάσαι;

2010-08-30T04:55:00.000+02:00

Βρήκα τη θάλασσα.

Κι ήταν τόσο γαλάζια, κι ένιωθα τόσο ερωτευμένος με τη ζωή και τόσο γεμάτος. Και μετά έκατσα κι αναλογίστηκα. Ολα οσα ήθελα να σου πω, όλα όσα σου είπα τόσες φορές που έχασαν στο τέλος το νόημα κι όλα όσα έπρεπε να πω μα δεν είπα ποτέ.

Η θάλασσα πια ξέρει, κι ο ήλιος, και το πορτοκαλί χρώμα του που μ'αγκάλιαζε για να μου δίνει χρώμα...

Δεν ψάχνω πια. Ξέχασα πως είναι να πιστεύεις σε κάτι. Και μέχρι να θυμηθώ, ίσως είναι καιρός να αρχίσω να αναπνέω.

Επίλογος

2010-08-19T02:42:00.000+02:00

Κάποιες φορές διαλέγουμε να φύγουμε, άλλες απλά ο χρόνος κυλάει γρηγορότερα απο μας. Λίγες φορές μαθαίνουμε πως δεν φτάνει μόνο ν'αγαπάς. Βρέχει - μέρες τώρα, ίσως και μήνες. Μα πια η βροχή δεν με πειράζει..την αγαπώ όσο ποτέ δεν κατάφερα ν'αγαπήσω τον ήλιο που φωτίζει τις μέρες μου.

Τι χρειάζονται οι άνθρωποι για να ζήσουν; Αλλοι θα έλεγαν αγάπη, άλλη έναν άνθρωπο να τους κρατάει, άλλοι χρήματα κι άλλοι μια ήρεμη ζωή. Εγώ θα ζητήσω απλά μια καρδιά που χτυπάει και δεν θέλει να με εγκαταλείψει. Για να μπορώ να συνεχίσω να σκέφτομαι, να γελάω, να συγκινούμαι και να αφήνω τα δακρυα να πέφτουν απ΄τα μάτια μου. Ποτέ δεν εκτίμησα τη ζωή τόσο πολυ, όσο τώρα.

Κρατάς ένα μυστικό; Ποτέ δεν άφησα το μυαλό μου να διαλέξει, πάντα η καρδιά μου έδειχνε τον δρόμο...και με όσα κρατάει ακόμη στα χέρια της, κοιμάμαι ήσυχα τα βράδια...

-''αυλαία...''

Δεν ξέχασα ποτέ κανένα τους

2010-08-05T23:38:00.000+02:00

Στα μονοπάτια που περπάτησες πια ανθίζουν αγριολουλούδια. Κάποτε πληγώναμε τις μάγισσες για να μας δώσουν πίστωση χρόνου. Κι έτσι χέρι χέρι προχωρούσαμε παρέα, πλάθαμε ιστορίες για να περνάμε την ώρα μας. Κι ύστερα αφήναμε τις λίγες ματιές να γίνουν ένα με τα βήματα που στρώναμε στο μονοπάτι. Τα μεγάλα μας θέλω ήταν αυτά. Και μέτα προσπαθούσαμε να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά και να τα μετρήσουμε ξανά μπας κι αφήσαμε κάποιο πίσω.. Δεν ξέχασα ποτέ κανένα τους. Και μετά θυμάμαι να ψάχνεις σαν τρελός να βρείς αυτό που άρεσε σε σένα πιο πολυ. Το πιο όμορφο, αυτό που η μυρωδιά του σε ταξίδευε στα μέρη που κάποτε σου είχα υποσχεθεί πως θα ταξιδέψουμε μαζί. Και μέτα, αρχίσαμε τα λάθη. Κάναμε φιογκάκια, τα ζωγραφίζαμε περίτεχνα και τα κρεμμούσαμε σε κάθε κυπαρίσσι που σήμαινε το τέλος του μονοπατιού. Δεν ξεχνάω που πάντα στεκόμασταν για ώρες και κοιτόυσαμε μια αριστερά και μια δεξιά. Όλα τα ίδια μου φαίνοντουσαν. Εσυ πάλι στο ένα εβλεπες ταξίδια και έρωτες κι έριχνες χρυσόσκονη με δύναμη στον αέρα κάνοντας πάντα την ευχή. Στο μεν άλλο, έβλεπες το ίδιο ατελείωτο μονοπάτι. Οι ιστορία μιλούσε για δυο ταξιδιώτες, που σ'ολα τα ταξίδια τα λόγια τους γινόντουσαν τραγούδια. Εγω ετρεχα θυμάμαι. Γυμνός απο λόγια και ψυχή. Τα εφόδια πάντα εσύ τα κρατούσες, εγώ φορούσα πάντα το ίδιο πουκάμισο, το ίδιο παντελόνι για να σου θυμίζω μέσα μέσα πως δεν άλλαξα ποτέ. Το χρώμα, η αφή, το σκληρό βλέμμα. Περιμέναμε ώρες πίσω απο κουρτίνες μπας και ξεκινήσει η παράσταση. Γεμίζαμε θέατρα, σκηνές, πάρκα. Κεντούσαμε τον χρόνο κι αφήναμε τα κρόσια του ν' ανεμίζουν στο άπειρο. Γιατί φανταζόμασταν τον χρόνο μας άπειρο. Κι ύστερα σφραγίσαμε την υπόσχεση. Έπεσε η αυλαία και μαζί της πέσαμε κι εμείς. Και σε θυμάμαι πως σηκώθηκες, χτυπούσες τα χέρια τόσο δυνατα..και στο πρόσωπο είχες ένα χαμόγελο που μπορούσε να φωτίσει τέσσερεις κόσμους μαζί. Μετα δεν θυμάμαι άλλα. Χάθηκες κάπου πίσω απ'τα φώτα.

Νύχτες τώρα ακούω το γέλιο σου. Θέλω να βρώ τις ίδιες μέρες μα αυτή τη φορά με λίγο περισσότερο χρώμα. Λίγο μπλέ της θάλασσας, λίγο γαλάζιο τ'ουρανού και λίγο άσπρο..αυτό που πάντα φέρνει την κάθαρση ..

Εν-τύπωνεται πέφτοντας

2010-07-30T15:40:00.000+02:00

Χάθηκα..γιατί χάθηκα; Τι είχα να δώσω τόσο καιρό κρυμμένος σε μονοπάτια που για αιώνες δεν έβρισκε κανεις..; Ρωτάω εμένα και μόνο εμένα. Όλο αυτό τον καιρό..

Ερχεται με δύναμη, κάνει δυο στροφές στο αέρα και μετά κυλάει μέχρι τα πόδια μου. Πια δεν μπορεί να με πειράξει. Όσο το φοβόμουνα τόσο πια με φοβάται αυτό. Σήμερα ντύνομαι βαριά. Χρειάζομαι κάτι να με κρατήσει στη γή για να μπορέσω να ψάξω. Να βρώ. Χθές, πόνεσα. Γιατί κι αυτά τα λίγα που βρήκα, ήταν αλλιώς.Σήμερα δεν ξέρω. Βλέπω τα θέλω μου να νυχτώνουν. Και για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω, ο ουρανός γέμισε αστέρια ξαφνικά. Δεν είχαμε πανσέληνο. Για μερες τώρα ο ουρανός πνιγότανε στη σκόνη και στον άνθρακα. Εκπτωτος στο δικό μου παιχνίδι. Αυτό αποφασίσανε για μένα. Και μετά να περιμένω τη μέρα που θα δώ το παρακάτω. Γυμνός σ'ένα δωμάτιο που δεν είναι δικό μου. Που δεν ήτανε ποτέ κι ούτε θα γίνει. Πληρώνω να μείνω μέχρι τ'απόγευμα. Να ζήσω λίγο ακόμη. Να μυρίσω άλλη μια φορά το δέρμα σου. Να κρατήσω τη μυρωδιά σου για τις μέρες που θα ζήσω χωρίς εσένα. Τις νύχτες μας πια τις μετράμε μπροστά σε κουτιά κατεστραμμένα απ'τη βροχή. Δηλητηριασμένα κονσερβοκούτια. Κάπου προσπαθώ να ξεφύγω. Να ξεγελάω το μέτρημα, ν'αφήσω κάποιο πίσω , να σταματήσω επιτέλους να πληγώνομαι. Δεν έχω να πω άλλα. Τα 'χω όλα μαζεμένα σε φωτογραφίες που κάποτε νόμιζα πως θα ταίριαζαν στον τοίχο στο σαλόνι...

Illusion

2010-07-27T09:50:00.000+02:00

Θυμάμαι που έλεγες πως τα όνειρα που κάναμε είναι αυτα που δεν μπορέσαμε ποτέ να κάνουμε παιδιά..Κι αν σε πίστεψα είναι γιατί μέσα μου ήθελα να τα δώ να λαμπιρίζουν στο σκοτάδι...Φέρνω στο μυαλό μου ένα Βουδα που μου χαμογελάει, ένα ναό ξεχασμένο , μια λίμνη μεθυσμένη...της τραγουδάω, την φιλώ, την αγγίζω για να νιώσω την καρδιά της..και χτυπάει τόσο δυνατά που κάνει το κορμί μου να τραντάζει..Εδώ και καιρό νιώθω πως ο χρόνος τρέχει και εγω δεν μπορώ να τον φτάσω..Κι αν χρειάζεται να δώσω την ψυχή μου για να καταλάβω πως παίζεται το παιχνίδι, θα το κάνω και δυο και τρείς φορές..Πεθαίνουμε και το σώμα μας γίνεται στάχτες..και η αύρα μας τρέχει στις ράχες των δράκων που φέρνουν την βροχή. Μια Σίσι, ενας Τιαολόνγκ, προσεύχονται..προσεύχονται να γεννηθεί ο φοίνικας ξανά..ν' αγκαλιάσει τον δράκο, να τον χορέψει, να τον ταξιδέψει σε θαύματα που η θνητή ζωή του δεν του δειξε ποτέ...Κι όσο ονειρεύομαι, οι μυρωδιά μιας χώρας ξένης μου δείχνει πως τον ήλιο τον φέρνουν τα πουλιά που κάνουν το ίδιο ταξίδι εδώ και αιώνες..και τον περνάνε απο κήπους και του δίνουν μυρωδιά, τον σέρνουν απο θάλασσες και τον σκάνε το χαραμα στις ακτές..και τότε αρχίζουν τα τύμπανα..και τα χτυπάνε τόσο δυνατά που η γή ζεστένεται, κοκκινίζει, παίρνει φόρα και τον εκτοξέυει στο κενό. ''Δεν είναι η θέση σου εδω'' του φωνάζει, ''σ'αυτή τη χώρα η ψυχή μας ζεστένει περισσότερο απο σένα..''

Θυμάμαι ακόμα που κοιτάζα τα δέντρα να λυγίζουν πάνω απ'τη λίμνη. Σαν να δειχναν σεβασμό στο μεγαλείο της... Λένε πως το βράδυ τα κλαδιά τους κοιτάνε τον ουρανό και διαβάζουν τ'αστέρια..και πίσω απ'αυτά ψάχνουν τον ήλιο...μα το πρωί, γονατίζουν ξανά. Το πρωί που ο αυτοκράτορας κάνει βόλτες στα νερά...γαλήνη..

μην με ξυπνάς..φύγε εσύ, εγώ θα περιμένω το επόμενο ηλιοβασίλεμα...

Ανατέλει ..

2010-07-08T01:59:00.000+02:00

Εδώ που η γή γεννάει όνειρα και προσδοκίες, εδώ περιμένω τη μέρα που θα φτιάξω τον δικό μου κόσμο και θα τον γεμίσω αναμνήσεις και εικόνες φτιαγμένες απο μέρες που δεν θα ξανάρθουν, που δεν θα ξαναδώ.. και δεν θέλω να φύγω, δεν το κάνει η καρδιά μου να αφήσω πίσω όσα μου δίνουν πλέον ζωή, όσα με κάνουν και ξανανιώνω.. Σήμερα τρέχω. Κι όσο τρέχω αφήνω την σκόνη και το καυσαέριο να κολλήσουν στο σώμα μου και να γίνουν ένα με όσα όμορφα και άσχημα έφτιαξαν οι άνθρωποι. Εδώ που βρίσκομαι δεν υπάρχουν κανόνες. Εδώ που ήρθα δεν γίνεται να κλείσεις τα μάτια. Γιατί τίποτα δεν κρύβεται, ούτε μοναξιά, ούτε μιζέρια, ούτε χαμόγελο. Κι έγω, ενας στα εκατομμύρια, ίσως και κάτι παραπάνω. Πως να δείς τον ήλιο όταν τα αυτοκίνητα τον κρύβουν, πώς να μυρίσεις το άνθος του λοτού όταν τα ποδήλατα δεν σ΄αφήνουν να το αγγίξεις ;

Αυτή η πολή με κάνει και ονειρεύομαι. Γιατί απ’οσα έμαθα , και απ’αυτά που μεγάλωσα μαθαινοντάς τα, δεν μου έδωσε ούτε ένα. Μου άνοιξε όμως τα μάτια. Αυτά τα μάτια που νόμιζα πως δεν ανοίγουν ποτέ. Κι αν υπάρχει μια μέρα που δεν βγήκε ήλιος να χαιδέψει τα βλέφαρα τους, είναι γιατί ξεχάστηκε κάπου πιο Ανατολικά, προς τη θάλασσα...

Σήμερα μιλάω για αυτοκράτορες, και πόρνες. Σήμερα φαντάζομαι άμαξες και καρότσια και πινέλα που γράφουν σε μεταξένιους καμβάδες..Σήμερα βρίσκομαι κάπου κοντά σε μια πόλη απαγορευμένη. Μυστήρια και μαγική σαν όνειρο.

Σήμερα και για πάντα, ανόιγω τα μάτια μου στο Πεκίνο..

για σημερα Παυλίδης με στίχους που δεν ξεκολλάνε απ'το μυαλό μου με τίποτα αυτες τις μέρες.. (κυρίως απ'το 3.35 και μετα)

καλημέρα, μιας κι εδώ ξημέρωσε ήδη ..

Επανασύνδεση

2010-06-03T22:01:00.000+02:00

Αλήθεια δεν ξέρω πόσες μέρες και πόσες νύχτες έχω να μετράω μόνος μου στο σπίτι. Ισως να έχω συνηθίσει..μερικές φορές σκεφτομαι πως τα επόμενα χρόνια έτσι θα περάσουν. Είναι κρίμα που χάνονται οι ώρες που χάνομαι στις σκέψεις..και τρέχει ο χρόνος γύρω μου, μέσα μου, στο μυαλό μου, στο αίμα μου. Δεν χάνω ελπίδες, ξέρω πως έτσι πρέπει να περάσουν. Κι όσο κυλαέι αυτός ο δολοφόνος χρόνος, τόσο πιο πολυ συνειδητοποιώ πως δεν έχω ανάγκη απο κάποιον..εχω ανάγκη απο μένα..κι όσο το ξέρω αυτό, τόσο περισσότερο μου δίνω μέρες απομόνωσης και ηρεμίας. Τι χρειάζομαι απ'τη ζωή μου. Αν όλα πάνε καλά, γιατί δεν νιώθω καλά; Πλέον έχω μπαλκόνι να βγαίνω το βράδυ να κοιτάω τον ουρανό. Μα τα 'χω ζήσει ξανά...Λυπάμαι που έχω σταματήσει να παλεύω για μένα. Λυπάμαι που περιμένω πάντα δράση για να πάρω τον ρόλο της αντίδρασης..Ετσι κι αλλιώς όσες φορές πήρα πρωτοβουλία, ποτέ δεν βγήκε σε καλό. Το ποιοι είμαστε θα μας το πούν οι άλλοι. Γιατί; Γιατί περιμένω πάντα αυτή την καταραμμένη την επιβεβαίωση; Βιάζομαι να τα γράψω μην φύγουν απ'το μυαλό, μην αλλάξω ιδέα και πάλι, μην τα ξεχάσω. Δεν θέλω να ξεχάσω, δεν έχω την δύναμη πια να διαγράφω..

Μεγάλωσα. Αν και απότομα, μεγάλωσα...

Και τώρα..; Αυτό ήταν; Ετσι προχωράμε; Νιώθω πως τα πόδια μου έχουν κολλήσει στη γή και δεν πάω πουθενά. Σήμερα μ'αρέσει, αύριο το μισώ. Σήμερα γελάω, αυριο στεναχωριέμαι. Αλλες φορές σκέφτομαι πως άνοιξα τα μάτια μου νωρίς και δεν χρειαζότανε. Δεν ήθελα να ξέρω, δεν έπρεπε να ξέρω. Κι αυτά που είπα αν τα μετανιώσω, κάηκα. Με πειράζει που έχασα την κρίση μου, που δεν ξέρω πια να ξεχωρίζω. Με πειράζει που τα δύσκολα τα φερα πανω κάτω, τα κοψα και τα έραψα στα μέτρα μου και συμβιβάστηκα.

Και τώρα; Αυτό είμαι; Να φοβάμαι μην πληγωθώ κι άλλο; Θα μου πείς γιατί να πληγωθώ; Κανείς δεν είναι κανενός. Και κυρίως, ο,τι έζησες, δεν σε ανάγκασε κανείς να το κάνεις, μπορείς ελευθερα να αναλάβεις την ευθύνη. Ούτε γάτα , ούτε ζημιά..

Δυστυχως, οι ζημιές δεν είναι υλικές..και σπίτι μου δεν έχω γάτα..σκύλο έχω..

Εξακολουθώ να προβληματίζομαι.

Βήματα

2010-05-26T02:41:00.000+02:00

Προσπαθώ να βρώ κάτι καλό να μου δώσει έμπνευση να γράψω πολύ. Εχω καιρό να το κάνω. Και το σκεφτόμουνα μέρες..τελικά καταλήγω πως για τα άτομα που αγαπώ δεν χρειαζότανε ποτέ να γραψω κάτι εδω. Εδω ήτανε πάντα ο χώρος που εβγαζα σκέψεις και συναισθήματα μετρημένα, περιορισμένα.

Ομορφο ειναι στη ζωή να γελάς. Κι όταν γελάς, να κοιτάς στα μάτια, να βλέπει ο άλλος την ψυχή σου. Ξαπλώνω εδώ και ώρα στο κρεβάτι και τσακώνομαι με το σκυλί που παλεύει να μπεί κάτω απ'το σεντόνι. Κι γελάω με την ψυχή μου οταν πώ ''μπάλα'' και μέχρι να το πω στέκεται μπροστά μου με την μπάλα στο στόμα και με κοιτάει. Και ξέρω πως τότε χαμογελάει, γιατί τα μάτια της έχουν μια σπίθα αλλιώτικη, μια ζωντάνια που με σκλαβώνει. Και κοιταζοντας την, συνειδητοποιώ πως κι εμείς οι άνθρωποι έτσι είμαστε. Σκλαβωμένοι σε λέξεις και σε βλέμματα. Μαγεία είναι να ξέρεις πως αν δώσεις ευτυχία στους γύρω σου χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, θα την πάρεις πίσω δέκα φορές περισσοτερο. Αγαπάω τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου γιατί ειναι άνθρωποι υγειείς στην ψυχή τους και στα θέλω τους, γιατί ειναι άνθρωποι που μετράνε τον κόσμο με το γέλιο, με μια αγκαλιά, μ'ένα φιλί. Τους αγαπάω γιατί οταν κάτι μου πάει στραβά, θα μου δείξουν πως στη ζωή μπορώ πάντα να γίνομαι καλύτερος. Τους αγαπάω γιατί έχουν όνειρα και παλεύουν. Κι ακόμη περισσότερο τους αγαπάω γιατί μια μέρα θα γίνουν ''μεγάλοι''. Γιατί μέσα τους έχουν ψυχή αγνή, και σέβονται πρώτα τους εαυτους τους για να μπορούν να σέβονται και τους γύρω τους. Κι οσο τα γράφω αυτά, σκέφτομαι πως για πολλους είναι κοινότυπα, μπανάλ απόψεις για φιλίες. Μα κάτι μέσα μου με κάνει να πιστεύω πως δεν είναι. Συνήθως αυτό που απορρίπτουμε, ειναι αυτό που θεωρούμε τους εαυτους μας ανίκανους να πετύχουμε. Κι είναι κρίμα γιατί είναι απλό. Γιατί πάντα ποντάρουμε στο να γίνουμε αυτό που θέλουν αυτοί που δεν μας ξέρουν..

Μπερδεύομαι οταν μιλάω για αγάπη. Πάντα μπερδευόμουνα. Πλέον είναι αρκετό να ξέρω πως υπάρχει στη ζωή μου. Είναι νωρίς και είμαι μικρός για να κλείσω πόρτες. Κι αν κλεινει μία, υπάρχει πάντα μια άλλη δίπλα. Μια άλλη που την πιστεύω το ίδιο, που τη θέλω το ίδιο. Γιατί ίσως αυτή να μου δώσει κάτι καλύτερο..

Ερχονται μέρες γεμάτες και όμορφες. Αυτή τη φορά για κάπου μακριά, κάπου που δεν έχω ξαναπάει. Ισως αυτό να με κάνει ευτυχισμένο. Γιατί επιτέλους κάνω βήματα. Γιατί μέτα απο καιρό, φτάνω στον επόμενο ''τελευταίο σταθμό'' ..

Θυμάμαι μια βραδιά..

2010-05-14T12:05:00.000+02:00

Θυμάμαι. Κι όσο θυμάμαι παραλύω. Αγγίζω τις αρθρώσεις μου, πονάνε..πατάω στη γή, κανω βηματα αργά μην μ'ακούσουν..κι υστερα, υστερα θυμάμαι ξανα..κι όσο θυμάμαι γίνομαι ένα με τα φυλλωματα των πευκων και ζω μαζί τους σε μια άγονη γη....κι οταν ανοίγει ο ουρανός και σε ρίχνει στη γή, τότε θυμάμαι, βροχή μου...κι όσο θυμάμαι χαμογελάω..για όσα έφερες, για όσα θα φέρεις...αυτά τα λίγα που θα με κάνουν να θυμάμαι..κι όσο θα θυμάμαι, θα εξατμίζομαι...και θα φευγω υδρατμός στο συμπαν και στ'αστέρια, και θα τρέχω με ηλιαχτίδες και πετρώματα..κι όλα θα χουν το χρώμα των ματιών σου..κι όλα θα τραγουδάνε στον ίδιο ρυθμό, όλα θα έχουν την ίδια κατευθυνση..κι όταν αρχίσει ο χορός, θα'ναι για να με κάνουν να θυμάμαι πως κάποτε...

..γίναμε ένα..γιατί στο δυο δεν χώρεσε ποτέ κανείς...και ψάχναμε να βρουμε που πήγανε τα νουμερα και μείναμε εμείς μονάχοι σε αστέρια ακατοίκητα..σε ξέρες και θαλασσες ερειμωμένες..

Οταν έρθει η μέρα, θα σε πάω να δούμε ξανά εκείνη την παράσταση..και θα μιλήσουμε ξανά για όσα αφήσαμε πίσω μας μα τα κρατάμε φυλαχτά για να παίρνουμε δύναμη..και θα καθόμαστε στη ίδια παραλία , κάτω απ'το ίδιο φεγγάρι και θα λέμε τα ίδια αστεία..και θα περιμένω την στιγμή που θα μου χαμογελάσεις...

μου πήρε καιρό να καταλάβω πως κάποια χαμόγελα και κάποια γέλια χαράχτηκαν στο κορμί μου και θα τα κουβαλώ πάντα μαζί μου για οδηγούς..

*αφιερωμένο σε σένα που έρχεσαι απ'τα παλιά και μου φέρνεις όμορφα νέα..

2010-05-08T01:58:00.000+02:00

Θέλω να γυρίσω πίσω, μα δεν ξέρω ΠΟΥ.

Σήμερα στην πόλη που μένω κάνει συννεφια..

2010-04-25T20:21:00.000+02:00

Πισω στ'αστέρια. Δυο μέρες στα συνορα, ενα ματσο αναμνήσεις στην τσέπη, σακίδιο γεμάτο όνειρα και φευγω. Μερικές φορές χρειάζεται ενα τράνταγμα, μια ανεπιθύμητη στιγμή. Αλλες χρειάζεται απλά να βάλεις μια καρέκλα ψηλή, να σταθείς μπροστά στο παράθυρο και να κοιτάξεις εκεί που δεν κοίταζες άλλες φορές. Ποτέ δεν θα ανήκεις σε κανένα και δεν θα σου ανήκει ποτέ κανείς μέχρι να το αποφασίσει κάποιος αλλος για σένα. Κι αν ρωτήσεις αυτό θα σου πούν κι οι άλλοι. Αυτοί που συνήθως σ'αρέσει να αποκαλείς φίλους σου. Εγώ τώρα στέκομαι στην πρώτη επιλογή. Πρώτη επιλογή, πρώτη ευκαιρία.

Πως φευγουν τόσο εύκολα οι στόχοι, τα όνειρα, οι στιγμές. Πως εξατμίζονται όλα τόσο σύντομα, είναι παράξενο..Πως να βρείς δύναμη να γλιτώσεις απο ένα πειρασμό, να κλείσεις την καρδιά σου και να την αφήσεις σε μια γωνιά να ξαναγεννηθεί, να προετοιμαστεί για όσα έρχονται παρακάτω. Είμαστε φτιαγμένοι για να αλλάζουμε. Πως θα μπορούσαμε να 'μαστε πάντα οι ίδιοι όταν ακόμη και το υλικό μας αλλάζει κάθε λεπτό, κάθε ωρα, κάθε μέρα..και ύστερα έρχεται ο χρόνος. Πόσο χαζοί είμαστε. Δημιουργήσαμε τον χρόνο γιατί ο χρόνος φέρνει τη λήθη. Θέλουμε να ξεχνάμε. Θέλουμε να περνάει ο χρόνος γιατί χρειαζόμαστε να σημάδια του.

Αφήνουμε όνειρα, παρατάμε ανθρώπους για να το ξέρουν οι επόμενοι. Και μέσα μέσα τους θυμόμαστε. Τις νυχτες εκείνες που ψαχνουμε να βρούμε τα χαμένα μας όνειρα. Μα κι αν τα βρούμε, θα τους λείπει πάντα κάτι. Αυτό το κάτι που μοιράστηκαμε μαζί τους, αυτά τα κομμάτια που τα ονειρευτηκες μαζί με άλλους.

Πλέον δεν μιλάμε για αλήθειες. Οι αλήθειες είναι για το σπίτι το βραδυ, η αλήθειες είναι στο πρώτο ποτήρι κρασί, ίσως και στο δεύτερο. Μετά γίνονται επιθυμίες. Και στο τέλος ξυπνάει η μνήμη. Εκεί θυμάσαι πάλι.

Σήμερα έχω για παρέα κρασί. Λίγο ζαλισμένος, λίγο χαζος, λίγο αφελής. Αλλα ξύπνιος. Ετσι κι αλλιώς, για να ζήσεις το όνειρο, πρέπει πρώτα να ξυπνήσεις..

2010-04-23T02:08:00.000+02:00

Τωρα ειναι η κατάλληλη στιγμή..τώρα που το μυαλό τριγυρνάει κάπου έξω απ'τον κόσμο αυτό..δεν ξέρω καν γιατί γράφω σε μια γλώσσα που δεν μ'εκφράζει πια, που δεν ήταν ποτέ δική μου..βάζω επιτέλους αυτό που απέφευγα τόσο καιρό να ακούσω γιατί φοβόμουνα μην με πληγώσει, και αυτή τη φορά ανεβάζω την ένταση..να ακουστεί μέχρι έξω..κι ελπίζω..ακόμα ελπίζω να μάθουν αυτοί που δεν έμαθαν ποτέ, ελπίζω να νιώσουν αυτοί που δεν ένιωσαν, να αγαπήσουν αυτοί που δεν αγάπησαν..

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν είναι κακό που ερωτεύτηκα, που πάλεψα, που έδωσα όσα δεν έδωσα άλλες φορές..απόψε, θα προτιμήσω να πετάξω, να φύγω..κι ας μην το διάλεξα..κι ας χτυπάει η καρδιά μου δυνατά κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό μου..δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να φαντάζομαι άλλο..

Φοβάμαι...φοβάμαι να βάλω τα όρια, δεν έβαλα ποτέ..φοβάμαι ακόμη περισσότερο να ξεπεράσω εκείνα των άλλων..υπόσχομαι να το κάνω, δεν ξέρω πότε, δεν χρειάζεται να ξέρω, όταν έρθει η στιγμή θα το καταλάβω..

Γράφω για ένα τραγούδι που άκουγα, πάει καιρός..τότε που δεν με ήξερες..τότε που έβγαινα στον δρόμο για να σε συναντήσω τυχαία..και την πρωτη φορά που σε είδα, φώναζε στα ακουστικά αυτό που σήμερα με πληγώνει πιο πολυ..

2010-04-16T14:00:00.002+02:00

I was alone, falling free..trying my best not to forget.

2010-04-05T02:41:00.000+02:00

Καίμε.

Κι ό,τι μας αγγίζει μαυρίζει πρώτα μέσα και μετά έξω.

Θα καούμε.

Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.

Σ' αγγίζω.

Προσπαθώ να μυρίσω τον αέρα, να βρώ πως γίνεται να είναι όλα τόσο μολυσμένα.

Θα σ'αγγίξω.

Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.

Κοιτάω.

Κι όσο κοιτάω όλο και πιο πολυ μετρώ καλύτερα τις αποστάσεις.

Θα κοιτάξω.

Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.

Ακούω.

Κι όσο ακούω, καταλαβαίνω.

Θα ακούσω.

Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.

Ξεχνάω.

Μα ποτέ δεν καταφέρνω να ξεχάσω.

Θα ξεχάσω.

Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής...

ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ.

Για μένα κρατάω τον δικό σου εγωισμό

2010-03-30T21:56:00.000+02:00

Κι όμως αρχισα να σκεφτομαι πως όλα πηραν τον δρόμο τους..και μιας και πια δεν με ρωτάς, θα τα βαλω εδώ για να υπάρχουν..Ναι, ίσως να έκανα λαθη, λάθη που δεν μπορω να διαγραψω οσο και να το θέλω.. μπορεί να σε πληγωσα, να σ'έκανα να μετανιωσεις, να πικραθεις..μπορει να μην είμαι αυτο που θες, μπορει ποτέ να μην ήμουνα..μπορει το δερμα μου να'ναι πιο σκουρο απ'το δικό σου, τα μάτια μου να μην λαμπουν, το κορμί μου να μην σου κανει...μπορεί να μην λέω αστεία που θα σε κάνουν να γελάσεις με την ψυχή σου και όταν εχω αγωνία να σου εξηγήσω κατι, τα λόγια μου να μπερδευονται και να μην βγάζουν νόημα...μπορεί ποτέ να μην καταφέρω να καταλαβω αυτα που λες και να με κοροιδευεις, μπορεί ακόμη και να μην καταφερω να σου δώσω αυτο που θές...και μπορεί τωρα να φοβαμαι περισσοτερο απο ποτε μην σε χάσω, μην σε κλεψουν..τωρα να φοβαμαι περισσοτερο απο ποτέ γι'αυτα που θα χάσω..και πλεον προσπαθω να αποφευγω οτι εχει να κανει με σενα...και ξερεις τι; μπορει σημερα να ηθελες να μου πεις μια καλησπερα, αλλα ξεχασες και δεν την ειπες....

Και δεν μου εκανε διαφορά γιατι μ'έμαθες πια να μην την περιμένω..να μην καθομαι σπιτι και να κοιτάω εναν γαμημενο υπολογιστή..εμαθα να πνιγω μέσα μου όλα όσα κάποτε μου διναν ζωη..και με στεναχωρεί , γιατι οταν μια μέρα θα με ρωτάνε γιατι το έκανα, το μόνο που θα'χω να πω ειναι οτι έτσι έπρεπε.. Κολλησαμε σ'ενα πρεπει ξανα. Και ειναι το μόνο που θα'μαι σίγουρος μιας και όλα τ'αλλα πια δεν υπαρχουν..Δεν περιμενα παραπανω, απλα ηθελα να ξερεις πως ακομα προσπαθω, και θα προσπαθω για αρκετο καιρο ακόμη, μέχρι να σκοτωσω ότι εχω μέσα μου για σένα..αυτο δεν μου πες να κανω..; Γιατί πρέπει σ'αυτο το παιχνίδι να υπάρχει ήρωας; Γιατι δεν μπορούμε απλά να μην το παίξουμε καθόλου; Γιατί οι γύρω μου πλεον με πονάνε; Μπορείς να δείς τι νιώθω..; μπορείς να καταλάβεις πως όπου κοιτάξω είσαι εκει...;

Μου λές πως όλα οσα έκανα πληγωσαν τον εγωισμό σου..δεν καταλαβες ποτέ πως εγω αυτον τον εγωισμό τον ερωτευτηκα, αυτον αγαπησα περισσοτερο απ'ολα. Ετσι ειναι...δεν το ζησες ποτε αυτο; Το πιο παραξενο συναίσθημα, να ερωτευεσαι τα χειρότερα ελαττωματα; Οσο σε φτύνουν να παίρνεις ζωή και να θές να κυνηγίσεις κι άλλο...καπως έτσι τα γραφω κι ας βγαίνουν μπερδεμένα...

2010-03-23T04:01:00.000+01:00

Πόσο ακόμα;

1.Για πόσο ακόμα; Δεν εχω μιλήσει, πλεον ούτε εγω μπορώ να καταλάβω εμένα..Σημερα διαβασα τα παλιά..τρόμαξα που εδω και τρία χρόνια δεν έχω αλλάξει καθόλου..Δεν ξέρω, ίσως είναι νωρίς..δεν έμαθα, δεν μαθαίνω, δεν θα μάθω..Τρομάξα που δεν εχω μάθει να μην σκεφτομαι τόσο πολυ, που δεν μου μαθαν να ξεπερνάω τόσο εύκολα, να βάζω τον εγωισμό μου πάνω απ'όλα και όλους...Κάνω αυτό που θέλω..; Ουτε αυτό δεν ξέρω πια...Ξέρεις, οταν χάνεις την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, δεν θα την δείς στους άλλους..Εγω αυτό έπαθα..κάτι μέσα μου ομως μου λέει πως δεν φταίω εγω..Δεν μπορει πάντα να φταίω εγώ έτσι δεν είναι..;

2.Ας παίξουμε ενα παιχνίδι...Ενα παιχνίδι μεταξύ εμένα και σένα..όποιος και να'σαι. Ο ανθρωπος του χθές, αυτός του σήμερα, εκείνος που θα'ρθει άυριο..Εγω θα κάνω ερωτήσεις και θα μου απαντάς, απ'τις απαντήσεις σου θα παιρνω το πρωτο γραμμα και θα αρχιζω ενα διαφορετικό κόσμο μ'αυτό. Μια καινούργια αρχή..Θα σ'αφησω να αλλαζεις απαντήσεις, να ζωγραφίζεις με τις λέξεις μέχρι να κάνεις ξανα τον αριστουργηματικό σου κόσμο. Μεχρι να αποφασίσεις οτι δεν εχεις ανάγκη πια τις ερωτήσεις μου..Κι ετσι θα τελιωσουμε θεαματικα, εσυ σ'ενα κόσμο μαγικό, όλο δικό σου. Κι εγω, σ'ενα κόσμο γεματο κομματιασμένες ερωτήσεις...Ετσι κι αλλιως αυτό γίνεται πάντα κι ας μην το βλέπει κανείς..

3.Ξερεις τι; Δεν μπορεσες ποτέ να καταλαβεις οτι δεν είχα αναγκη απο απαντήσεις. Παντα ζουσα απλα, χωρις να ψαχνω πολλα, χωρίς να χρειαζομαι πολλα..Εδω και μηνες παλευω να μαθω αυτα που ξερω..παλευω να πεισω τον εαυτο μου πως τα πραγματα ειναι αλλιως...Μα με φοβίζει να ξέρω πως ακόμη κι αν δεχτω αυτό, η αλήθεια μπορεί να είναι αλλη..Τωρα καταλαβαίνεις...;

4.Πως χαθηκα έτσι; Γιατί δεν ανοιγει κανείς τα μάτια του; Πως θα πεταξουμε; Κουραστηκα να πίνω για να αγαπάω λιγότερο, να σκεφτομαι λιγότερο..Αν αυτό είναι η λυση τότε αυτό θα γίνεται..

5.Πως να είμαι αληθινός όταν κανείς δεν μου λέει την αλήθεια; Ακόμη κι εσύ..; Αυτά δεν τα παμε..δεν τα θυμαμαι...Μακάρι να μπορούσα να εξηγήσω τους λόγους που φτάνω μέχρι εδω..

6. Γιατί; Ποτέ δεν ρώτησα γιατί....αυτό το θυμάμαι καλα...τα γιατί ξέρουν να κρυβονται πίσω απο μεγάλα ψεμματα..κι αυτα τα φοβάμαι περισσότερο απ'όλα..

7. Ακόμη ένας κυκλος..πιστευω θ'αντέξω κι αλλον ένα..

γιατι αν ειχα να διαλέξω ξανα, θα τρόμαζες που θα διάλεγα τον ίδιο δρόμο..

2010-03-20T03:38:00.000+01:00

Το λάθος αγγίζει την τελειότητα οταν ξέρεις να το κάνεις σωστα.

Το βρήκα γραμμένο σε μια πόλη που δεν ξυπνάει..που σε ταξιδεύει μέρες και νύχτες για να βρείς τον σκοπό..να κοιτάξεις βαθιά, γιατί μόνο μέσα σου μπορείς..

Προσγειωνόμαστε σιγά, έτσι δεν είναι..; Δεν φοβάμαι, πια δεν έχω να φοβάμαι.. συνήθως ξεγελάς την καρδιά σου, της αραδιάζεις ενα μάτσο ψέματα και κατεβάζεις ρολά..

Μου λείπουν αυτοί που αγάπησα..και δεν ξέρω πως να τους βρώ ξανά...πια μονοπάτια, ποιους δρόμους, ποιες πόλεις...

Κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό μου, σκέφτομαι πως όλο αυτό είναι μια ιστορία που κάνουμε τους πόθους μας να πέφτουνε στη θάλασσα σαν βότσαλα..τα ρίχνουμε, χτυπάνε δυο φορές στο νερό και μετά βυθίζονται...

Θα βρώ τον δρόμο μου..μόνο που ακόμη δεν είμαι έτοιμος...

Μπερδεμένες πολύ οι σκέψεις μου τα βράδια..κι έχω κουραστεί στο μυαλό μου να κάνει μόνο νύχτα...

Μακριά απ'τη φυλακή μου

2010-03-10T20:17:00.000+01:00

΄΄-Υπάρχεις..,΄΄

΄΄-Μόνο εκεί που δεν βρίσκεις στεριά..εκεί κουρνιάζω τα βράδια. Και σε σκέφτομαι, σε κερδίζω και σε χάνω λες και με κλείδωσες σ'ένα παιχνίδι χαμένο απ΄την αρχή..΄΄

΄΄-Κι αν δεν ειμαι εγώ που χαμογελάω τώρα; Αν είναι απλά η εικόνα που ήθελες να έχεις στο μυαλό σου για μένα..;΄΄

΄΄-Τότε δεν υπήρξαμε ποτέ..Δεν ήμουνα εγω, δεν ήσουνα εσυ..΄΄

΄΄-...και τα λάθη μας; Δεν υπήρξαν ούτε αυτα...;΄΄

φεύγουν τρία, τέσσερα, πέντε..πετάνε μαζί σε σχήμα τόξου..κάπου εκεί πάνω κάτσαμε κι εμείς μια μέρα και τα παμε..τι έμεινε, τι σκόρπισε, τελικά δεν έχει σημασία..μόνο λίγες λέξεις παραπάνω θα θελα ν'ακούσω τότε..να με καναν τώρα να ξέρω...

΄΄-Όχι..΄΄

΄΄-Τότε γιατί σε χάνω;΄΄

΄΄-Δεν βλέπεις; Δεν ξέρεις; Τα όνειρα σου έγιναν στάχτες που σκορπίστηκαν στο πέρασμα της νύχτας..και δεν τα μάζεψε κανεις μας, ούτε εσυ, ούτε εγω..΄΄

΄΄-Μην μ'αδικείς..πάντα με κρατούσες στη γή δεμένο..δεν μ'άφησες να πετάξω ποτέ..΄΄

κόψαμε τα φτερά μας γιατί φοβηθήκαμε την δύναμη της αγάπης μας..δεν θα την άντεχε κανείς, ούτε εγώ, ούτε εσυ, ούτε κανεις απ'τους άλλους..κι έτσι πηραμε ο καθένας τον δρόμο του..μέσα μέσα σε βρίσκω..δεν ερχομαι κοντα..πάντα απο μακριά σε κοιτάω..παράξενο..κάθε φορα σε βλέπω στο ίδιο μονοπατι, εκεί ψηλά. Κι είναι πάντα η ώρα που γυρνάς την πλάτη...

΄΄-Σ'αγάπησα όμως..΄΄

΄΄-Και τι μ'αυτό..;΄΄

΄΄-Τίποτα..΄΄

΄΄-Πες το..΄΄

΄΄-Θες να κάνουμε έρωτα..;΄΄

΄΄-Θέλω..΄΄

κι έτσι περνάγανε οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια..κι έτσι μεγάλωσα, έτσι εγίνα αυτός ο άλλος που πάντα μου λεγε η μάνα μου να μην γίνω..αυτός ο άλλος που ξέρει.. που βλέπει, που όσες στιγμές κι αν του χαρίσεις, τα μάτια του δεν θα ξεκολλήσουν απο εκείνο το σημείο εκεί ψηλά...

΄΄-Γιατί με κοιτάς στα μάτια..;΄΄

΄΄-Γιατί μόνο αυτά μου είναι γνώριμα πλέον..αυτά καταλαβαίνω..΄΄

΄΄Μην με παρεξηγείς..αλλα..μάλλον ο,τι είχαμε να πούμε το είπαμε..΄΄

΄΄-Σε παρεξηγω και το ξέρεις..αστο καλύτερα...αφου δεν υπάρχεις δεν θα σε χάσω ποτέ...΄΄

Συ(ζητάς) τα βράδια..;

2010-02-28T04:44:00.000+01:00

Κοιταζοντας το μπουκαλι τι βλεπεις..; Ολα οσα αδειαζουν, ολα οσα ανακυκλωνονται στις μερες και στις νυχτες..παρεες ομορφες, ταξιδια ονειρεμενα..ξυπναω με στιχους στο μυαλο, τους μαζευω μεχρι που γινονται πολλοι. Τους βαζω παραταξη στον τοιχο. Αποσπασμα. Πυρ και μετα κενο..μεχρι να σηκωθω ξανα, καπως έτσι δεν παει..; Και μετά περιμένεις, περιμένεις τη νυχτα για να ταξιδεψεις, να παρεις αγκαλιά ο,τι αγαπάς, να το κρατήσεις σφιχτά και να φύγεις ακόμα μια φορά...

Δεν ξέρεις τι ακριβώς βρίσκεται πίσω απ'τη πόρτα, απλά την κοιτάς, την αγγιζεις λιγο να νιώσεις, θές να μάθεις, να προετοιμαστείς...φοβασαι το αγνωστο, τρέμεις στο αδύνατο, τρομαζεις στο επικινδυνο. Μα αυτή η πόρτα ειναι μπροστά σου και θα την ανοίξεις. Θα το κάνεις γιατι βάζεις μπροστά μόνο την καρδιά, αυτή πιστεύεις, αυτήν εμπιστεύεσαι..Γιατί είναι τα εφοδιά σου..Γιατί ξέρεις πως η δική σου η καρδιά ειναι αυτή που θα σε προδώσει τελευταία.Θα δωσει τέλος. Κανένας και τίποτα δεν προδώνει πιο γλυκα, πιο γαλήνια. Κι οταν κανεις το ταξίδι επιστρεφεις πάντα με άδεια χέρια, δεν κρατάς, δεν χρειαζεσαι. Κι αυτό το τίποτα είναι που αναζητάς περισσοτερο απο κάθε άλλη φορα. Εισαι ολοκληρωμένος και ειναι αυτο που σε βολευει παραπάνω.. Ισορροπεις, αντιστεκεσαι, βρισκεις και χάνεις. Ολα σ'ένα παιχνίδι που γνωρίζεις πως καταλήγει. Δεν ειναι άρνηση, δεν ειναι ανέλπιδο. Απλά κάποια παιχνίδια δεν θα σταματήσουμε να τα παίζουμε ποτε..Οσες φορές χτίζαμε πύργο στην αμμο, πάντα στο τέλος τον γκρεμίζαμε. Οχι γιατι δεν τον αγαπήσαμε, απλά ενας πύργος απο άμμο ειναι πάντα πλασμένος για να γκρεμιστεί. Και αυτό είναι που λέμε πεπρωμένο. Το πιστεύεις..; Ή καλύτερα, θα θελες να το πιστέψεις..; Μερικες φορές τα μεγάλα και ωραία πράγματα στη ζωή αργούν. Άλλα φευγουν νωρίς, άλλα απλά μένουν μισοφτιαγμένα ή μισογκρεμισμένα..Σ'αυτά τα δύο θα σταθώ. Αυτά που κρύβουν θεμέλια, αυτά είναι που το υλικό τους πρέπει να δουλευτεί λίγο παραπάνω. Να γίνει γερό, να χει θέληση και πείσμα. Μέχρι να ξέρεις πως πια όλα στο χέρι σου είναι..

Βαζω κι εδώ ακόμη δυο εικόνες. Τις επεξεργάζομαι, χαίρομαι που είμαι κουρασμένος τα βράδια..Γιατί έτσι δεν σκεφτομαι. Ξυπνάω πεσμένος, όλα έγιναν όσο κοιμομουνα. Γιατί το μυαλό δεν το ελεγχεις, γιατί τα βράδια κατεβαίνει στην καρδιά και του τα λέει όλα με το νι και με το σίγμα. Ο,τι μένει κρυφό δεν έχει να κάνει με σένα, αυτό φύσικα είναι άλλο. Είναι κρίμα να μην έχεις λόγο στη καρδιά σου, το υλικό της ειναι απ'τα πιο ''ανθεκτικα''...καθησυχαστικό, τουλάχιστον για το βράδυ..

Ανοίγεις τα μάτια και εχεις δυο στίχους τα χείλη..δεν έχεις παρά να περιμένεις να νυχτώσει...

Δεν βρήκα ποτε αυτά που ψαχνω..

2010-02-19T02:41:00.000+01:00

..τον κατάλληλο τρόπο, τον σωστό τόνο, τα γραμματα που θα σχηματίσουν ξανά τις λέξεις μου..αυτές που δεν γίνονται ποτέ λόγια..έχω μάθει να αρχίζω τις προτάσεις μου λάθος, να λείπει πάντα κάτι..εχω μάθει να τρομάζω τους γύρω μου με τα πιο απλά, αυτά που έρχονται με ουράνια τόξα, αυτά που βγαίνουν απο παραμύθια..εχω μιλήσει άσχημα γιατί πάντα θα επιμένω πως οι μονόκεροι υπήρξαν και πάντα θα υπάρχουν...πως τα δέντρα μας μιλάνε, κι ας μην τα ακούμε..Και τώρα ξέρω πως να κάνω τις σκέψεις μου καραβάκια και να τις ρίχνω σε λίμνες και ποτάμια για να βγούνε στη θάλασσα..κι όταν πια τα χάνω απ'τα μάτια μου, τα σβήνω, τα ξεχνάω..

Θα λαμβάνω πάντα τα γράμματα που δεν μου στειλαν..και θα γεμίζω πάντα το μυαλό μου χρώματα που δεν έφτιαξε άνθρωπος, θα κυνηγάω μουσικές που δεν ακούστηκαν..και θα λέω πάντα οσα δεν έμαθα..Θα ξέρω πως ο ήλιος που βλέπω ειναι κόκκινος και πως το φεγγάρι κάποτε ήταν μπλε..θα ξημερώνομαι με θαύματα που δεν έγιναν και ποιήματα που δεν εγραψέ κανεις...θα απολαμβάνω την θέα απ'την πόρτα μου και θα μπαινοβγαίνω απ'το παράθυρο, θα σκαλίζω στο νερό και θα κολυμπάω σε δάση..κι όλα αυτα θα τα χρωστάω στους ανθρώπους που δεν γνώρισα ποτε, αυτους που δεν σκέφτηκα σήμερα, αυτους που θα προσπεράσω αύριο σε μονοπάτια που δεν χαράχτηκαν στους χάρτες..

πριν μέρες εφτιαξα μια βαρκούλα απο χαρτόνι μπλε βαθυ, ζωγράφησα στο πλάι ένα δράκο και μια τίγρη, ο,τι ειναι η ζωή μου σήμερα, το φόρτωσα αποσκευές και κατέβηκα μέχρι το ποτάμι..στεκόμουνα στην όχθη και το βλεπα να ξεμακρένει, να σχηματίζει τη πορεία του. Τα περισσότερα που μας πονάνε είναι αυτά που δεν έγιναν δικά μας ποτέ..Κι αυτά που αφήνουμε να φύγουν είναι αυτά που δεν νιώσαμε ποτέ την αύρα τους, την ενέργεια..

θα αλλάζω, όσο μακριά κι αν παώ θα αλλάζω. Κι οτιδήποτε ζω, ο,τι εισπνέω και όσα μου κεντάνε στο μυαλό εικόνες, θα τα κάνω βαρκούλες κι αυτά..τίποτα δεν πρέπει να κρατάμε μόνο για μας..στη ζωή μου ΞΕΡΩ να μοιράζομαι...

2010-02-16T10:09:00.000+01:00

Ψες το βραδυ ακουσα βηματα εξω απ'την πόρτα μου..
πρέπει να'ταν η βροχή..
η δική σου, η δική μου..

τι σημασια έχει...
έτσι κι αλλιώς η βροχή ξέρει μόνο να ρημάζει καρδιές...

2010-02-07T21:00:00.000+01:00

Παλεύουμε, κάνουμε βηματα μπροστα, πίσω..άλλα γερά, άλλα ασταθή..Δεν ξέρω ποιό απ'όλα είναι πια το πιο ριψοκίνδυνο..ίσως αυτό που έχει ενα κομμάτι απο σένα, αυτό που χρειάστηκε κάτι παραπάνω..Σήμερα δεν ήξερα τι να γράψω..νιώθω κενό, αυτό το απαίσιο κενό που έκανα καιρό να το νιώσω..ίσως να ήθελα να σου ψυθιρίσω "Μην μ'αδειάζεις..σταμάτα το.."κι ήξερα πως έπρεπε να τα κρατήσω όλα μέσα μου, μην καταλάβει κανείς γιατι δεν μιλούσα χθές, γιατί δεν ήθελα να διαβάσω προχθές, γιατί έκανα τον ίδιο κύκλο στο πάρκο χθές για δυο ώρες ακούγοντας το ίδιο τραγούδι..γιατί βάζω το ίδιο τραγούδι και τώρα.. Δεν έβρισκα απαντήσεις να σου δώσω..κι ακόμη δεν έχω..ή εστω κι αν έχω τώρα είναι αργά, δεν είναι..;

....

Μην μου μιλάς για ζωές στάσιμες..για φαυλους κύκλους και βάλτους...αυτές οι στιγμές για κάποιους ανθρώπους ήταν οι ομορφότερες που έζησαν ποτέ...μην λες ποτέ δεν ήξερες, μην λες ποτέ δεν γίνεται, δεν πρέπει..αυτα είναι κομμάτια απο ενα πάζλ που δεν συμπληρώθηκε ποτέ..είναι σημεία στη καρδιά και στο μυαλό που δεν λειτούρησαν ποτέ...

Δεν χρωστάω σε μένα..ο,τι χρωστούσα σε μένα το'χω πράξει...ρίσκο; Ναι, ίσως και κάτι παραπάνω..ίσως ένα κομμάτι απο μένα..Μην αλλάξεις, μην κυνηγίσεις αυτά που θα'ρθουν..δεν θα το κάνω ούτε εγω...μάλλον άργησα κι εδω..μάλλον για ακόμη μια φορά άνοιξα την πόρτα αργοπορημένος...Τι να κάνω δεν ξερω..πάντα μου παίρνει χρόνο να ξυπνίσω η μήπως οι άλλοι ειναι πιο μπροστά απο μένα...;

Θα επανέλθω..

2010-02-05T04:00:00.002+01:00

I slipped away last night
took me away from sight and the place I know.
All crushed upon my skin
This mess I put you in and the punch i thrown.

It was a strange reaction
for someone like you to remain on side
And in a chain reaction
I was down and calling for a place to hide.
http://www.free-lyrics.org

I saw a broken arm
Machines will all break down in the way I know.
Mended and all made clean
I saw up on the screen all the stones I throw.

It was a strange reaction
for someone like you to remain so sure
And in a chain reaction
I dissolve and break and then away I crawl
Then away i crawl,
and away i crawl.
and away I crawl
and away i crawl

2010-02-02T02:28:00.002+01:00

Ισως κατι μικρο γι αυτους που μ'αγαπησαν...Δεν ξερω τι χρειαζεται, ουτε τι πρεπει, ουτε πως, ουτε ποτε.."Θα αναψω μια φωτια και θα την δεις οσο μακρια και να 'σαι..., θα καψω αυτο τον χαρτινο ουρανο.." Καπου σε μια γωνια παραμονευουν τα θηρια..και οσο κρυβονται μπορω να ονειρευομαι..Μα τα νιωθω..ειναι εδω, πισω μου, μπροστα μου.. το σκοταδι μου τρωει τα ματια, με τυφλωνει.. Χρωματιζεται ο χρονος στο μαυρο και το ασπρο σκορπώντας αμαρτιες που δεν ξεπληρωσα ποτε..μονο εκει..σ'αυτα που δεν αφησα, σ'αυτα που δεν εζησα, σ'αυτα που μεθυσα και παραπλανησα..Ψαχνω να βρω τα ιδια μονοπατια που καποτε μυριζαν εκεινα τα χρονια τα αθωα..εχω χασει την αθωοτητα, μα εχω βρει την αληθεια και γι'αυτο θα'μαι ευγνωμων παντα..δεν φοβαμαι τιποτα παρα μονο τον χρονο..ανοιγω τα ματια και ειναι ηδη απογευμα..τα κλεινω και τρεχω τα χρονια μου, τις μερες μου, τις νυχτες...

Εχω χρονο να μυρισω, να κοιταξω βαθια μεσα μου να δω πως εχω αλλαξει..Μ'αρεσει, αγαπω ολα οσα εφτιαξες εσυ, αυτος, αυτη..ολα οσα χτισατε με τοση μαεστρια..αποψε παλι ολα ειναι μπερδεμενα..

ερχονται δυσκολες μερες..καιρος ξανα για αποφασεις...

Μια μερα

2010-01-24T23:38:00.000+01:00

Οταν ανοιξεις τ'αυτια σου θα μπορεσω να σου πω ολα οσα δεν καταφερα να πω και με κρατανε σε υπογεια και ξέρες..κι αλλα τοσα θα δεις αν παρεις τα χερια σου απ'τα ματια...Δεν κυνηγαμε μαγισσες, δεν θελουμε να βρουμε πηγασους και νεραιδες σε δαση..μονο αν μπορουσα για λιγο να σου δωσω ολα οσα χρειαζεσαι.. δεν χρειαζεται να δωσεις πισω..Αν μπορουσα για λιγο να σου δινα τα ματια μου..να βλεπες πως ειναι ο κοσμος γυρω απο μενα και οχι τον δικο σου...

μην νοιαζεσαι γι' αυτα που χαθηκαν..ειχα τον χρονο και την δυναμη να το κανω εγω....απλα θελω να δεις..και με ποναει που δεν μπορεις..

ονειρευομαι γιατι ετσι πρεπει η μηπως στεκομαι ακομη σ'αυτο το μικρο ροζ συννεφακι που τοσοι πολλοι σταθηκαν πριν απο μενα..; Ισως να μην σταματησα ποτε να ειμαι ερωτευμενος με τη ζωη, την ενταση, το παθος, το ενα και μοναδικο φιλι που μ'εφερε εδω πανω...

δεν μπορω να σου περιγραψω τον κοσμο μου..κανεις δεν ειναι ετοιμος να τον δει...μια μερα πορτοκαλια σαν ηλιοβασιλεματος.. εκεινη τη μερα..

το που θα το βρεις εσυ..αν και νομιζω το ξερεις...

Σημερα σκεφτηκα (στο ασχετο)

2010-01-15T20:04:00.000+01:00

Κι ομως φετος δεν εκανα απολογισμο. Ουτε γι' αυτούς που έφυγαν, ουτε γι' αυτους που έδιωξα, ούτε καν μπήκα στον κόπο να τους σκεφτώ. Κι αν το βλεπεις εγωιστικό, τι να κάνουμε..αυτό έχουμε αυτό δίνουμε..κανεις δεν ειναι υποχρεωμενος να παρει ! Επισης σ'αυτο να προσθεσω οτι ο καθένας κοιμάται εκει που στρώνει, έτσι κι εγω αυτό κάνω. Δυστυχώς δεν εχω διάθεση να σκεφτώ τι ειπε ο Κωστακης, τι ξίνισε στη Μαρια, πως μου μίλησε ετσι η Ποπη κλπ κλπ..αυτη ειναι η πικρή αλήθεια.. Εσυ που το βλέπεις αυτο ελπίζω να μην είσαι ''ψαγμένος'' αλλιώς την έβαψα..τώρα θα 'χω ακουσει πολλα...! Θα σταθω λιγο εδω και θα πω με μεγαλη ευκολια πως σταματησα να ψαχνω τη ζωη ( τωρα ειναι που μπαινει το σατανικο χαμογελο και στο πισω μερος ο κοσμος να βγαζει το Ωωωω...! της απογοητευσης...) Θα εξηγησω ειμαι σιγουρος τρελλαινεσαι να μαθεις. Ε να λοιπον, αποφάσισα πως η ζωη μου ειναι εδω..ναι! τι σε ξενιζει! Εδω ειναι!!! αν δεν θες μην την δεις..αλλα να ξερεις πως χανεις τον χρονο σου να την ψαχνεις σε αναμνησεις, σε φωτογραφιες, σε γελια και χαρες που δεν θα ερθουν ποτέ ξανα τα ιδια...Δυστυχως ετσι ειναι..δεν λεω να ξεχνας, αλλα σταματα να ζεις το παρελθον καλυτερα απ'το σημερα..Ειναι κριμα..και στο τελος γινεσαι εσυ η λεξη ΄΄κριμα΄΄ ..Ναι..αυτο ακριβως..Νταξει, δεν λεω, δεν γινομαι χαζοχαρουμενος μπιμπο-αρσενικο αλλα κανω αυτο που γουσταρω και το κραταω οσο μπορω...! Αυτο δεν ειναι ελπιδοφορο τουλαχιστον..; Στα πιο μικρα και στα πιο απλα ειναι και η ουσια..Αυτο λενε πολλοι. Και σε ρωτω φιλε ψαγμενε..Η ΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΟΛΟ ΛΕΣ ΚΑΙ ΞΑΝΑΛΕΣ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ..;;;;; Ποιος την δημιουργησε αυτη τη λεξη θα τρελλαθω..ποιος μ****ας την βρηκε αυτη τη λεξη να μαθαινα μονο!..Και ας εμφανιστει επιτελους να μας πει ποια ειναι τα κριτηρια που βρισκεις την ουσια. Και γιατι εσυ να ξερεις καλυτερα απο μενα ποια ειναι η ουσια. Που ξερεις ποια ειναι η δικη μου. Και ποιος σου ζητησε να κρινεις τους αλλους;; Τωρα δεν μιλας..τι να πεις..Ολο μονος μου μιλαω και κανεις δεν ακουει..! Δεν δινω εγω καλες συμβουλες; Συγνωμη κιολας..Δεν εζησα εγω δυσκολα στη ζωη μου..; Φυσικα δεν σου πα ποτε πως αυτο με ενοχλει..Δεν εισαι ουτε πιο ψηλα απο μενα, ουτε σε χειροτερη θεση απο μενα, αλλα ουτε και σε καλυτερη..βασικα νομιζω δεν εισαι γενικοτερα..! Προτιμω να ξεραθω μπροστα στη τηλεοραση παρα να κατσω να ψαχνω...Χμμμ...νομιζω απλα βαρεθηκα... :)

Καλη αρχη με τη νεα χρονια! Να περνατε ολοι καλα!

2009-12-25T16:58:00.000+01:00

Σημερα ξυπνησα με πονοκεφαλο..παραξενο πρωινο..δπρεπει να καθομουνα στην ακρη του κρεββατιου κανα μισαωρο..και ξαφνικα, να την ξανα μετα απο χρονια..η ιδια εικονα..

Μου ξυπνησε παραξενα συναισθηματα..λες κι ξαναζουσα εκεινη τη μερα, πανε 3-4 χρονια.. μαζι σου στο αυτοκινητο..θυμασαι..; Ημουνα ακομη στρατιωτης τοτε..εσυ σπουδαζες, ελειπες τον περισσοτερο καιρο..κι ηταν τοτε που ειχαμε και καλα χωρισει..εσυ προχωρησες, εγω εκανα τις μαλακιες της ζωης μου μπας και κανω βηματα μακρια σου..ακομη κι εκεινη τη φορα, εσυ εκανες αυτο που εκανες παντα..εφυγες και επεστρεψες..εκανες οτι εκανες και μετα ξαναγυρισες..κι εγω σαν τρελλος ακομη σ΄αγαπούσα, σαν τυφλός ακομη έτρεχα στο μονοπάτια που εγκατελειπες καθε φορά..απο μικρος μου άρεσε να τριγυρνάω σε χαλασματα..να τα φτιαχνω στο μυαλο μου, να τα κανω καινουργια, ομορφα, ιδανικα..αλλα ηταν πάντα στο μυαλο μου..Εκείνο το βραδυ ειχαμε φυγει απο φιλους.. να σε παω σπιτι σου μιας και δεν ειχες το αυτοκινητο σου..και δεν αντεχα ξερεις..δεν μπορουσα ουτε στιγμη να σ'εχω διπλα μου..τα ματια σου, η μυρωδια σου, τα χειλη σου..εκανα βολτες στους δρομους της πολης..και δεν ειχαμε ανταλλαξει ουτε μια λεξη..

Σταματησα το αυτοκινητο μπροστα απο ενα φαρμακειο..πρεπει να 'τανε 3 το πρωι. Ενιωθα το κεφαλι μου ετοιμο να σπασει..η καρδια μου χτυπουσε μ'ενα τρελλο ρυθμο..επρεπε κατι να σου πω, να εξηγησω, να δειξω..Γυρισα το κεφαλι και κοιταζα εξω απ'το παραθυρο..ητανε απ΄τις λιγες στιγμες που μιλησαμε με τη σιωπη. Ενιωθα πως δεν επρεπε να εισαι εκει μαζι μου στο αυτοκινητο, αυτα που περνουσαν απ'το μυαλο μου θα σου διναν μονο εσενα ευχαριστηση...

δυστυχως, το τελευταιο πραγμα που θυμαμαι ειναι την εικονα σου να κλεινεις την πορτα..ουτε καν καληνυχτα..ετσι κι αλλιως, ο,τι ειχαμε να πουμε το ειπαμε αλλιως...

....

ετσι αρχιζουμε κι ετσι τελιωνουμε παντα..και ισως αυτο να μ'αρέσει περισσοτερο σε σενα.. που κραταμε πάντα αυτο που δεν εγινε δικό μας..

κανει κρυο σημερα, μα ειναι το κρυο το γλυκο..που σου χαιδευει τα μαγουλα, σε ανατριχιαζει..σε σκεφτομαι..

θυμασαι εκείνη τη μέρα που πηγαμε στο σπιτι στο βουνο... μας αγκαλιασε το τελευταιο απογευμα του καλοκαιριου, τότε ηταν.. Κι εκανε ψυχρα..κι οσο ανεβαιναμε τοσο σ'εβλεπα να μαζευεσαι στο καθισμα..με γλυκοκοιταζες και το βλεμμα σου δεν μπόρεσα ποτέ να το βγάλω απ'το μυαλό μου..

....

άναψα το τζακι..πηραμε δυο μαξιλάρια και καθήσαμε μπροστα στη φωτιά...να σε ζεστάνει εσένα μόνο, εμένα δεν μ'ένοιαζε..και τα κοιταζες, τα ξανακοιταζες..

-"Διαβασε τα.."
-"Δεν θελω...φοβαμαι..."
-"Απο ποτε;"
-"Απο τοτε που σταματησα να σε κοιταω στα ματια..."

αυτο ειπες..απο τότε που κρατουσαμε σφιχτα στα χερια τα ομορφοτερα χρονια της ζωης μας και τα σκιζαμε..τα καναμε κομματια...

και διαβαζες με προσοχη..κι εβλεπα τις κορες των ματιών σου να διαστελλονται..να γινονται ενα με το σκοταδι και τη φωτια στο τζακι..κι ενιωθα πως βουλιαζα μέσα τους..πως χανόμουνα...

κυλησα καρδιά μου..κι επεσα σ'ενα κόσμο διαφορετικό..τόσο αλλιωτικο, τον δικό σου κόσμο..και ηξερα εκείνη τη στιγμή όπως ξερω και τώρα, πως ποτέ δεν με είδες όπως μ'έβλεπαν οι άλλοι. Εσυ ήσουνα αυτη που ήξερε, που ένιωθε, που γευότανε τις σκέψεις μου..και κάπως ετσι θα εβρισκα συντροφια σε όμορφα και μπορουσα να κανω βηματα σωστα..μα καπου το χασαμε..δεν ξερω που..κάπου χασαμε τον χτυπο, τον ταυτοχρονο παλμο μας..

δεν ηξερα τι ηθελα περισσοτερο..να μιλησεις ή απλα να σηκωθουμε να φυγουμε..

-"Τι να κανω..; τι θες να κανω..; "
-"Τιποτα να μην κανεις..απλα κρατα τα..και κρυψε τα στην καρδια σου οπως μ'έκρυψες εμένα..."

Δεν ξερω τον λόγο που το μυαλό μου ταξιδεψε τόσο μακρια..ξερω μόνο πως αρχισα επιτέλους να νιώθω ήρεμος..

Καλες Γιορτες ...

Me and Mss C.

2009-12-19T04:24:00.000+01:00

....ενα ακομη λιθαρακι στα τοσα που μαζευω εδω και καιρο..Ξερεις, ψες οταν καθοσουνα εδω δεν ειχα καταλαβει πως εφευγες..περιμενα πως θα ξυπνησω το πρωι και θα σε βρω διπλα μου..να με κοιτας, να σε ρωτήσω ''Τι;'' παλευοντας ν΄ανοιξω τα μάτια μου κι εσύ να μου χαμογελάσεις και να μου πεις ''Τίποτα..''..

Στο 'πα οτι με τρελλαινεις οταν το κανεις αυτο..; Κι υστερα να χω το σκυλι στα μουτρα να με γλυφει..και να χω τον καφε μου ετοιμο στο τραπέζι, και να με τραβας απ'τα χέρια μπας και σου κάνω τη χάρη να σηκωθώ..

Θυμασαι τι λέγαμε καθε φορά που περνουσαμε εξω απ'τα τρένα..; Πως οταν τα κοιταμε θελουμε να μπουμε σ'ενα και να φύγουμε....αυτή τη φορά..σου κανα τη χαρη και σ'αφησα να το κάνεις εσυ...

..σταθηκαμε και τα κοιτάζαμε για ώρα..''Να! αυτό θέλω..!'' μου πες χαμογελώντας ..

και διαλεξες το πιο όμορφο..το πιο ταξιδιάρικο απ'όλα..και σ'αγκάλιασα, σε φίλησα, σου πα να προσέχεις...δεν ηξερα..δεν καταλαβα..πάντα το βρισκα ενα παιχνίδι..ενα παιχνιδι που μας εκανε να γελαμε, να μοιραζόμαστε σκεψεις..να ονειρευόμαστε...κι ακόμη δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ που επιτέλους έκανες το ταξίδι..και δεν ξερω γιατι εγω δεν το κάνα και δεν ξέρω αν θα το κάνω ποτε...κι αν έρθει εκείνη η μέρα για μένα, δεν θα 'ναι το ίδιο που έκανες κι εσυ...

στις γιορτές λέω να φύγω για λίγο, εχω αναγκη να δώ πρόσωπα που δεν είναι εδω μαζί μου και μου λείπουν..μα όταν επιστρέψω, θα παω να κάτσω στη γέφυρα ξανά..και θα σε περιμένω...

Ερωτηματικό

2009-12-08T01:01:00.000+01:00

Μου λείπεις κι ας μην σε ξερω καλα..κι ας μην σ'έχω γνωρίσει ποτε..Ρίσκο; Ποτέ δεν έκανα πίσω κι ας βάραγε τις πόρτες το μυαλό μου. Δεν έμαθα να τις κλείνω. Ξέρω μόνο να τις κρατάω ανοιχτές. Και σε περίμενα εκείνη τη μερα κρατώντας κατι θαμποκίτρινα χρυσάνθεμα. Τα δικα μου δεν είναι χάρτινα ξέρεις..τα ψεύτικα δεν έχουν άρωμα, κι εκείνη τη μέρα τα σπίτι μου ήταν γεμάτο ευωδιές. Και μέχρι σήμερα άλλαξα σπίτια, βρήκα συντρόφιες, πούλησα αμάξια, αλλαξα πρόσωπο και ψυχή περιμένοντας εσένα..Και σαν σύννεφο που φέρνει βροχή κατέβηκες προχθές στην αυλή μου..

Παράξενο..εριξες δυο σταλες βροχή σαν να 'θελες κάτι να μου πεις...

Παμε;

2009-11-30T02:57:00.000+01:00

...

βαζω δυο στιχους στις τσεπες και την κανω..ετσι απλα γιατι το φανταστηκα χθες ξαπλωμενος στο κρεββατι..περναω μια γεφυρα, χτυπαω δυο κοκκινα φαναρια και εξαφανιζομαι καπου πιο κατω απ΄τον Αυγερινό..τρεχω γρηγορα, ασταματητα..ενα τετραγωνο, μια ευθεια και κατι μικρες τελιες..όλα οσα κρατησα για μενα τα τελευταια χρονια. Και δεν καταλαβε ποτε κανεις πως μου ητανε παντα αρκετα.Ριχνω τα διχτια μου και γατζωνομαι στο τελευταιο αστερι του γαλαξια..και χορευω..χορευω που ξυπνησα την καρδια μου, τραγουδαω που εκανα την μερα μου ξανα να μοιαζει με πυροτεχνημα..κι ας ξερω πως αυριο θα ειναι το ιδιο μονοτονο τραγουδι που βαρεθηκα να ακουω για να γεμιζω το ελευθερο μου τίποτα. Θα κατσω καιρο εδω, το αποφασισα..λεω να μεινω μερες, ισως και μηνες..μπορει και χρονια..!

...

δεν αγαπαμε γιατι πρεπει..αγαπαμε γιατι ετσι ειμαστε πλασμενοι να κανουμε..ετσι μαθαμε, ετσι ξερουμε, ετσι μας οδηγει το ενστικτο μας..και αυτους που αγαπαμε ξερουμε παντα να τους κατασπαραζουμε..γιατι ετσι πρεπει να κανουμε..μαθαινουμε να γινομαστε μικροι για να ξερουμε πως ειναι να΄μαστε μεγαλοι. Ξεχναμε πως ειναι ν'αγγίζουμε, για να μαθαινουμε πως ειναι να μας λειπουν μυρωδιες και εικονες και συναισθηματα..προσπαθουμε να γινομαστε ασημαντοι για να περιμενουμε τη μερα που θα μας κανει καποιος σημαντικους..

...

τη ζωη μου τη μετραω σε θερμοκρασιες..τις μερες μου τις μετράω με βηματα..τις εικονες μου τις κανω φακελους και τις κλειδωνω στα συρταρια..για να μην ξεχναω..

Κατι παλιό ..

2009-11-25T22:29:00.001+01:00

Μερικές φορές νιώθω πως ο κόσμος δεν μ'ακολουθεί..ειτε αυτος δεν μ'ακολουθει, ειτε εγω δεν λεω να αλλαξω μυαλά. Και όσο εγω δεν αλλαζω μυαλά, τόσο οι γυρω μου τρελλαίνονται..Δεν ειναι μαγκια να ζεις στο καλουπι που σου φτιαχνουν, μαγκια ειναι αυτο το καλουπι να ειναι αυτο που θ'αφήσεις τ' όνομα σου χαραγμένο έστω κι αν δεν είναι δικό σου. Τέρμα τα ψεματα, είναι καιρός να αναλαβουμε ευθύνες και οποιος είναι να πληρώσει θα πληρώσει..Το κύκλο τον κλείνω εγώ, το πότε το λεω εγώ..Επιλογή μου ήταν να κάνω πως δεν καταλαβαίνω και επιλογή μου να μην μιλάω.

Τα ονειρα..Τα δικα μου ονειρα γεννιουνται σε ένα αλλο πλανητη, οχι εδω. Μετανιώνω που δεν παλεψα να τα κρατήσω. Κι όλο τα βάζω με τον εαυτό μου που για ακόμα μια φορά κράτησα την σταση του καλού. Και ηθελα να σου πω τόσα ξέρεις. Μα επαιξα με λαθος φυλλα. Εισαι κι εσύ απ'αυτους τους λιγους που φοβούνται τον καθρεφτη,σαν εμενα. Και σε πισμώνει όσο σκεφτεσαι πως έμαθα να βλέπω λίγο παραπέρα μέσα σου. Και σε σκοτώνει να ξέρεις πως επρεπε να το κανεις γιατι ετσι ''ήταν το σωστό'' για τους γύρω σου..μα όχι για σένα. Τώρα ζητάς έτοιμες κονσερβες μισοφαγωμένες για να περάσεις και το σήμερα με γεμάτη κοιλιά. Και καποτε μισούσες τους ανθρώπους που σε μείωναν, τωρα μειώνεις ο,τι καποτε σου δινε ζωή..

Και υστερα τι; Ο επόμενος; Και παρακάτω πως; Κρατα ο,τι σου δίνει ευτυχία και πάλεψε για ό,τι δεν θα καταφέρεις ποτέ να αποκτήσεις. Και μην φταις τους γύρω σου..Τα περισσοτερα παραθυρα τα κλεινει ο αερας στο περασμα του..Κι οταν θα περασει απ'το δικό σου σπιτι θα τα κλεισει κι αυτα..κι οταν πια θα κλεισουν, θα μπορεσεις επιτέλους να σκεφτεις..να δεις καθαρα όλα οσα καποτε σου εφερνα στο πιατο ετοιμα μα τα σπρωχνες κι επεφταν απ'το τραπεζι..

κοιτα να προσεχεις τον εαυτο σου οπως θα σε προσεχα εγω..και να ξερεις πως σε σκεφτομαι..και ξερω πως δεν εισαι καλα..κι οσο σε ποναει εσενα, με πονάει κι εμένα διπλα..

με μια ευχη τωρα που φτανω τα 22 να εχω μια ηρεμη χρονια οπως την ονειρευομαι να ειναι..

Ας ερθει...

2009-11-21T04:03:00.003+01:00

Κι ετσι θα τρεχουμε..και θα βρισκουμε σωσιβια στη θαλασσα..θα γατζωνομαστε και παρεα θ’αρμενιζουμε στα συννεφα..και θα βγαζω απ’τις τσεπες μου ζαραχη να σε ταιζω..κι υστερα θα κλαιμε..οπως καναμε παλια..θα σε κοιταζω, θα σου χαιδευω τα μαλλια, θα σε νανουριζω..και μετα θα φευγουμε παλι..και υποσχομαι να σ’αφήνω να μου λες πως ήταν η μερα σου. Θα γελαω με τις μερες που περνουσα χωρις εσενα..θα κοιταζω τα χερια σου που ιδρωνουν..θα τα φερνω στο προσωπο μου..θα τ’ακουμπαω στο μαγουλο..και θα κοιμαμαι..και καπως ετσι ολα θα ξεμπερδευονται..γιατι στο μυαλο μου ολα δεν εχουν τελειωμο, τίποτα δεν κανει παυση..και το λατρευω όσο λατρευω εσενα..γιατι ετσι νιωθω ελευθερος, ετσι εχω τα ματια μου ανοιχτα..Ανοιχτα να βλεπω τον κοσμο οπως γουσταρω. Γιατι ο,τι γουσταρω αρέσει και σε σενα..και δεν χρειαζεται ,ξερεις, να προσπαθω πολυ....εκεινο το βραδυ στις θαλασσες που ταξιδευαμε..στα χα πει ΟΛΑ..ολα σε μια λεξη..μια λεξη που θέλω να ψαξεις να βρεις .. Η δική μου ταινία εχει τελειωσει οπως τελειωνει τα κουτί με τα κριτσινια..και δεν εχω τίποτα στο σπιτι να ταισω το στομαχι μου..θα παω αυριο σουπερμαρκετ να ψωνίσω δυο μεγαλα ψαρια..και θα πιαστουμε στις ραχες τους και θα φυγουμε ξανα..και αυτη τη φορα θα κανουμε τον γυρο του κοσμου..να σου δειξω τα λιγα και τα πολλα που χανεις οταν χανεσαι...θα γεννιόμαστε ξανα και ξανά για να ριχνουμε βελη αγαπης ο ενας στον αλλον..
Κι ετσι θα σ’αγαπω..θα σου δειχνω δρομακια που δεν φαινονται στους χαρτες..και θα σε παραπλανω..θα σου κανω σινιαλα απο ψηλα για να περνας χαρουμενα τις μερες σου..και θα σου δειχνω πως να κοιμασαι ηρεμα..πως να κλεινεις τα ματια και να ταξιδευεις αμέσως..πως να τρελλαίνεις τις πυξιδες, να μην βγαζουν νόημα..και να κλαις που δεν βρισκεις γυρισμο..
Προσπαθω εδω και χρονια να βαλω τις σκεψεις μου σε μια σειρα..μια σειρα λογικη, με ευδιακριτες ολοκληρωμενες προτασεις, χωρις να μπερδευω το νόημα..
Μα φαινεται πως η καρδια μου χτυπαει ακόμη αλλου...κι οσο η καρδια δεν λεει να ξημερώσει, κανεις δεν ξημερωνει γύρω της..

Συγνωμη που γραφω μπερδεμενα..ετσι κι αλλιως μόνο εγω συρρικνώνομαι σε εικόνες...

Σκέψη

2009-11-17T17:49:00.003+01:00

γι'αυτους που κρυβονται..
γι'αυτους που φοβουνται..
γι'αυτους που εχουν μεγαλη ιδεα για τον εαυτο τους..
γι'αυτους που γίνονται κορόιδα..γι'αυτους που τολμουν να πιστεύουν πως κάποτε θα γίνουν μεγάλοι χωρίς γνωμονα τη σύνεση και αρετή..
γι'αυτους που κοιμούνται και κάποτε θα ξυπνήσουν..
γι'αυτους που δεν ξέρουν και θα μάθουν..
γι'αυτους που δεν δινουν ευκαιρίες να γνωρίσουν, να μάθουν, να παίξουν..
γι'αυτους που είναι επιλεκτικοί στη ζωή και ξεχνάνε τα απλά..

γι'αυτούς που είναι εδω και γι'αυτούς που δεν είναι..
γι'αυτούς που έγιναν πια οικογενειά μου..
γι'αυτούς τους λίγους που πραγματικά με ξερουν..
γι'αυτους που πιστεύουν στις δυνατοτητες τους για να μπορουν να πιστευουν και στις δικες μου..

επιτέλους ανάσα ...

2009-11-09T23:38:00.002+01:00

The call to arms was never true
Time to imbibe here’s to you
I’ll tell you stories bruised and blue
Of drum machines and landslides

Just one more round before we’re through
More psychedelic yuppie flu
It’s such a silly thing to do
Now we’re stuck on rewind

Let’s follow the cops back home
Follow the cops back home
Let’s follow the cops back home
And rob their houses

The call to arms was never true
Let’s take a ride and push it through
Suspended animation glue
Blame it on apartheid

Let’s spend the night in Jimmy shoes
I’ll give you coats and cheap shampoo
I’ll give you nothing else to do
Now we’re stuck on rewind

Let’s follow the cops back home
Follow the cops back home
Let’s follow the cops back home
and rob their houses

The call to arms was never true
I’m medicated, how are you?
Let’s take a dive, swim right through
Sophisticated point of view...

Placebo, Halle Tony Garnier, Lyon 07/11/2009

2009-11-05T00:05:00.004+01:00

Περιμενει,κοιταει..και ειναι γλυκο και πικρο συναισθημα μαζι. Αγγιζει τις αρθρωσεις και τις κανει να τριζουν..φοραει ενα πεπλο λευκο και παλευει να το βγαλει..και ριχνει βροντες και αστραπες, και βριζει..φτυνει στη ψυχη του και σκιζει τα σωθικα. Δεν βρισκει λυτρωμο, δεν βρισκει δρομο. Οι μοιρες του τα φερανε στο πιατο.Τα μαγεψε, τα πιστεψε κι εβαλε χρωμα και ζωη. Και λυσσασμενος τα κατασπαραξε. Και τα κατεβαζε ενα ενα τραβωντας το λουρι που καποτε του κοβε τον λαιμο..Κι οταν τα χωνεψε αρχισε να τα ξεχναει..και κρατησε ενα χαμογελο στα χειλη που του δινε ζωη μεσα απο καθρεφτες. Για ο,τι παλεψε, για ο,τι και οποιον νικησε.

Kι οταν πια μεγαλωσε, ολα του φαινονταν τοσο μικρα και ασημαντα. Ηταν βλεπεις τα δυσκολα χρονια που δεν μπορεσε ποτε του να δεχτει πως περασε. Γιατι οι γυρω του, προτιμουσαν να τον βλεπουν σαν αυτον που κι αν χανεται παντα θα επιστρεφει..κι επιστρεφει γιατι μεχρι εκει του εμαθε η ζωη να φτανει. Γιατι το κοκκινο δερματινο λουρι του δεν τον αφηνε ποτε να παει πιο μακρια. Κι ας ενιωθε ελευθερος, κι ας ειναι..

Λιγα χρονια αργοτερα, μεγαλος πια, γεματος γνωση, τους εβρισε. Τους εβρισε που ηταν ολοι σαν τα μουτρα του και χειροτεροι. Που αυτος παλευε μα ποτε δεν σκοτωνε το θυμα..γιατι ηθελε να το θαυμαζει, να το κοιταει να υποφερει..Και μεσα μεσα ερχοντουσαν και καποιοι αλλοι, γνωστοι και αγνωστοι. Αυτοι ηταν απλα μηδενικα, αυτοι ηταν απλα για να περναει την ωρα του. Μ'αυτοι εφυγαν. Η καλυτερα τους εδιωξε..γιατι αυτοι ηξεραν μονο να τρωνε και να πινουν, να γελανε με τον πονο του, να κλαινε με τη δικη τους την καταντια.

Ναι, σε σενα μιλαω..που μιλας και πινεις και γελας, με θρασσος. Που κρατας τα βραδια τα μαξιλαρια για να νιωθεις κοντα σου ο,τι ποτε δεν ηταν δικο σου..αυτο το τιποτα που καποτε θα γινει η ζωη σου. Δεν περιμενα καλυτερα, δεν ηθελα ν'ακουσω παραπανω..Μου ειναι αρκετο που ζεις στην αφανεια. Που κρυβεις και κρατας σφιχτα ολα οσα σου δινουν ζωη μπας και σου φυγουν..Μα μην ξεχνας πως τα χερια κουραζονται..κι οταν πια θα ξεχαστεις, θα φυγουν ολα μακρια..Ο,τι κραταμε με το ζορι, δεν ειναι δικο μας..Κι ας μην ακους, δεν θα ναι η πρωτη φορα..Κι ας μην θες να ξερεις, δεν θαν η τελευταια..και σε τρωει το γιατι, αλλα οχι το δικο μου..Το δικο σου, αυτο που κανεις απ'αυτους τους λιγους δεν μπορεσε ποτε να σου απαντησει..

"Ποτέ ο άνθρωπος δεν κάνει καλύτερη περιγραφή του δικού του χαρακτήρα, όσο όταν περιγράφει το χαρακτήρα ενός άλλου" ..

Τελικα, μ'αρέσουν τα λαθη μου και οι λαθος επιλογες μου..

2009-10-31T03:52:00.002+01:00

The stars conspired to bring me here, on a day like this..
The sun beats down upon my pride, like a wounded star

What did you want from me?
Why did you bring me here?
I'm facing my foolish fate, oh..
I'm too high, too close to the sun;
I'm too high, my curious Icarus wings melt from my skin.

Don't stand, don't stand so close to me,
I'll bring you down,
But I'll fly, oh I'll fly beneath the sun
Watch me burn, oh, watch me burn!

What did you want from me?
Why did you bring me here?
I'm facing my foolish fate, oh..
I'm too high, too close to the sun;
I'm too high, my curious Icarus wings melt from my skin..

Oh, I'm too high, too close to the sun;
Too high, my curious Icarus wings melt from my skin..

Επιτελους, η απαντηση που περιμενα..! Ξερω ενα καλο..Οσα δεν φτανει η αλεπου, τα κανει κρεμμασταρια..! Σου λεει κατι..; Αμφιβαλλω..

2009-10-30T14:05:00.001+01:00

“If you stand straight, do not fear a crooked shadow.”

Φυγε, τι περιμένεις;;

2009-10-27T00:27:00.004+01:00

Δεν αφήνεις κι αλλη επιλογη..ετσι για να 'μαστε καλυμμενοι ενα πραμα! Δεν ειναι το ενα ειναι το αλλο; Κανεις πως ξερεις..ενω δεν ξερεις, λες πως μπορεις να καταλαβαινεις..ενω δεν μ'εμαθες ποτε..

Χαλαρωσε λιγο, θολωσε το μυαλο σου απ'την υποτιθεμενη ανιδιοτελεια που σε διακατεχει μηπως..;

Μπορω να πω πως περιμενα και καλυτερα..μπορω να πω πως νιωθω ντροπη που καποτε ενιωθα αγαπη..Φτυνουμε και μετα ζηταμε και τα ρεστα, καπως ετσι καταντησαμε..

...

Θα χαρω να με δεις να πεφτω σαν αστερι που καποτε σε φωτιζε..γιατι καπως ετσι θα ξερω πως κερδισα για ακομα μια φορα..Γιατι οταν πεφτει εν' αστερι, εκπληρωνονται ευχες..και ξυπνανε παραμυθια..και γεμιζουν οι μερες απο φως..και γινονται ολα τόσο γλυκα και ομορφα, που ανθρωποι σαν εσενα δεν χωρανε στο συμπαν..

....

Δεν καταφερες ποτε να με φτασεις κι αυτο θα σε τρωει ..Και ξερεις τι; Δεν εμαθες ποτε τίποτα. Γιατι ποτε δεν ηθελες να ξερεις..παντα σε βολευε να γεμιζεις το δικο σου κενο με ο,τι περισσευε απ'τους αλλους..παντα σου αρεσε να ακους μα ποτε να βρισκεις λυση. Γιατι αυτο σ'ευχαριστουσε, μοναχα να ξερεις..Καποτε ολα πληρωνονται φυσικα..αλλα μη νοιαζεσαι για μενα, το δικο μου τιμημα το πληρωσα οταν σε γνωρισα..Θες λογους..; Λες και δεν τους ξερεις.

Θες κατι αλλο; Μια συγνωμη..; Εγω δεν ειμαι σαν τους αλλους..Τις συγνωμες μου εγω τις κρυβω και τις δινω τ'απογευματα στον ηλιο..τις ριχνω στη θαλασσα να τις βρουνε ναυτικοι..μ'αυτες ποτιζω καθε μερα τα λουλουδια μου.. Μα στα σκυλια δεν τις εριξα ποτε...

Κουραστηκα..κι οσο δεν λες να φυγεις, γερναω και σαπιζω..φυγε λοιπον..φυγε μην γινω σαν εσενα...

2009-10-21T03:46:00.004+02:00

Σημερα ειναι αλλιωτικα..σημερα ολα εκτοξευονται στο συμπαν..Κανω το κεφαλι ψηλα.."Αγαπω οσα ομορφα μου εκρυβε η μοιρα τόσα χρονια..κι οσα μου φανερωσε τα κανω δαχτυλιδια...καποτε ολα μοιαζουν μαγικα, ήρεμα..Λατρεβω να κοιμαμαι με τον ηχο της βροχής..ανατριχιαζω να κοιταω το νερο να κτυπαει στο δρόμο και να πεταγεται ξανα στον αέρα..Οταν βρεχει δεν υπαρχει βαρυτητα..ολα κυλανε, ολα αλλαζουν..Οταν βρεχει θελω να πλασω ξανα τον κόσμο, να παρω τις σκεπες και να τις κανω οριζοντιες, να τις ενωσω και να φτασω στον ουρανο..

Κυλαει σιγα σιγα..κατεβαινει στο μαγουλο, αγγιζει τα χειλη και αρχιζει το ταξιδι..χαιδευει πρωτα τη σπονδυλικη στηλη..κανει δυο κυκλους, ξαναχανεται..σαν σφαιρα αδεια..κανει δυο βηματα μπροστα..ντρεπεται να κανει κι αλλα..ειναι ακόμη νωρις και ειναι μόνη..μεχρι να γυρίσω το βλεμμα μου ψηλα, έχει χαθει λίγο πιο χαμηλα απ'το γονατο..σκυβω και κανω να την αγγιξω. Χαθηκε πριν καν την νιωσω να γαργαλαει..Της δινω ενα ονομα..το βραδυ την ζωγραφιζω στα ονειρα μου..την ακουω να χτυπαει το τζαμι..

..απ'τις λιγες φορες που ολα ειναι τοσο, μα τοσο γαληνια..αν σταματουσε ο χρονος τωρα..μονο αν σταματουσε τωρα...

Στο 'πα;

2009-10-16T21:48:00.002+02:00

Χθες προσπαθησα να καταλαβω τη καρδια μου. Της μιλησα, την χαιδεψα, τη φιλεψα κατι γλυκο μπας και με κοιταξει στα ματια. Δεν την πιεσα..τετοια πραγματα θελουν χρονο λενε..Μα οσα και να ειπα δεν της πηρα ουτε λεξη..μερικες φορες νιωθω οτι πια δεν θελει να κτυπαει για μενα..οτι το κανει απο αναγκη..Ισως φταιω εγω που κανω μιση ζωη. Και μιση ζωη, σημαινει και μιση καρδια. Μισος ανθρωπος. Στα περασμενα δεν καταφερα να βαλω τελια. Μονο κατι κομματα και κατι παυλες μισοσχεδιασμενες. Σε ολα αυτα που ερχονται κραταω μερες και μηνες και χρονια σαν ημερολογιο. Γραφω σβηνω..ολο και κατι θα μεινει για μετα. Και δεν αφησα και πολλα περιθωρια. Πια εγινε το χθες σαν αυριο και μεθαυριο..Και το πρωι θα γινει κρυα νυχτα μοναχη..και το κρυο θα μεινει κρυο. Αυτο το κρυο που σου τσακιζει τα κοκκαλα..Σε μια στιγμη του χρονου προσπαθω να μεινω ακινητος. Δεξια κι αριστερα ολα στριφογυριζουν γρηγορα, ασταματητα. Πρεπει να μπω στο χορο..να χορεψω, να πιω, να μεθυσω, να ζησω, να γελασω, να φωναξω..Δεν ειναι δυσκολο, λενε..Απλα λες ενα "Ωπ, μπηκα!"

παυση.

"Χειροκροτημα κυριες και κυριοι. Αυτος ο κυριος εχει μπει στο χορο κι εχει κλεψει την παρασταση! Κανει φιγουρες και στροφες και καθε λογης καμωματα σε ολους..Αυτο δεν εχει γινει ποτε ξανα! Υποδεχθειτε παρακαλω, τον μιζερο, τον κατσουφη, τον αντρα τον βαρυ τον καταθλιπτικο..δεν εχει τι να κανει και ολο σκεφτεται και δυσκολευει τον εαυτο του! "

Μωρε δεν γαμιεστε λεω γω..Ο καλος εγινε κακος και ο κακος καλυτερος;

παυση.

Προχθες εκανα παρτυ! Ολοι ηρθαν, καλα περασαμε..ομορφα θα 'λεγα . Μα στο τελος δεν εμεινε κανεις ικανοποιημενος. Φετος δεν υπαρχει θεμα να ασχοληθουμε ρε παιδια..Βρεστε κατι γιατι θα τρελλαθουμε..Φυσικα τα μεγαλα μεσα μαζικης ενημερωσης ελειπαν. Αλλιως θεματα θα χαμε να φαν κι οι "κοτες".

παυση.

Εσυ ρε φιλε, πως κατεντησες ετσι; πολυ απλος, κοινοτυπος..ολο τα ιδια και τα ιδια λες..δεν θυμαμαι εγω που κρατουσες τη σημαια και την στριφογυριζες λες κι ηθελες να πεις σε ολους "Εδω ειμαι ρε παιδια! Θαυμαστε με!" Τωρα πια χαθηκες κι εσυ..προφανως το διαλεξες αλλιως δεν εξηγειται..Ο καλυτερος δεν εισαι, ο χαμενος εισαι..δεν το βλεπεις ;

παυση.

Τι λεγαμε; Α ναι..η καρδια..δυσκολα τα πραματα..δυσκολα..

παυση.

Δεν βαριεσαι.."ολα στο μυαλο ειναι..οχι στη καρδια.." Χαχαχα! Εγραψες παλι εσυ..ανιδεος..θα σου 'ρθει που θα παει. Ολο και κατι θα γινει και θα δεις πως τιποτα δεν περναει απ'το μυαλο πριν περασει στη καρδια..Κι αν φυγει απ'το μυαλο, στη καρδια μενει παντα..Δεν βλεπεις τι πληρωνω εγω τωρα; Δεν βλεπεις..;

τελια ( και παυλα.. )

2009-10-14T02:19:00.003+02:00

Περιμένω μια μέρα να φανει που θα μαι εγω και θα βαζω το τέλος..μπορεί να μην μ'ακούς αλλα αυτά που γραφω μένουν για πάντα..ετσι κι εγω τα φυλακίζω εδω..Καποτε εβρισκα κατι στιχακια να σου γραφω..τα κολλουσα στον τοιχο, τα διαβαζα, τα θαυμαζα..μέσα μέσα σου λεγα πως πάλι εγραψα για σένα..και σε συγκινούσα..τα χαζα χρονια πέρασαν και δεν μ΄ακούμπησαν..μου φαινεται πως δεν θα μ'εκτιμήσεις ποτε..έρχεσαι, φευγεις..ξαναρχεσαι και στο τέλος ξαναφευγεις..Αλλωστε πια ολα αυτά δεν μ'αγγιζουν..Χθες έκανα γιορτή..Σήμερα απλα θεατής στη δική μου μάχη..Είμαι περηφανος για μένα. Κέρδισες ακομα μια φορα. Στεκομαι πανω στο ασπρο σκαμπο και κοιταω απ'το ψηλό παραθυρο. Το ξερες ότι περναει δρόμος πίσω..; Γι' αυτο και η φασαρία. Κι εγω που νόμιζα πως ηταν όλα στο μυαλό μου..Εγω ο χαζος κοιταζα εσένα στα ματια..Ναι, κερδίσες για δευτερη φορα. Μα καπου εδω παραδίνω και τα όπλα. Δεν θελω πια να προσπαθω, δεν θέλω πια να κοιταω, δεν θελω πια να ξερω τι κανεις, που βρίσκεσαι, αν είσαι καλα, πως ήταν η μέρα σου..τίποτα..Θέλω μόνο να ξέρω πως είναι να χάνεις..πως είναι να εγκαταλείπεις..δεν εχω μαθει ποτε..Θέλω εστω μια στιγμή να νιώσω πως είναι να γίνεσαι σκληρός σαν πέτρα και να χτυπάς στο κεφάλι μέχρι να πέσει το θυμα σου και να πνιγεί στον πόνο του..Αλλωστε πια όλα ειναι ενα παιχνίδι που πρέπει να κερδίσεις. Και θα κερδίσεις και σ αυτο ..και θα πρέπει στο τέλος να εισαι περήφανος που έχασες τα πάντα και κρατησες το τίποτα. Και σίγουρα αυτο το τίποτα θα δώσει κυρος και αξιοπρέπεια. Και οσο εσυ θα τρεχεις να προλαβεις μια επιταγη, εγω θα γραφω. Κι οσο εσυ θα κλαις να παρεις αυξηση, εγω θα βρίσκω τα κομμάτια μου...κι οταν πια θα μένεις στον 5ο ρετιρέ καπου σε αλλο γαλαξιά, εγω θα χω φυγει προ πολλου να κανω παρέα στ' αστέρια..Καπως ετσι μας φανταστηκα ψες..Κι ειπα να στο ζωγραφίσω μπας και το καταλαβεις..Κι εβαλα κοκκινο, κίτρινο και μπλε..μα δεν τα βλεπες. Γιατι στο μυαλό σου πια, το τίποτα πηδαει τη αχρωματοψία..και τα μάτια σου πια κοιτανε το κενό της καρδιά σου που την κοιμησες για να βγαλεις το ψεμα σου ξανα στη επιφανεια...Ειναι αστειο ποσο ευκολα γελιεσαι..ποσο ευκολα διαλεγεις την λυση που θα σου δωσει ευχαριστηση..Συγνωμη για σήμερα..μα τετοια παιχνιδια δεν ξερω να τα κανω..Οταν αγαπαω, δίνω. Κι οταν δίνω , δινω εμένα..Εσυ προφανως δίνεις οσο ειναι για να παρεις..Δεν αλλαζουμε, φιλε..δεν αλλαζουμε..εγω παντα θα αγαπαω εντονα και εσυ παντα θα ζεις στη ψευδαισθηση οτι η ζωη σου μπηκε πλεον σε πορεια.. Γραφω με κοκκινο μελανι αυτη τη φορα..Δεν αρκει το μπλε στυλο..Σε μια στιγμή του χρόνου προσπαθω να εξηγήσω ακόμα μια φορα το 'Δεν καταλαβαινω..' Ισως αυτή τη φορα το καταφέρω, πριν κατασπαραξουν τα λιονταρια τα συναισθηματα μου..Δεν μπορω να βρω τη λυση στο προβλημα μου..Οι εξισωσεις αυτες θελουν δυο ατομα για να λυθουν..

Υ.Γ. Μην ξεχασεις να βαλεις κατω απ τη πορτα μου τα παπουτσια..δεν θα χω που να κρυφτω το βραδυ στους εφιαλτες...

St(ill) for you..

2009-10-06T20:35:00.003+02:00

Δεν φταίς εσυ που δεν ακούω τα βράδυα την καρδιά σου να χτυπάει..δεν φταις εσύ που δεν ακούω πια την ανάσα σου στο μαξιλάρι..και προπαντων δεν φταις εσύ που πια εκανα την μέρα μου νύχτα..Φταίνε καποιες μέρες που τα δύσκολα κρύβονται κάτω απ'την πολυθρόνα, μέσα στο ντουλάπι, πίσω απ'την πόρτα..ξαπλώνω ανάσκελα και κοιτάω το ταβάνι..καπου, κάπως, κάτι κρύβεται..είναι οι φόβοι μου, δεν ξέρω..οι χαρές που δεν λένε να κατέβουν, θα σε γελάσω..ξέρω μόνο πως σε μια μέρα μπορείς να ζήσεις μια αιωνιότητα..διαβασέ με, νιώσε με, μα πάνω απ'όλα κρατα με..τώρα που σ'έχω πιο πολυ ανάγκη, κράτα με..στέρεψαν όλα και δεν βρίσκω τρόπο να φέρω τη βροχή..

Προχθές ονειρευτηκα πως καθόμουνα δίπλα στο παραθυρό..σε κοίταζα απο μακρια στη γωνία του δρόμου να διαλέγεις λουλούδια..μαργαρίτες ήτανε..κίτρινες και ρόζ..εκοβες μια μια και τις εριχνες στο δρόμο..μεχρι που τελείωσαν εξω απ'τη πόρτα μου...δεν μπήκες μέσα..ανοιξα μα δεν μπηκες..περίμενες εμένα να κατέβω τα σκαλοπάτια..τα κατέβηκα, περπατησα τον κήπο..Απλωσες το χέρι και χαμογέλασες.."Πάμε..;"

"Πάμε..αυτό που κάνεις, θα στο χρωστάω.."

Pale horses..

2009-09-19T23:42:00.002+02:00

Εριξες δυο στάλες βροχή λες κι ήθελες κατι να πεις..σε κοιταζα και τρομαζα πως οι μερες μου λιγοστευουν και δεν θα βρώ τον τρόπο να σου πω πως σ'αγαπούσα..πάντα σ'αγαπούσα.."Αν μ'αγαπάς, μην νοιαζεσαι που παω και που πας.." ..θα γεφυρώσω εγώ τις αποστάσεις..και καπου θα βρεθούμε..Ξερεις τι; μου λείπεις..σήμερα μου λείπεις..ειναι το όνειρα που προσπαθω να σου στείλω, εκει κατω που σ'άφησα μόνο..και δεν μπορώ παρα μόνο να κρατιέμαι και να σε κρατώ..

σε καθε λιμανι, σε καθε πατρίδα, σε καθε πολη, σε καθε πλατεια, σε κάθε στενο..εκεί θα σε βλεπω και θα γίνομαι ξανα παιδί..μαζί σου..ρίχνω τα ματια στον ουρανο μαζι σου..''Δεν ειναι μαγικό που κοιτάμε το ίδιο φεγγάρι..;''

μαγικο, ματια μου, ειναι που καθε βραδυ στον ύπνο μας ταξιδεύουμε στο ίδιο φεγγαρι..

2009-09-09T20:22:00.002+02:00

Ξημερωμα..σ'αγαπω οσο η γυμνια μου σ'αγγιζει τα βραδυα στο κρεββατι..μου χεις λειψει..λιγες μερες και μου λειπεις..Ξερεις πια φοβαμαι να περπαταω και να μην σ'εχω διπλα μου να χαμογελας, να οδηγω και να μην μου κρατας το χερι στα κρυφα..εδω που ηρθα δεν κοιταω πια φωτογραφιες..δεν αγγιζω πια την ψυχη μου..σε περιμενω εδω που δωσαμε υποσχεση πως θα βρεθουμε..Και ξερω πως θα ρθεις, μετραω τις μερες, θα μετρησω και τους μηνες μπας και βγαλω ακρη..ελεγα να μην μετρησω μα ετσι δεν περνανε..ετσι απλα χανομαι στον χρονο που με πεταει μια στον ουρανο και μια στα εγκατα της γης..στεκομαι σε ελατηρια και κανω μια δεξια και μια αριστερα..γυρω μου ολο το πατωμα στρωμενο τριανταφυλλα..τεντωνομαι και γερνω μπροστα..κανω να κοψω ενα..δεν ειναι ευκολο ξερεις..ολα κρατανε ισορροπιες και εδω δεν μπορεις να παραβεις τους κανονες..καθε μπουμπουκι το πληρωνεις με το αιμα σου..το τιμημα του ροδου..ετσι το λεγες καποτε..ετσι το θυμαμαι κι εγω..

Θυμασαι την εκκλησια..; κοντρα στα πρεπει και στα μη εγραψα το ονομα σου και κατω απ αυτο το δικό μου..και λιγο πιο χαμηλα εγραψα για μας.."It doesn't matter what you love, but who you love.." Και το κρεμμασα στο δεντρο μαζι με την αγαπη ολου του κοσμου..μαζι με τ'αλλα..Ξερεις, χαμογελαω..χαμογελαω γιατι εκεινο το πρωινο σου 'χα πει πως μισω την ανατολη..την μισω γιατι ειναι αδεια..δεν προσφερει παρα μονο σιγουρια..κατα βαθος ισως να μισω και το ηλιοβασιλεμα..γιατι αυτο εχει πονο..εκεινη η εκκλησια βλεπει και τα δυο..γιατι ισως τελικα να μην μετραει τι βλεπεις..μα γιατι το βλεπεις...

Κλ(ε)ινω

2009-07-29T01:18:00.002+02:00

Κατεβαίνω τρια..ενα για τη ζωη μου ξοδεψα, ενα για τη ζωη που ξοδευω κι ενα για την απιαστη ζωη που ονειρευτηκα. Βγαινω στους δρόμους..γυρω μου φωτα..παιρνω φορα και χτυπαω στα φαναρια..ετσι το διαλεξα, ετσι το φανταστηκα..Καπου στο βαθος ενα σκυλι να γαβγιζει..για σενα που τρεχεις φορωντας τα καλα σου..λιγο δεξια ενα χερι απλωμενο ζητιανευει..ο,τι εχει απομεινει γινεται ομιχλη ξανα..κολλαει στο κορμι σου, απλωνει τη μοιρα σου και χανεται καπου στο βαθος. Εκει δεν υπαρχουν μεγαλα ''θέλω'', εκεί υπαρχουν μοναχα κατι μιζερα γιατι, κατι ντροπιασμενα ''πρεπει''..και δεν κλεινουν οι πληγες, μοναχα δινουν ρεσιταλ ερμηνείας στα κακογουστα στεκια που λατρευαμε..Σηκω, παρε ανασα και χορεψε, παρε τη βροχη και καν'την μανταλακια..και απλωσε τα ρουχα σου στον κιτρινο ηλιο να στεγνωσουν..ενας ταξιδιωτης, μια ηρεμη ανασα, ενα δεντρο ψηλο, τρια πουλια που δεν ξερω το ειδος .. δεν κλεινουν οι πληγες..τεσσερα χιλιομετρα στο πουθενα και δεν κλεινουν οι πληγες, πεντε παλιες καταμαυρες πολυκατοικιες και δεν κλεινουν οι πληγες..οχτω τρομαγένα παιδια κυνηγανε την τυχη τους και δεν κλεινουν οι πληγες..δυο μισοψοφια λιονταρια και δεν κλεινουν οι πληγες..

Πατησα γκαζι..θα το κανω..μ'αρεσει να ονειρευομαι,ξερεις..

Δυναμαι να προσπαθω...

2009-07-25T11:48:00.002+02:00

Θα μπορούσες να πιστεψεις αυτό που δεν εκτίμησες ποτε..; Συνδυσμοί και μια δόση απο όνειρα μ' έριξαν σ' αυτή τη βαριά παράλογη θέση..Κάποιες φορές ξεμενω απο βενζίνη , και κάποιες άλλες τρελλαίνομαι να βλέπω βενζινάδικα να τρέχουν στις λεωφόρους του μυαλού μου..πιστευω στα θαυματα φτανει να πιστευω σε σένα..Κι ας βλεπω τα πάντα γυρω μου να γκρεμίζονται..να γίνονται κομματια.. Η ζωη παει μπροστα σχεδον οπως παλια ..Ξεβρωμισα, γυαλισα, εφτιαξα τα μαλλια μου και κατέβηκα στο δρόμο..δεν δουλευει η φαντασια.. ήταν ολα αληθινα..η πίκρα, η ανασφαλεια, η μοναξια..κι ολα αυτα γιατι ετσι το διαλεξες .. ετσι το πιστεψες ..ετσι το θελες να γινει..
Πιστεψες πως ήμουν αλλος.. ηθελες να ειμαι αλλος.. και θα στο λεω οσο μπορώ και ονειρευομαι..δεν αγαπησα εσενα..αγαπησα την ιδεα σου..αγαπησα το χαζο γελιο σου, την ανασφαλεια σου, τις φοβίες σου..Δεν χρωστας σε μενα..αυτους που εκμεταλλευεσαι δεν τους χρωστας..Γι'αυτο κι εγω δεν ζήτησα ανταλλαγμα..ποτέ δεν ζήτησα ανταλλαγμα.. μόνο να'σαι καλα και να κοιτας τ'αστέρια..

Χρωσταω μια συγνωμη..μια σε μένα και μια στον ουρανό που τον κοιταω τα βραδια με ματια γεμάτα πονο ..λησμωνω μα πεισμώνω..δεν αξιζες..αξιζε μόνο η μορφή σου..εχω αλλάξει και η ζωή με θέλει αλλιως..αυτό που ειμαι πια δεν σε χωράει..αυτο που ειμαι πια σ'εχει διαγραψει μαζι με ολους τους αλλους τους δήθεν..μακάρι να μπορούσα να κρατήσω τα καλα..μα λυπάμαι..χαραξες τα άσχημα τόσο βαθια, μα τόσο βαθια..

Δεν ζήτησα ποτέ τα ευχαριστώ σου..μονάχα ν' άκουγα μια φορά τη συγνώμη σου..

Κατι παλιό ..

2009-06-18T02:05:00.004+02:00

Στον χρόνο

2009-05-22T01:59:00.002+02:00

Μ'άρεσε η βροχή..είχα σταθεί σε μια σκηνή θεάτρου κι έβρεχε..Ετσι, απλά, γλυκά, σαν παλιά ταινία που οσο και να την λατρεύεις δεν θα καταφέρεις ποτέ να της δώσεις χρώμα..πάντα θα είναι η ίδια μαυρόασπρη ταινια..Κάποτε, ένας μάγος άπλωσε τα χέρια του στον ουρανό και ζήτησε απ'τα πουλιά να τον συγχωρέσουν που δεν μαγεψε τα συννεφα και βραχηκαν τα φτερά τους..Πληγωμένος απο τον εγωισμό του έπεσε στη θάλασσα..Μια αλλη φορά, ακόμη πιο παλια, ένας μεγαλος ποιητής μου έδειξε πως να γαληνέυω τη ψυχή μου..μου μαθε πως να γυαλιζω τις εικόνες του κόσμου μου και να τις κάνω πετραδια και κοσμήματα..μου δειξε πως να ταξιδευω στ'αστέρια..ετσι κι εγώ, δεν παει καιρός, έφυγα..

Κρατάω δυο νυχτολούλουδα για οδηγούς και πηδάω απο αστέρι σ'αστέρι..δεν φταιω εγώ, οι άλλοι μετρήσανε λαθος τις πληγές τους..

επαναφορά λειτουργίας..

2009-05-16T02:17:00.000+02:00

Should I lock the last open door ..?

Re _ vision _

2009-05-05T00:04:00.003+02:00

Κάπως έτσι θα ξεκινήσω το ταξίδι..θα δώσω χρώμα και φωνή, θα δώσω υπόσταση..και στο τέλος θα δώσω εικόνα..Και θα το πάρω απ'το χέρι και θα περπατήσουμε μαζί. Θα βγούμε σ'ένα δρόμο που είναι στρωμένος με πετράδια..Και θα βρούμε το παλάτι..θα σπρώξω την πόρτα και θα την ρίξω κάτω με μανία..Μαγεμένος εγώ, στο μεγάλο γιατί εσύ..μην ψάχνεις άλλο..Οι νύχτες περνάνε και τα πολλα μου θέλω χάνονται σ' ένα γαλάζιο ξένο γαλαξία.. Κάποτε βρίσκαμε τα χάδια μας κρεμμασμένα στο μπαλκόνι..τώρα πια τα κρύβουμε στις τσέπες..

Νοσταλγώ..κρύβομαι μέσα στα μεγάλα μου παπούτσια..εκείνα που είχα ξεχασμένα στο πατάρι χρόνια και τα βρήκα στα σκουπίδια με κάτι παλιες καρτ ποσταλ..και κάτι μεγάλα κουτιά βρήκα. Γεμάτα με τα πραγματά σου..Κράτησα μόνο μια φωτογραφία..Αυτήν που όσες φορές κι αν την κοιτάξω, πάντα ζωντανεύει..Κι εσυ γελάς..σε θυμάμαι να γελάς..Και περιμένω εκείνη τη μέρα που θα γαργαλίσει η γλυκιά σου φωνή το νεκρό μου τύμπανο..

Περπατώ και πατώ στα σύννεφα..Πέτα με ψηλά, ακόμη πιο ψηλά..εκεί που δεν θα με βρεί κανείς..το'χω ανάγκη τώρα..σ'αγαπώ, σε σκέφτομαι και σε θυμάμαι..

2009-04-27T03:55:00.002+02:00

Και όσο σε βλέπω να σβήνεις, τρεμοπαίζουνε και τα όνειρα που βλέπαμε τα βράδια..Δεν αξίζει να μιλάς για όσα πέρασαν...κι αν πληγώθηκα, είναι επειδή δεν με γνωριζες και ούτε θα με μάθεις ποτε..ειναι γιατί έμαθα μόνο να παιζω το παιχνίδι στα ίσα..Κι εγω ήθελα μονάχα να μην ξεχνάς..και κάποτε νόμιζα ο γελοίος πως ζούσες για σένα μόνο..και κάπου πίσω απ'τις σελίδες σε διαβάζω σκοτώνοντας το νόημα σου..Και διαγράφω κάθε τόσο τα βλέμματα που ήταν γεμάτα πίκρα..Δεν έχεις άλλο και είναι κρίμα..και καπως έτσι σε αφήνω να πέσεις..Οπως θές και όπως ξέρεις καλά να κάνεις..

Σε μια γραμμή του λεοφωρείου θα σε συναντήσω μια μέρα και θα πούμε το γεια με το βλέμμα. Και θα επιστρέψω το βράδυ σαν κλέφτης. Και θ'αφήσω πανσέδες και γασεμιά. Και θα κρατήσω την εικόνα φυλαχτό μου. Μην ψάξεις να με βρείς, βαρέθηκα. Μην μιλήσεις αλλο..Στα δίνω όλα σε μια μέρα και ξεμπερδέψαμε..

Ταξιδιώτες είμαστε και δεν ξέρω που κολλάω..Δεμένος χειροπόδαρα κάπου ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις..Κράτα απόσταση απ'την αλήθεια..Δεν σου ταιριάζει πια..

Εφτασε ο καιρος..δεν χάνω εγω..και το ξέρεις..

Το Δεν

2009-04-25T03:46:00.003+02:00

Είναι φορές που νιώθω πως θέλω να γράψω, μα δεν ξέρω τι..κάπου γύρω απ'το κενό υπαρχει μια στειρότητα έκφρασης που με σκοτώνει.. Εχω μάθει να περιμένω λύτρωση σε φόντο μαυρο..Θυμασαι, κάποτε μου 'χες πει να μην κλάψω.. και τι πιστευες..πως δεν θα το 'κανα..εκλαψα, μα εκλαψα για μενα..για αυτα τα λίγα που δεν ζήτησα μα έστω και διάφανα τ'ακούμπησα στα ονειρα μου και γίνανε μαργαριτάρια...γι αυτα τα ελαχιστα που ελαμψαν στον ουρανό μου σαν μικρές πυγολαμπίδες.. Δεν στερεψα..υπερβολή..; Υπερβολή είναι να λες ευχαριστώ και να γυρνάς την πλάτη..να λές μπορώ και να κλαίς τα βράδια την κατάντια σου..

Αδεια..μεγάλη ψυχή μα άδεια..σκόρπιες..μεγάλες ματιές σκόρπιες..μην κοιτάς..τώρα είναι η στιγμή που γυρνάς το βλέμμα..κοίτα αλλου..εκεί που κοίταζες και τότε..δεν γίνεται να μην θυμάσαι..ναι..εκεί..σκοτεινιάζει πια..και φευγουν..τα βλεπω να φευγουν..κρύβονται στο πισω μέρος του μυαλού μας και κάνουν παραστάσεις δωρεαν..όχι για όλους..για όσους έκλαψαν και δεν πόνεσαν..για όσουν πηραν μα δεν έδωσαν..για όσουν κλαίνε μα το δάκρυ τους έχει στερέψει..

Λόγια και όλο λόγια..χωρίς ουσία..χωρίς αρχή και τέλος..έτσι είμαστε κι εμείς οι άνθρωποι..Δεν μπήκε η αρχή..Δεν μπαίνει ούτε το τέλος..για ακόμη μια φορά ο χαμένος τα παίρνει όλα στο αστείρευτο και παράξενο Δεν..

''Δεν είμαστε, δεν κάνουμε, δεν ξέρουμε ..''

Ετσι απλά

2009-03-20T04:13:00.003+01:00

Κι οσο εγώ κάνω βόλτες στον άξονα του περιστροφικού μου γαλαξία, τα φώτα γύρω μου νιώθω να κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος σε μια χώρα που μου ζητάει επίμονα να σταθώ στη μέση του ορίζοντα και να φωνάξω ακόμα μια φορά πως μπορώ να την κάνω ν' αλλάξει. Μια στιγμή στον χρόνο μου δίνει δύναμη να επιστρέψω σε ό,τι περισσότερο είχα ανάγκη στη ζωή μου. Μια στιγμη να αγγίξω λίγο το φως. Κραταω στο χερι μου φιλους λουλουδια..Δεν ξερω τι ειδος ειναι, στο κατω κατω σημασία έχει να μυρίζουν όμορφα..Σημασιά έχει οτι τα μάζεψα απο ενα λιβάδι καπου στο πουθενα..

Και οι βόλτες συνεχίζουν, και το μεγάλο κομματι μου ειναι και το πιο φωτεινό..και το πιο δυσκολο μου λαμπιριζει στο σκοτάδι..Φυλλομετρώ ή μήπως είναι κάτι περισσότερο..; Ο,τι και να'ναι δεν έχει σημασία. Ο,τι και να ερθει ειμαι πλεον γεματος. Πλωρη για το άγνωστο δεν θα το λεγα. Ισως περισσότερο ταξίδι σε μια νέα διάσταση. Καπου πιο κοντά στον πυρήνα..

Σ'ενα κόσμο που ζητάει πολλα, αυτη τη φορά εγω θα του δώσω περισσότερα. Το 'χω ξαναπει..Αλλο να την εχεις την ενεργεια, και άλλο να την φτιαχνεις..

2+2=5

2009-03-02T04:29:00.002+01:00

Ξυπνώ και κοιμάμαι προσπαθώντας να προλάβω τον χρόνο που όλο τρέχει. Και καθε τόσο θυμαμαι τις μερες που περνούσα στη βροχή..Κομματιασμένος στις γωνιές περίμενα τον ήλιο. Περασμένα μεγαλεία. Τι ειν' η ζωη, που πάμε, ποιος ειναι εκεί, ποιος δίνει και ποιος όχι..Ξυπναω μια μερα και γυρω μου επικρατεί σιωπή. Μια σιωπή τόσο παραξενη και γλυκιά που σχεδόν με ταξιδεύει..! Δεν είμαι εγω για τετοια, τ'αποφασισα..Μια μέρα δεν είναι τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα, μα θα 'δινα τα πάντα για να ζήσω την αιωνιότητα σε μια μέρα. Κι αν είμαι έτοιμος στα 21 να χτίσω τη ζωή μου, να την γκρεμίσω και να κλείσω τις πορτες απ' το φως τότε πρεπει να θεωρώ τον εαυτό μου τον μεγάλο χαμένο του παιχνιδιου.. Σε μια παρτίδα μπλακ τζακ, το φυλλο που θα γυρίσει θα χει χρωμα θαλασσι, και κατω κατω θα 'χει χαραγμενο το δικό μου ''2+2=5''..τη δική μου τρελλή θεωρία που όσο και να τρεχω να προλαβω, ποτέ δεν φτάνω. Και είναι θέμα αρχής και παράνοιας. Σ'αυτήν πιστευω και αυτή εμπιστευομαι πάντα..

Σήμερα δεν λεω για κανόνες. Κανόνες βάζει το μυαλό. Σήμερα μιλάω για περιπέτεια, για δόξα, για τρελα, για ελπίδα για το αυριο. Σήμερα δεν μιλαω για πεζους ανθρώπους που θα φοβάμαι ο,τι αυριο θα με προδώσουν. Μιλάω για τον κόσμο που του γύρισα τις πλάτες χωρις να παλεψω.. Θα το αποδειξω σε μενα γιατί μου το χρωσταω. Θα το κρατήσω για μενα γιατι θα το αξίζω.

Παίρνω δυο πινέλα και αρχίζω τον πίνακα νουμερο 85. Χωρίς υποσχεσεις, χωρις πλαισιο. Ολα επιτρεπονται, ολα γινονται. Γιατι τωρα μπορω να τα επιτρεψω. Γιατί το μόνο που φοβαμαι πια είναι τη μερα που δεν θα χω αλλη ζωή να χαραμισω για μένα. Γιατί το μόνο που φοβάμαι πια θα είναι εκείνη τη καταραμμένη μέρα που θα φοβάμαι να ζήσω, που δεν θα χω τη δύναμη να πέσω και να χτυπήσω στη πέτρα της ζωής..Κι αν στο πριν μου πάλευα να πετάξω ψηλά, τώρα θα παλεύω να μην πέσω. Και αν στο μετά μου θα είμαι ακόμη ζωντανός, θα ξέρω πως είχα την τύχη με το μέρος μου. Σιγοκαίει η φλόγα, και περιμένω την εκρηξη. Απ'το παράθυρο μου βλέπω πια ουρανό..Κι ας κάνει συννεφιά. Θα την πάρει ο αέρας..Δεν φευγει ο ουρανός μου απο κει..

Αποστολη εξετελέσθει..Καλη Ανοιξη, καλό μήνα..!

2009-02-24T17:45:00.001+01:00

Μου' χες πει πως θα 'ρθει καποια μέρα, που ο,τι αγγίζω θα το ερωτεύομαι..

τώρα αρχίζω και θυμάμαι ..

Ο κόσμος και ο πίνακας

2009-02-22T04:19:00.003+01:00

Δώσε χρώμα..παρε δυο πινέλα και ζωγράφισε τον κόσμο σου..Αυτό τον κόσμο που κουβαλάς για χρόνια..Και φτίαξε ένα πίνακα χρώμα λαδί..μουντό και ξεχασμένο. Κάνε ένα καράβι που φεύγει. Και βάλε και μια καρέκλα στην έρημο να περιμένει ταξιδιώτη..και βάλε και πόνο..πολύ πόνο..Μόνο μη ξεχάσεις να βάλεις τα πουλιά..αυτά τα πουλιά που πετάνε και χτυπάνε λυσσασμένα στο πλαίσιο..

Μην τον κοιτάξεις πολύ..όσο να δείς για τελευταία φορά εκείνα τα τριαντάφυλλα. Τα θυμάσαι..; Σου χω μιλήσει και παλιά..κι αυτές τις μέρες όλο το παρελθόν αποζητώ..Κόκκινα, σκούρα..σχεδόν μαυρα..τα λατρεύω, ξέρεις..γιατί όσα χρόνια και να περάσουν θα'ναι πάντα στο μυαλό μου σαν κόκκινα σκουρα τριαντάφυλλα..Και καπου στη μέση θα με βρείς..Μια μαυρη, μεγάλη ορχιδέα..σπάνια, επικίνδυνη..Σαν εκείνες τις μέρες του κόσμου μου. Που όλο ζητούσα και όλο έπαιρνα στάχτες κι αποκαϊδια..ματωμένες Κυριακές και κομματιασμένα Σαββατα..και όσο περισσότερο έψαχνα, τόσο περισσότερο ο δρόμος μου μ' έβγαζε στη χώρα του Πάντα..πάντα εκεί, Ποτέ δίπλα μου..

Πόσοι έζησαν και πέθαναν εδώ, αναρωτηθηκα για μια στιγμή..όλο τα δύσκολα παλεύουμε και όλο τα εύκολα μας προσπερνούν και μας αφήνουν πίσω..Δεν θέλω δύσκολα πια..πάει εκείνος ο καιρός..τώρα πια το δύσκολο είναι να βρώ εμένα..Παίρνω δυο μπογιές..Μια μαυρη και μια κόκκινη..τη μαυρη τη λατρευω, τη κόκκινη τη μισω..Παίρνω φόρα και τις ρίχνω στον τόσο όμορφα ζωγραφισμένο κόσμο μου.."Οσο σε μισώ, τόσο σε λατρεύω!" του φωνάζω.. Μην κανεις φασαρία..θα μας ακούσουν..με τα μάτια..κι εγω..ίσως εγώ..μόνο εγώ..πάντα εγώ..ποτέ εγώ..κάποτε εγώ..τώρα εγώ..Κάνω αθόρυβα τις κινήσεις..Ολο και κάτι θα μ' αρέσει..Σήμερα είπα να ζωγραφίσω τον κόσμο με κάρβουνο..

Σου μοιάζει ..

2009-02-16T05:30:00.003+01:00

Βγαίνω στη βροχή, μόνο εκείνη σου μοιαζει πια.. Κι αν ανοιξα τις πόρτες στα ονειρα μου για να μπεις, είναι που βάραγες κουδούνια..είναι που ένιωσα πως οι καληνύχτες μας παλεύουν να εκραγούν..είναι που όλα ήρθανε αλλιώς. Σ' ένα μεθυσι τρελλο..καπου, καπως όλα θα γίνουν ξανά..Δεν υπάρχουν αστέρια να σε στείλω..Κι έψαξα ,ξέρεις, γιατί το αξίζεις..Μα κανένα δεν μ' άρεσε..Δεν βρήκα το ένα που σου μοιάζει..

Θα γυρίσω..Μη σκεφτείς να πετάξεις..μην σκεφτείς να χαμογελάσεις και να δώσεις φώς στη νύχτες μας για ακόμα μια φορά. Ρίχνω στον κόσμο μου δυο χαστούκια και ξυπνάει. Καπου μέσα μου εύχομαι όλα να 'ναι ένα όνειρο. Κι αν είναι όνειρο, πως ν' αντέξω να του μιλήσω. Να μην φύγει..Να μην σβήσει..

Δώσε χρώμα..Σήμερα δεν λέει να νυχτώσει..Μαυρο να δώσεις, αυτο που μου μιλάει οταν κλείνω τα μάτια..αυτό που λησμονώ περισσότερο..

Σου μοιάζει..

[..] for a place to hide ,,

2009-02-15T02:48:00.002+01:00

Παλέυω να βρώ την λέξη για ν' αρχίσω .. τη λεξη που θα σου δώσει δύναμη να διαβάσεις όλα οσα δεν έχω τη δύναμη να γράψω .. Θέλω..θέλω σ' ένα χρόνο αόριστο, σ'ενα χρόνο απεριόριστό..Μπορώ..μπορώ για ένα χρόνο κλεφτη.. Δεν εχω λόγια.. Δεν έχει να κανει με σένα..στο ξανάπα.. Πολλες φορές σκέφτομαι οτι ίσως να μη είμαι έτοιμος ακόμη, ίσως να ΄μαι ακόμη μισός ..μισός άνθρωπος εγώ, μισός άνθρωπος κι εσύ.. Αλλες φορές σκέφτομαι πως είναι θέμα γεωμετρίας..Αλλο τετράγωνο, άλλο κύκλος..Αλλες, απλά ρίχνω το φταίξιμο σε μένα..Εχω μάθει αλλιώς ξέρεις..

..and in a chain reaction
I dissolve and break and then away I crawl...

[+ aiσ8ηmα ]

2009-02-08T05:47:00.004+01:00

Τρέχω.. τρεχω κι όλο τρέχω .. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Κι όσο τρέχω τόσο τα παπούτσια μου ξεχυλίζουν απο μίσος. Μίσος που σ' αγαπώ τόσο πολύ. Μίσος που δεν μπορώ να σε ξεχάσω. Μίσος που σε σκέφτομαι τόσο πολύ.. Μίσος που δεν μπορώ να σβήσω όλα όσα εχω ζήσει μαζί σου.. Μίσος..

Κι ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πως έχω γίνει ξανά ένας άνθρωπος μισός. Και ψάχνω.. ψάχνω να βρώ όσα πήρες μαζί σου και ξέρω πως δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω..

Χθές το βράδυ σε πίστεψα. Σε πίστεψα απ' την αρχή.. Αυτή την αρχή που κάνουμε και ξανακάνουμε..

Θυμός.. θυμός για όλα όσα οι άνθρωποι γύρω μου προσπαθούν να ζυγίσουν και πάντα χάνουν στις στιγμές.. Δεν μπορώ να παλέψω τον εαυτό μου. Μ' εγκαταλείπει, με πονάει, με τραβάει όλο και πιο πολύ σε όλα όσα φοβάμαι. Κάποτε θα βρώ μια μέρα που δεν θα χαράζει. Κάποτε θα βρώ μια μέρα που δεν θα κάνει κρύο. Κάποτε θα βρώ τους ανθρώπους που περπατάνε μόνοι.. Κάποτε θα βρώ εμένα..

Μερικές φορές βρίσκω τα ίδια . Προσπαθώ να πετάξω όσα βρωμίζουν τον τόπο μου.. Μ' αυτά κολλάνε..Αφήνουν βρώμικες ελπίδες στους ανθρώπους που παλεύουν να κρατηθούν δίπλα μου. Και δεν τους θέλω. Κουράστηκα με το ψέμα. Φτάνει με το ψέμα.. Αυτό το ψέμα που σκοτώνει τις μέρες και τις νύχτες μου. Αυτό το ψέμα που παλεύω με όσα όμορφα κρατάω στην ψυχή μου.. Με τον δικό μου ήλιο και τον δικό μου ουρανό..

2009-02-06T04:16:00.002+01:00

Ρομαντικός..θα θελα να μουνα ρομαντικος.. Να παίρνω το βράδυ μια γόνδολα και ν' αρμενίζω στα όνειρα. Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός. Τον κόσμο μου κάπου τον άφησα και δεν μπορώ να θυμηθώ που.. Ίσως να ήθελα να είμαι και ένας απλά περαστικός. Απ'τους λίγους που έχουν την τιμή να είναι περαστικοί..

Μια το σήμερα και μια το χθές. Κρατάω τα μάτια μου κλειστά για να μπορώ να αναπνέω. Δεν μ' αρεσει αυτο που γράφω. Δεν βρίσκω λόγια πια να ντύνω τις σιωπές μου. Προσπαθώ να θυμηθώ πως ήτανε πριν να αρχίσω να ονειρεύομαι. Μάλλον περισσότερο μου δίνει δύναμη το αιώνιο σκοτάδι που καταδίκασα το μυαλό μου να ζεί, παρά το φώς που με λούζει τα βράδια ..

Κολλάω. Γράφω και σβήνω. Προσπαθώ να βρώ τις λέξεις.. νιώθω πως ολα σταματησαν..ολα..ο χρόνος, τα συναισθηματα, οι σκεψεις .. Στέκομαι στη μέση μιας σκηνής και περιμένω τη στιγμή που τα φώτα θα σβήσουν. Θα αναψω το κερί μου και θα φωνάξω τ'ονομα σου ξανα.. Θυμάσαι εκείνη τη μέρα..; Εσυ καθόσουνα και δεν μιλούσες.. μόνο κοιταζες γύρω σου. Εκείνη τη μέρα σε ένιωσα πραγματικά. Εριξες τη μάσκα και τρελλαθηκες. Πηρες δυο δάδες και άρχισες να κάνεις κύκλους στο σκοτάδι. Δεν θυμαμαι καθαρα, μα νομιζω τραγουδούσες. Εδινες στη νυχτα μια λαμψη τόσο μαγική όσο τα φώτα της πόλης όταν αναβουν..

Τώρα πια δεν σε θυμάμαι .. τωρα κραταω κατι καρτ ποσταλ κιτρινιασμένες, γυμνές.. Κρατάω κάτι μέρες μαυρες κι ασύκωτες .. κρατάω κατι ωρες ατελείωτες ..

Θα θελα να 'μουν ρομαντικός.. σαν του λιγους που έμαθαν να κλείνουν τα ματια στο σκοτάδι και να φανταζονται τον ήλιο το πρωι .. Σαν τους λίγους που προσπαθούν να φτιάξουν τη μέρα τους πάνω σε αγριολούλουδα και χρυσανθεμα .. Σαν τους λίγους που ξέρουν πως γεννήθηκαν για ν'αγαπούν ..

Θυμασαι ..;

Κάποτε με φώναζες ρομαντικό ..

Θα σε θυμάμαι

2009-02-03T04:44:00.003+01:00

Ξεμείναμε σε θάλασσα
και πήραμε καράβια ..
μα ταξιδεψαν εραστές
μας πότισαν με χάδια

Σε κάποιες μέρες σκοτεινές
σε κάποιες μέρες ξένες
κοιτάω γύρω μου σκιές
παλιές και ξεχασμένες

Κάπου σε κάποια μυστικά
σε βρήκα να κοιμάσαι
φωτογραφίες, καρτ ποστάλ
να στέλνεις, να θυμάσαι ..

Οσο κι αν φύγεις θα με βρεις
σε όλα οσα αγγίζεις
"Θα σε θυμάμαι" θα μου πεις
μα φευγεις, κι ας δακρύζεις ..

Μην με κοιτας, δεν θα το δω
δεν θέλω, δεν αντέχω
θα προσπαθήσω να το πιω
κι ας ξέρω, κι ας απέχω ..

Κάπως ίσως και να ξέρεις ..

2009-01-31T05:33:00.003+01:00

Τα κοίταζα, τα ξανακοίταζα .. Κάποτε είχα πάρει μια κιμωλια. Μια μεγάλη κόκκινη κιμωλία. Και τράβηξα μια γραμμή. Δεξιά κι αριστερά έριξα σπόρια. Και περίμενα. Κάθησα και περίμενα.. Όσπου μια μέρα που έβρεχε περπάτησα. Και τα βήματα μου ήταν γοργά. Σαν σκυλί λυσσασμένο. Και μια άλλη μέρα που είχε ήλιο γέλασα. Και μια μέρα τα βαλα με τη συννεφια. Και μια άλλη μέρα έκλαψα.. γιατί εκείνη χιόνισε .. Και εκείνη τη μέρα ήτανε όλα άσπρα. Τόσο άσπρα που δεν μπορούσα να δώ πλέον τη γραμμή μου. Και κάπου μέσα μου παρακαλούσα να έρθουν τα πουλιά.. Να πάρουν τα σπόρια.. Γιατί αυτα δεν ήθελαν να φυτρώσουν. Έμεναν εκεί βουβά, ξερά. . Και με πονούσε, ξέρεις. Γιατί αυτή τη γραμμή την τράβηξα για σένα. Και αυτή τη γραμμή την ήθελα δική μου και δική σου.

Δεν πονάω πια. Γιατί μια άλλη μέρα που μπήκε η άνοιξη βρήκα τη γραμμή μου ξανά. Και στο τέλος της βρήκα παράξενα και όμορφα. Και στο τέλος της βρήκα σπόρια. Άλλα σπόρια. Απ' αυτά που δεν βρίσκεις συχνά. Και αυτή τη φορά τα έβαλα σε γλάστρες. Γιατί δεν ήξερα. Στ' ορκίζομαι δεν ήξερα. Κι αν φύτρωναν ή όχι δεν θα 'τανε στο δικό μου χώμα αλλά στο δικό σου.. Και τα περίμενα κι αυτά, ξέρεις.. Τα περίμενα.

Περνούσαν οι μέρες κι εγώ σ' έβρισκα ακόμη στα όνειρα μου.. Και σου 'λεγα πως τα σπόρια μου έγινα μεγάλα κρίνα. Και πως δεν θα κρατήσουν. Γιατί τα κρίνα πεθαίνουν. Και γίνονται ένα με το χώμα.. Και δεν ήθελα. Δεν ήθελα τα κρίνα μου να γίνουν ενα με το δικό σου χώμα..

Και ναι..οι μέρες περνούσαν. Και τα κρίνα μου πέθαιναν.. Το ένα μετά το άλλο.. Κι ένα μικρό μια μέρα το 'δα που έκλαιγε.. Μια τελευταία φορά έκλαιγε .. Το βγαλα απ΄το χώμα με τη ρίζα. Και του δωσα μια υπόσχεση. Του 'πα πως τ' αγάπησα. Και τ' αγαπάω ακόμα..Του 'πα πως δεν θα είχε τη ίδια τύχη με τα άλλα. Πως αν πεθάνει εγώ δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Και πως πάντα θα είναι το δικό μου κρίνο..

Θυμαμαι πως το'χα φυτέψει στο τέλος της γραμμής μου.. Εκείνης της γραμμής που λάτρεψα τόσο..

Δεν ξέρω τι απέγινε.. Δεν ξαναφτασα μέχρι το τέλος. Πάντα κατέβαινα τα σκαλοπάτια και περπατούσα άλλες γραμμές που έβγαζαν στη θάλασσα.. Γιατί πάντα έλεγα πως που άρεσε η θάλασσα.. Σ' αυτήν έβρισκα γαλήνη.. Και πως θα κανα τον δρόμο μου δεν μ ' απασχολούσε. Μου ήταν αρκετό που ήξερα πως το κρίνο μου, το δικό μου κρίνο κοίταζε τ' αστέρια. Το ξέρω πως τα κοίταζε..Γιατί μου το υποσχέθηκε.. Γιατί το δικό μου κρίνο είχε πιο άσπρο χρώμα απο τα άλλα.. Και τ'αγαπούσα, ξέρεις. Γιατί ποτέ δεν το είδα να πεθαίνει.. Και θυμάμαι που μου χαμογελούσε.. Εφευγα μα χαμογελούσε..

Μια μέρα..πήρα μια μεγάλη κιμωλια. Μια μεγάλη μωβ κιμωλια. Και στάθηκα στη μέση της γραμμής μου και την έριξα στον ουρανό. Και τράβηξα μια γραμμη που έφτανε μέχρι τον ήλιο..Και περπάτησα. Και έτρεξα..Και στο τέλος της μωβ γραμμής βρήκα ένα κρίνο..

Ενα μεγάλο κατασπρο κρίνο..

Ξανά

2009-01-24T07:23:00.004+01:00

Πέντε λεπτά ακόμη...Ισως να ζητούσα και κατι για τον δρόμο ..Απ' αυτά που ζητούσα μια και δυο φορές πιο παλιά, μα τώρα πια ταξιδεύουν μόνο στο μυαλό μου.

Μείναμε ξεχασμένοι κι οι δυό κάπου στον χρόνο. Καπου σε κάποια γωνιά. Χωμένοι με κάτι καρφία που μας τρυπούσαν τα μάτια και έβρισκαν τρόπο να μας φέρνουν δάκρυα. Πώς έχω αλλάξει, Θεε μου.. Κάποτε, σε κάποια χώρα κοίταξα το ρολόι μου και είχε γράψει 02:15 .. τώρα δεν κοιτάω ρολόγια..Μέχρι πριν δυο μέρες ανοιγα το παράθυρο κι έδινα πίστωση χρόνου στα άθλια κτίσματα που εγκατέλειψαν για χρόνια.. Τωρα πια δεν ξεχωρίζω το παράθυρο απ'τον τοίχο ..

Ξεκινάμε πάντα ανοίγοντας μια πόρτα . Μια πόρτα ξύλινη. Μια πόρτα πλαστική.. Καπου βαθιά στο μυαλό μου θα θελα όλες οι πόρτες που άνοιξα να έλιωναν σαν κερί. Να τις άναβα και να τις άφηνα να λιώσουν.. Δεν τις κλείνω.. Ποτέ δεν τις κλείνω.. Τις αφήνω ανοιχτές.. Να μπαίνει κρύος αέρας.. Ν' ανανεώνω την ψυχή μου που και που. Να βρίσκω τρύπιες κάλτσες και να τις απλώνω για ακόμα μια φορά στο σκοινί έξω στη αυλή μου.. Αυτή η αυλή θέλει σκάλισμα. Δεν ξέρω τι είμαι ..Και δεν με τρομάζει το παιχνίδι .. Τα χαρτιά μου είναι ανοιχτά. Με τρομάζει που δεν θέλω να μάθω . Με σκοτωνει που δεν χρείαζομαι να ξέρω..

Ψάχνω το γέλιο στη σιωπή. Μια μέρα ηλιόλουστη δεν έφτιαξε ακόμα ο ουρανός μου. Μου χουν λείψει αυτές οι μέρες. Μου φαίνονται τόσο μακρινες, που μπορώ ακόμα να σχηματίσω στα μάτια μου οτι δεν υπήρξανε ποτε .. Δεν ρωτάω. Φοράω τα ρούχα μου, μακιγιαρομαι και βγαίνω στο σανίδι. Κολλάνε τα λόγια μου. Η αλήθεια μου είναι πιο δυνατή. Δεν λέει να βγεί το ψέμα. Ο κόσμος κάτω άρχισε ήδη το χειροκρότημα..

Μην φύγεις.. δεν χρειάζεται.. Και μην πείς ξανά αυτά που πες προχθές.. Ητανε όμορφα..και τα όμορφα πονάνε ..

Φόρεσα τα σανδάλια μου ξανα ..

{Copy Paste} "Over"

2009-01-11T21:09:00.003+01:00

Πάτησα το "Νεα Αναρτηση" χωρίς και εγώ να ξέρω το γιατί..! Δεν είναι καινούργια αρχή, είναι μάλλον ακόμα ανάγκη, ένας πειρασμός που δεν λέει να σβήσει .. Χρειαζότανε ένα βότσαλο ακόμη. Ένα ακόμη. Απ΄αυτά που κρατάω στο πανί μου και τα μετρώ κάθε βράδυ. Τα χρυσά. Και καπου εδώ λέω καλή χρονιά. Ακόμα μια χρόνια. Ίσως το κάνω γιατί δεν είναι δισεχτος. Ίσως το κάνω γιατί κάπου βαθιά είναι ακόμη το καταραμενο 8.. Και τα οχταρια δεν έρχονται εύκολα. Δεν έρχονται σχεδόν ποτέ.. Κι όταν έρθουν απλά κάνεις καλό παιχνίδι. Όχι εγώ. Εσύ περισσότερο. Λές να σου πώ αλήθεια; Λές να σου πώ πως δεν υπάρχει παιχνίδι; Η διαφορά μας στο σκόρ είναι μεγάλη, άπιαστη.

Ρίσκο, για ακόμα μια φορά ρίσκο. Και το ξερες οτι θα γραφα ξανά γιατί το ζήτησες. Μ' αυτή τη φορά δεν μου βγαίνει το ίδιο. . Ίσως μια άλλη φορά..

Αυτά που ξέρουμε κανείς δεν ξέρει .. Να μπορούσα να 'μουν θάλασσα εγώ.. Να περνώ κύμα και να παίρνω ότι μένει στη αμμουδιά. Μια μπρός και μια πίσω. Και ότι αχρηστό υπαρχει να το ξεβράζω .. Κι ο,τι καλό μου φανερώνεις να το ταξιδεύω στον βυθό.. Μέχρι να βρώ ξανά στεριά. Μην ρωτήσεις που. Όλο ρωτάς.. Το ταξίδι έχει σημασία. Οχι ο προορισμός. Μα κράτα στο μυαλό σου οτι ο προορισμός είναι συνήθως αυτό που κρύβουμε μέσα μας .. Αυτό αλλάζει.. Δεν κάνω ταξίδια για τους γύρω μου.. Για μένα τα κάνω .. εγωιστικό ;

dot

Hoping the sun will at least look at me

2008-12-07T14:43:00.004+01:00

|Mια ψυχή θέλει αιώνες να βρεί το δρόμο της επιστροφής. Κι αν αυτό αγγίζει έστω και λίγο την αλήθεια σας, τότε εγώ θα γράφω αιώνια."

Καπως έτσι πριν απο ενάμισι χρονο είχα ξεκινήσει μια πορεία, με την ελπίδα πως θα έβρισκα κάποτε τον εαυτό μου μέσα απο όλα όσα κατάφερνα μέσα μέσα να γράφω. Δεν ξέρω και γώ πόσα έχω μάθει, δεν ξέρω αν έχω και εγώ φίλους ανώνυμους και διάσημους, δεν ξέρω αν έχω περάσει έστω και κάτι σ΄ένα κόσμο που τελικά δεν ξέρω αν μου αξίζει ν΄αντικρύζω. Ξέρω όμως πως καποιοι άνθρωποι σ΄αυτό τον κόσμο αξίζουν πολλά. Και καποιοι άλλοι απλά δεν κατάφεραν να κρατήσουν όλα όσα υποσχέθηκαν. Καπου στη σελίδα κάτω δεξιά, υπάρχουν κάποια ονόματα, καποιες εικόνες, κάποιες ψυχές..Τους διάλεξα για συνταξιδιώτες μου σ' ένα ταξίδι που τελικά δεν έκανα ποτέ..Ολη μας η ζωή είναι ένας κύκλος και κάποτε όσοι το διαβάζετε αυτό θα καταλάβετε..Δεν προσπαθώ να περάσω νοημα ούτε να κάνω μαθήματα ζωής σε κανένα. Απλά ίσως και αυτό να είναι ένα βήμα παραπέρα..Ενα βήμα, πίο κοντά στη ζωή..

Κοιτάζω έξω για μια στιγμή. Μια στιγμή είναι αρκετή για να τραβήξουν τα μάτια μου όλο το φώς που χρειάζονται..Περιμένω τη στιγμή που θα παλεύω εγώ για μένα και εσείς για σας μόνο. . Σήμερα κλείνει ένα κεφάλαιο μεγάλο στη ζωή μου. Ενα κεφάλαιο που διάλεξα εγώ να το κλείσω. Και μ' αυτό το κεφάλαιο κλείνει και αυτό το blog..

Δεν εχει σε καμιά περίπτωση να κάνει με φίλία, και δεν έχει σε καμια περίπτωση να κάνει με έρωτα και αγάπη και πρόσωπα. Εχει να κάνει με ένα ανθρωπο ξέρει να ψάχνει, που ξέρει να δίνει, που έμαθε να χάνει, που έμαθε να πατά τα πόδια του γερά στη γή. Εχει να κάνει με ένα άνθρωπο που στο τέλος έμεινε για ακόμα μια φορά μόνος του αλλά δεν τα έβαλε κάτω. Εχει να κάνει με ένα άνθρωπο που ρίσκαρε, που πέταξε, που στάθηκε, που πονεσε, που έκλαψε, που έζησε, που στήριξε. Γιατί επιτέλους συνειδητοποιώ πως κάπως έτσι η μοίρα θα μου παίζει αυτό το παιχνίδι ξανά και ξανά απ'την αρχή. Πλέον είναι μια πορεία που θέλει δύναμη εσωτερική. Και οσο και να πονέσω τους γύρω μου, εγώ αυτή τη πορεία διάλεξα και αυτή θα ακολουθήσω. Δεν έχω να αποδείξω τίποτα σε κανένα. Γιατί εγώ, ξέρω να λέω ευχαριστώ στη ζωή. Κρατάτε όλα όσα έδωσα, συκώστε τα ψηλά και κοιτάξτε τα..Και τώρα που τα κοιτάτε, για πέστε μου.."Πώς νιώθετε;" Εγώ με μια λέξη, λύτρωση..

Χαμογελάω αληθινα. Το χρειαζόμουνα, καιρό τώρα.. Και δεν αρχιζω νέα ζωή. Απλά συνεχίζω πάνω σε όλα όσα έχτισα. Γιατί εγώ δεν έμαθα ν' αλλάζω χαρακτήρα, έμαθα απλά να προσαρμόζομαι σε καταστάσεις..

Μακάρι όλοι σας να φτάσετε στη ζωή εκεί που αξίζετε. Απο αυτό το blog πέρασαν πολλοί. Μόνο λίγοι άξιζαν ν' αφήσουν το στίγμα τους. Και όσοι άξιζαν, είναι αυτοί που στάθηκαν πιο φίλοι απο τους φίλους..

Κάπου κάπου θα περνάω και θα σας διαβάζω όλους, ανθρώπους σαν εσας δεν τους ξεχνάω..

Το όνομα μου είναι Αλέξανδρος, είμαι 21 χρονών και δηλώνω "ταξιδιώτης"

Λαθος (?)

2008-12-03T00:18:00.002+01:00

Δεν ξέρω πως έρχονται όλα όσα φεύγουν..Ίσως οι άνθρωποι γύρω μου να έχουν περισσότερο ανάγκη τον εαυτό τους παρά εμενα..Δεν είναι τα δύσκολα, δεν είναι τα πολλά..Είναι αυτά που περνάνε μέρες και μήνες πάνω σε μια βιβλιοθήκη σκονισμένη, που είναι εκεί και απλά μια μέρα τα πετάμε γιατί αλλάζουμε σπίτι, μετακομίζουμε..Δεν θυμάμαι τί πήγε λάθος..Ξέρω μόνο πως το λάθος είναι μια λέξη που δίνεις και πάντα θα δίνεις σε σένα και στους γύρω σου..Χρεώνεις γιατί πρέπει καποιον να χρεώσεις..Και μακάρι να ήξερα γιατί στο διαολο γραφω. Δεν φοβάμαι, αλήθεια, τον τελευταίο καιρό δεν φοβάμαι..Ό,τι είχα να κάνω το έκανα, ό,τι είχα να αποδείξω το έχω αποδειξει..μα με πονάει που βγαίνω ψευτης, με πονάει που δεν βρίσκω μια μέρα χωρίς να παλέυει ο εαυτός μου να με εγκαταλείψει ξανα..

Ανάβω τσιγάρο, το καπνίζω, κατεβάζω μια γουλιά coca cola..αυτό εμένα μου είναι αρκετό..δεν έχω να αποδείξω τίποτα πια..

KaN(e)i κΡυΟ..

2008-11-19T22:39:00.006+01:00

Και τι μπορώ να πώ για σένα και να 'σαι εσύ..οι λέξεις δεν μου φτάνουν..είναι εκείνες οι μέρες τις εβδομάδας ,ξέρεις, που νιώθω τόσο κουρασμένος..εξαντλημένος..κι αυτές οι μέρες είναι εσυ..είναι εκείνες οι παράξενες κρύες μέρες της εβδομάδας που το σώμα μου γίνεται καπνός και φεύγει..φευγει στον αέρα..στον ουρανό, στο διαστημα..Γίνεται αστέρι..σαν αυτά τα φωτεινά που βρίσκαμε καποτε στη παραλία..θυμάσαι..; Βραδάκι, σε μια παραλία μακρινή. Δεν λέγαμε που..πάντα μπαίναμε στ' αμάξι και κινούσαμε προς τη θάλασσα.. προς τη φυγή..εκεί που κρύβαμε τους φόβους μας και παίρναμε δύναμη για το άυριο..Σε θυμάμαι, μην μου κλαίς..σε θυμάμαι..και ξέρω ότι κλαίς..γιατί έχει πλυμμηρίσει το δωμάτιο..μια θάλασσα δάκρυα..κι ο βυθός δεν έχει πάτο..το διαστημά μου κάνει κύκλους γύρω απ'το υπερδιαστημα της αρρώστιας που κουβαλάω για χρόνια..

Ειπωθηκαν όλα..όλα..ό,τι είχα να πω το ειπα..λύτρωση..; Ίσως ένα βήμα πιο κοντά στη ζωή..αναβω ένα κερί και σου δείχνω τον δρόμο..Ετσι είναι η ζωη μάτια μου..και αυτό τον καταραμμένο χαρακτήρα κατάφερα να διαμορφώσω σε όσα δίσεχτα χρόνια μου έδωσε ο Θεός..γιατί τα υπόλοιπα ήτανε απλά μια συνήθεια..

κραταω μέρες και στιγμές
βαδίζοντας στον στίχο,
κοιμαμαι νύχτες βαρετές..
το κρύο να πετύχω..

σήμερα...

Παίζουμε..;

2008-11-13T02:21:00.003+01:00

Σηκώνομαι και πεφτω..και ξανασηκώνομαι..μέχρι να φτάσω στον πάτο και να σε ξαναβρώ..κι όσο εγώ γράφω αριστουργήματα, γύρω μου πεφτουν οι νύχτες..καπου, καπως..κρεμομαι απο ένα διακόπτη σε μια σκηνή-τσίρκο. Ενα ποδήλατο, ένας ποδηλατης..κάνει κύκλους γύρω μου..μην κοιτάς..στο ξανάπα..δεν θελω να κοιτάς.. Δεν ξερω πως μοιαζω..μαλλον εχω γεράσει..ενας άνθρωπος με σημαδια περασμένα με τα χρόνια..

Πεφτει η νύχτα στο Παλερμο..ψάχνω απεγνωσμένα ν' ανοίξω τα ματια μου..να δώ..οι κανόνες το απαγορεύουν..μέχρι να ξημερώσει τα ματια μου θα'ναι κλειστα..και γύρω μου ο δολοφόνος σκοτώνει..καπου βαθιά παρακαλώ να'μαι το θύμα..γέλια.."΄μην μιλατε.." "σταματήστε.." "απαγορεύεται..".. εγκλωβισμένος σε μια υπόσταση ενος κρεββατιου..και στην άκρια καγκελα..σου 'χω πει ποτέ πως δεν έπεσα ποτέ απο ψηλα..; Στο πα..το θυμάμαι..Σ'αυτο το έργο άλλοι είναι θεατές ματια μου..Εγώ απλά κομπαρσος, κομπαρσος στη τρελλα που με τυλίγει και μου φτιάχνει στα μαλλια κοτσίδες..δεν μοιαζω με κορίτσι..περισσότερο σε παιχνίδι playmobil μοιαζω..αλλα στο πιο light..και τώρα..; τωρα τι κανουμε..; ...λες; θα δειξει..ποιος θα προδώσει πρώτος..κατηγορία και ξανα κατηγορία..τρισκαταρατη αρρώστια με γυμνά σωθικα..πάρε δύναμη..ζωγραφια μαυρόασπρη..κάτι με κρατάει στον πατό ξανα..κολλάω..ομορφη εικόνα στο μυαλό μου και ταξίδι θλιμμένο προσευχη..

και πάντα στο μυαλό στριφογυρίζει..helter skelter..

..και μια καινούργια μέρα ξημερώνει στο Παλερμο..

And somehow..I knew..

2008-11-07T03:41:00.003+01:00

μοναξιά μου, σιωπή μου..δεν έχω να πώ πια..σ'αυτά που δεν χωράνε αλλες λέξεις..κλείνω τα μάτια..

δεν ξέρω πως να σου μιλήσω και να μου δώσεις το χέρι..είσαι εκεί..; ακούς..; προσπαθω..! τ' ακούς..; μην πέσεις..δεν βρίσκω σκαλοπάτια ν'ανέβω..και πάνω απ' όλα, μην κοιτάς το σκουριασμένο μου μυαλό..δεν θέλω..αυτό με κρατάει σ'ενα κόσμο που ζητάει να είμαι παρον..και χάνω και χάνομαι..σε βρήκα χθές σ'ενα παγκακι να ζητιανευεις λίγη σιωπή..θες, δεν θές.. πάλι γυρίσες..σε βρήκα να ξαπλώνεις δίπλα στο μαξιλάρι μου και να κάνεις προσευχές..σ'ενα Θεό αλήτη, που πήρε φόρα και έσπασε τη πόρτα μου..και δεν φτιάχνεται ξέρεις..προχθές σου πήρα τόσα δώρα που σκεφτομαι πως θα χωρέσουν όλα μαζί σ'ένα δωμάτιο..κατι θα κανω..φτάνει να' ρθεις να τα παρεις..προσπαθω για ένα αυριο που μοιάζει τόσο αβέβαιο όσο ένα χρυσόψαρο να θυμηθεί το χθές..και δεν το θυμάμαι..πήρα ό,τι πήρα και έφτιαξα βαρκούλες..τις έριξα στο πηγάδι..δεν ήθελα να βλέπω να λιώνουν στη θάλασσα..

πάρε δύναμη απο μένα..θα σου χρειαστεί..θα τα πούμε ξέρεις..δεν χανόμαστε..δεν μπορεί..καπου θα σε βρώ και θα σου δώσω τα δύσκολα που ζήτησες..μόνο μην προσπαθήσεις πολυ, τις απαντήσεις τις εχω βρεί..

κρατα μοναξιά μου..σε περιμένει η σιωπή στην άκρη του δρόμου..

Κωδικος 1+1=3

2008-10-25T03:33:00.004+02:00

λυπάμαι που πλέον μιλαώ με κωδικούς..Θέλω 1, δωσε μου 3 και σου δίνω 8..Σ'ενα πείραμα που η μόνη λύση είναι η θεωρία του χάους. Σε μια κατάσταση που το περισσότερο νερό εξατμίζεται όταν πέφτει κατω απ΄το 0..Κι αν το φύγεις απ'τη φωτιά πάλι αυτό θα εξατμίζεται..γιατί δεν έχει να κάνει με μόρια..Εχει να κάνει με ατομα..κι αν αυτά τα ατομα τρελλαίνονται για εξατμιση, τότε τι εχω να κανω εγω τελιωμένος "φυσικός". Μαλλον θα πρέπει ν' αλλαξω επάγγελμα.. 1+1 κάνουν 3 και 3+3 κάνουν 8.5 φίλη σιωπή. Κράτα το καλά αυτό στο μυαλό σου. Γιατί στο μυαλό μου αυτό λέει η θεωρία του χάους.

Δεν έχω λόγια άλλα..κωδικούς έχω μόνο..τους θές..;

Back to basics..

2008-10-21T21:29:00.003+02:00

παει καιρός..θυμασαι..;

Λέω να επιστρεψω στη βάση μου..ξερεις, ήθελα λίγο καιρό να συνηθίσω τη μοναξιά..Τώρα πια δεν είναι μοναξιά. Είναι μια κατάσταση. Ναι, έτσι θα την έλεγα. Κατάσταση..Κατι που πρέπει να περάσω. Κι όσο υπαρχω, όσο αναπνέω, όσο έχω τη δύναμη να περπατώ, θα ελπίζω για μένα. Θα ονειρέυομαι. Δεν σε κατηγορώ, δεν φταίς σε τίποτα. Απλά κουράστηκα να κατηγορώ τον εαυτό μου για όλα. Ισως έφτασε η στιγμή να περάσω λίγο χρόνο στο λευκό. Όσο κι αν πάρει αυτό. Ακούω τους γύρω μου να λένε για μοναξιά, για πόνο..τους καταλαβαίνω, τους νιώθω..Ξέρεις τι θέλω να κανω..; Να πάρω όλες τις μοναξιές και να βγώ εκεί ψηλά..εκεί που περπάτησα κάποτε μαζί σου..Να τις παραπλανήσω...και να τις ρίξω όλες κατω..Ναι, να τις ρίξω όλες κάτω για να δουν πως είναι να πέφτεις..

"Ανοιξα το παράθυρο και πήδηξα.." Επεσα με δύναμη μα δεν κατάφερα να πέσω στη γη. Αυτό με πονεσε..που δεν χτύπησα.."Βγαίνω και κοιτάζω στο μπαλκόνι" Κάνω δυο κύκλους πάνω απ'το χάρτη..Προσπαθώ να διαλέξω σε ποιά χώρα θα ταξιδέψω σήμερα..Δεν μπορώ να αποφασίσω. Η καρδιά μου χτυπά σε μια χώρα με βροχή. Σε μια πόλη που περνάει καταιγίδα..Το μυαλό..το μυαλό δεν μιλάει..Δεν έχει λέει..προτίμηση..Ο,τι του δώσουνε καλά θα΄ναι..

Νιώθεις καθόλου τον παλμό..; Αργεί σήμερα..μα φτάνει..πρόφτασε στο τέλος..προσπαθεί κι αυτός μαζί με όλα όσα φευγουνε σιγά σιγά..Τα κοιτάω..δεν με ενοχλει που φέυγουν..αντέχω..μάλλον αυτά δεν αντέξανε εμένα..Περπατάτε, μην κοιτάτε πίσω καθόλου, φύγετε τώρα πριν σας παρει ο διαολος..! Δεν έχω ανάγκη απο αναπνοές. Ανάσα θέλω να πάρω..ανάσα για να μπορέσω να σκεφτώ σε ποιο διάστημα έχει φύγει η ψυχή μου κι αργεί να επιστρέψει..Εγώ δεν φεύγω. Εδω και μέρες την περιμένω να φανεί στη πόρτα, μετανιωμένη. Μα δεν λέει να γυρίσει..κι έλεγα να φύγω διακοπές..να παμε καπου μακρία..Σε μια αυλή ξενιτεμένη..εκεί που δεν θα βρόυμε άλλους όμοιους με μας..Και δεν μπορεί..Θα θυμαται. Εκεί που πήγαμε πριν χρόνια..Σ'ενα δρομάκι σκοτεινό. Περπατούσαμε αρκετή ώρα. Την σταματησα και την κοίταξα στα μάτια. "Πες μου, τι βλεπεις..; " Δεν απαντησε.."Πές μου.."..σιωπή..Δεν ρώτησα τρίτη φορά. Απλά έκανα μια βουτιά στον ουρανό. Εκεί θα'μαι καλύτερα της φώναξα..

Πανε χρόνια απο τότε..δεν κατέβηκα..έφτιαξα το σπίτι μου εδώ ψηλά για τους βλέπω όλους απο ψηλά..Μήνες ολόκληρους έψαχνα τον λόγο που δεν πήρα την απαντηση της..Μέχρι που ένα σύννεφο μαυρο μου χτύπησε τη πόρτα..Ανοιξα χωρίς να ρωτήσω..Δεν άργησα να καταλάβω..

"Ψάχνω το κενό..", μου είπε..

αστείο..ψάχνει το κενό..

"Εδώ..;;"

Είναι καποιοι άνθρωποι..

2008-10-16T14:05:00.003+02:00

Κι αν έχουν σβήσει τα φώτα..εγώ θυμάμαι εσένα..Εσένα που με κράτησες στα χρόνια που δεν είχα ποδια..Θυμάσαι εκείνη τη μέρα..κατέβαινα τα σκαλια. "Μαμά;" σου είπα..Με κοίταξες μ'ενα βλέμα έκπληκτο..Γέλασα. Είχα ντραπεί. Δεν ήξερα πως μου βγήκε, πραγματικά δεν ήξερα. Ενιωσα περίεργα. Πόσο μάλλον εσύ. Συνέχισες να με κοιτάς. Τώρα θυμάμαι. Συνέχισες να με κοιτάς μέχρι που δεν κρατήθηκες. "Με είπες μαμά..;" "Όχι" σου αποκρίθηκα.."Λαθος άκουσες"..Λες και δεν ήξερα ότι τα αυτιά σου δεν σε γελάσανε. Αλλά ήμουνα παιδί και δεν χρειαζόμουνα άλλοθι, βλέπεις. Και για πες μου τώρα. Πως να μην σ'ελεγα μαμά κι ας μην ήσουνα στ' αλήθεια..Κατι παραπάνω ήσουνα. Ηρωίδα. Ναι, όλοι το ξέρουμε. Ηρωίδα. Στρατιώτης στην πρώτη γραμμή. Και ξέρεις τι με κάνει περήφανο για σένα..; Που δεν ήσουνα εκέι μονο για μένα. Αλλά για όλους. Γιατί έτσι σ'έπλασε ο Θεός. Γιατί ήσουνα και πάντα θα 'σαι απ'αυτούς που γεννήθηκαν με καλοσύνη. Κι ας μην έγινες ποτε καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας που θελες να γίνεις..Σπουδάζω Γαλλία για σενα. Και είναι το ίδιο. Γιατί ένα κομμάτι μου είσαι εσύ. Κι αν μου' χει μείνει λίγη καλοσύνη, σε σένα την χρωστάω. Γιατί μου δίδαξες πως να είμαι άνθρωπος. Πως να κρατάω αυτους που αγαπώ, ψηλά. Να σου θυμίσω τη μέρα που σου φώναζε ο μπαμπάς..Εφυγες και κλείστηκες στη αποθήκη. Ημουνα μικρός τότε, δεν μπορούσα να καταλάβω. Το μόνο που δεν ξεχνάω είναι το δάκρυ σου. Πόνεσες. Πάντα πονούσες. Και το ξερα. Το ξερα μέσα μου πως οι ανθρώποι που αγαπάνε,κλαίνε. "Δεν το θελά. Εγώ το καλό σας θέλω" μου λεγες ξανά και ξανά. Και σε κοίταζα σαν χαζός. Δεν ξέρω πως να σου ξεπληρώσω όλα αυτα. Δεν ξέρω. Καπου έχασα τα βήματα σου. Καπου στην πορεία. Και ξέφυγα. Ενιωσα πως χρειαζόμουνα να φύγω απο σένα για λίγο. Την επιρροή σου..Γιατί μου κανε καλό και δεν ήμουνα καλός άνθρωπος..Δεν ένιωθα καλός άνθρωπος..Και σε πλήγωνε αυτό και το ξέρω πως ακόμα σε πληγώνει..Μόνο λίγο να μπορούσα να σου δείξω πως μέσα μου δεν άλλαξα..
Θυμάσαι την μέρα που βρήκες τα τσιγάρα στο δωμάτιο μου..; Αυτό κι αν ήτανε κάτι τραγικό..Ημουνα ακόμα μικρός. Δεν είπες τίποτα. Τα πέταξες και μου πες να το κόψω. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο..Αυτό ήσουνα πάντα. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Μόνο την αγάπη και την πίστη τα είχες άφθονα..Και ξέρεις κάτι..Στην ζωή μου δεν γνώρισα άλλη σαν εσένα. Ναι, είσαι μοναδική. Γιατί άνθρωποι σαν εσένα σταμάτησαν να υπάρχουν..Γιατί κανένας δεν έδωσε οσα έδωσες εσύ. Κανείς δεν πάλεψε όπως πάλεψες εσύ.. Κρατάω τα πάντα. Δεν έχω τίποτα κακό να πω για σένα. Τίποτα. Δεν μου αφήνεις περιθώρια να σε κατηγορήσω ούτε για μια στιγμή. "Ν' αγαπάς τους ανθρώπους", μού λεγες. Τότε δεν μπορούσα να καταλαβω.."Οταν δεν μ'αγαπάνε, δεν μπορώ να αγαπησω.."..αυτό έλεγα και ποτέ δεν έδινα σημασία στο τί εννοούσες. Τι σήμαινε αυτό που έλεγες..Τώρα ξέρω..Τώρα ξέρω πως όταν το λεγες το ενιωθες. Με τέτοια ψυχή είχες αρκετή αγάπη για όλους. Ίσως και κατι παραπάνω..

Σ'αγαπω..ότι είμαι σήμερα και ό,τι αξίες κουβαλώ τις χρωστάω σε σένα..Μόνο..μόνο που θα θελα να γίνω ξανά παιδί..Να με μεγαλώσεις ξανά..γιατί ητανε η πιο ομορφες και ξέγνοιστες μέρες της ζωή μου..δίπλα σου..

Αφιερωμένο στην θεία μου..μπορεί να μήν είμαι εκεί στις χαρές και στις λύπες σου μα να θυμάσαι πως πάντα σε σκεφτομαι και παιρνω δύναμη..Κράτα καλά αγαπημένη μου..A la prochaine..

Where has my heart gone..
An uneven trade for the real world..
I want to go back to believing in everything and knowing nothing at all..
Where has my heart gone..

Δεν πιστευω πια στα παραμύθια..

2008-10-10T06:58:00.004+02:00

"Φευγω.."

"Δεν ξέρω πόσο.."

"Ναι..ίσως και κατι παραπάνω.."

Τριαντάφυλλα. Σκούρα κόκκινα. Σαν αυτά που σ' αρέσουνε.. Αυτά που δεν πονάνε. Κράτα με. Κράτα με στα χέρια σου. Κανε με φυλαχτό και φόρα με. Πέταξε. Νιώσε ελέυθερα στον αέρα τ΄ ουρανού. Κρύψου. Περπατησε στο φώς. Βρές την χρυσή κλωστή που μας ενώνει και κόψ' την. Ψάξε. Κοίταξε στο παράθυρο τον κόσμο που αλλάζει. Κλάψε. Θυμίσου τις μέρες που με κοίταζες και έπλαθες γαλήνη. Προσπάθησε. Εστω και για λίγο να ξεπεράσεις τα όρια σου. Γέλα, για όλα αυτά που έκρυψες μέσα σου και τα κρατάς ακόμη. Νιώσε. Ολα αυτά που δεν έζησες ποτέ. Και άσε την καρδιά σου να σπάσει. Να εκραγεί. Δεν μπορείς να πιστέψεις όλα όσα λέω. Δεν τα σκαρφίστηκα. Στ'ορκίζομαι. Απλά ήθελα λίγο να σε βάλω στο παραμύθι μας. Μια φορά κι ένα καιρό..βλέπαμε όνειρα. Μονο μέσα μέσα, περπατούσα μέχρι το δάσος. Να βρώ τις νεραίδες. Τις παραπλάνούσα με το βλεμμα μου. Στο τελος, πέθαινα. Πάντα πέθαινα, θυμάσαι..; Και μετά, μια άλλη φορά..πέταξα. Πήρα δυο κομμάτια γυαλι. Κόπηκα. Δεν είχε αίμα. Ητανε μόνο κατι παραπάνω απο την εικόνα σου τις νύχτες που ξαπλώνω.. Φοβήθηκα λίγο ξέρεις. Προσπαθω. Φοβάμαι τη μέρα που θα φεύγεις. Κι ας μη σ' έχω ακόμη. Εκείνη τη μέρα που θα ξαπλώσω τη γύμνια μου στο πάτωμα. Και εσύ θα φεύγεις. Θα νιωθω το κρύο να διαπερνάει το σώμα μου και να φτάνει στον εγκέφαλο. Να με παγώνει. Και εσύ όλο θα φεύγεις..Θα ναι η μέρα που δεν θα έχω λόγια να σου πω. Συνηθίζαμε να μιλάμε τους χειμώνες για την άνοιξη..στο κρύο..Δεν ξεχνάω τα λόγια σου. Τότε έμοιαζαν..έμοιαζαν με φώς..Φώτιζαν το κενό του σκοτεινού μου μυαλού και έδιναν νόημα. Δεν τελιώσαμε ποτέ..Απλά τώρα ξημερώνει ξέρεις..Και το φώς πια με πληγώνει. Οπου και να πας..αγάπη μου..

Ξαπλώνοντας το βράδυ..

2008-10-06T04:17:00.005+02:00

Ξαπλώνοντας το βράδυ βρίσκω χρόνια περασμένα σε όλα εκείνα που ποτέ δεν βρήκα τη δύναμη να σταθώ..Και κοιτάω το σκοτάδι να σκεπάζει τις εικόνες που έφτιαχνα κάποτε παιδί..Εκείνες τις εικόνες που πλέον με το ζόρι μπορώ έστω και για λίγο να ζήσω ξανά στο μυαλο μου. Ξαπλώνοντας το βράδυ περναω ξανά απο πρόσωπα. Νιώθω ξανά τα ξένα χέρια που κάποτε με χαιδεψαν, με νανούρισαν..Βλέπω ξανά τα ξένα μάτια που καποτε με κοίταξαν..Μυρίζομαι ξένα αρώματα, φέρνω στο στόμα μου τις γεύσεις των χειλιών..Και νιώθω κενό. Κενο που δεν μπόρεσα έστω και για μιά φορά να πάρω κάτι για μένα..Που έδωσα, που πάλεψα μα στο τέλος έφυγα. Δεν ξέρω πως μπορω να κρατήσω για μένα. Δεν έμαθα τον τρόπο. Ξαπλώνοντας το βράδυ θυμάμαι τις μέρες που κοίταζα τον ήλιο..εκείνες τις όμορφες μέρες που πλυμμήριζε το δωμάτιο φώς..εκείνες τις σπάνιες μέρες που ήτανε η ζωή μου γεμάτη ανθρώπους, δύναμη, πάθος..Και μου χει λείψει αυτό το παθος..Ξαπλώνοντας το βράδυ ταξιδεύω σε μέρη που δεν έζησα ακόμη. Ταξιδευω το μυαλό μου στη μέρα που θα ανοίξω τα μάτια μου και δίπλα μου θα είσαι εσύ. Οποιος και να σαι..Εσύ που θα με κρατήσεις αγκαλιά το βράδυ να κοιμηθούμε διπλα διπλα. Και εσύ θα είσαι η συνηθειά μου. Η μέρα μου, η νύχτα μου, το αλλό μου μισό..Ξαπλώνοντας το βράδυ παίρνω τη μέρα που πέρασε και την μαδάω. Την αποπλανω..Γιατί στη μέρα που πέρασε στάθηκαν δίπλα μου πρόσωπα. Και άκουσα γέλια, και κλαμα, και θυμο..Τα κάνω κολιέ και τα φοράω..Ξαπλώνοντας το βράδυ γελώ..γελώ με το ψέμα μου..Γελώ με το ψέμα των γύρω μου που έγινε ξαφνικά δυο φορές ψέμα..Ξαπλώνοντας το βράδυ σπαράζουν τα μέσα μου για όλα όσα δεν έφτασα ποτέ όταν ήμουνα μικρός και τώρα που μεγάλωσα απλά τα προσπερνάω..Δεν εχω αλλοθί πια..Ξαπλώνοντας το βράδυ κλαίω..κλαίω για τις μέρες που έζησα πριν αγαπήσω για πρώτη φορά..

To κέρμα

2008-09-28T19:42:00.002+02:00

"Μα ενας αγγελος με βρηκε τα χαραματα.
Και στα σκαλια μιας εκκλησιας των περασματων,
μου δωσε αιμα για να πιω μου ταξε θαυματα
τα πλοια να ρθουνε των πιο τρελλων φευγατων..

Δεν το καταλαβα ποτε γιατι μου το δωσες
τα μαυρο χρωμα της ψυχης σου με δικαζει
το πανηγυρι στη ψυχη μου το φανερωσες
να βρισκουν σκυλοι να λυσσανε σαν βραδιαζει

Το μαυρο ρουχο που το φορεσες και γυμνωσες
οσα καλα στο παρελθον σου ειχες φτιαξει
αλλαξτο χρωμα, πες ποτε δεν το ξεδιπλωσες
δωσε υποσχεση ο χρονος μην αλλαξει

Μα ενας αγγελος με βρηκε τα χαραματα
και στα σκαλια μιας εκκλησιας μου δωσε κερμα
μου πε Ποτε σου στη ζωη δεν μου ξεπληρωσες
σ' οσα ποτε δεν ακολουθησες στο τερμα.."

Παλέτα Μαυρο-Ροζ (ότι είχες ζητήσει..)

2008-09-26T15:04:00.003+02:00

Σ'ενα κόσμο που πληγώνει τη σιωπή σου, πήρες το μαυρο χρώμα και το ακουμπησες στην πόρτα..Πήρες δυο ρούχα βιαστηκα και χαθηκες...

Και που χάθηκες; Που να σαι τώρα που τα μάτια μου ζητάνε μια πιστωση χρονου. Ακομα λιγο μονάχα. Και μου χεις λείψει το ξέρεις..; Μου χει λείψει η ιδέα σου. Εισαι αυτό που δεν απέκτησα..Μα κέρδισα ξανα τον εαυτο μου. Ξαναβρήκα ξανα την χαμένη μου αθωότητα. Κι αν λέω πως δεν ζητάω πολλά μην με πιστεύεις. Τα πάντα θελω απο σένα.Τη εικόνα σου, το γέλιο σου, τη παρουσία σου, τη δύναμη να τρέξω ξανά στον παράδεισο που θα μπορούσαμε να ειχαμε φτιάξει. Κι όσο γράφω τα γραμματα μου φαίνονται μικρότερα. Φταίει το χαρτι μάλλον. Καθε τόσο παίρνω ένα χαρτί και το γεμίζω μελάνι. Και τι καταφερνω στο τελος; Να το κοιτάω και να το ξανακοιταω για να είμαι σίγουρος οτι το εγραψα καλα, αν εγραψα και σημερα ομορφα για σενα. Ακουμπαω στον τοιχο και περναει το χερι μου απο την αλλη. Νιωθω πως όλα είναι ρευστα. Μαλλον πυρετος. Θα μου περασει. Φοβαμαι να ξαπλωσω. Περιμένω να στείλεις ένα "γραμμα". Εχω γίνει μονιμος κάτοικος γραμματοκιβωτίου. Ναι, γελάς τωρα είμαι σίγουρος. Γελάς με την κατάντια μου. Εδω γελάνε τα πάντα. Επιπλα, ρούχα..Όλα. Νιώθω πως καθομαι στη μέση και με κοροιδευουν. Τι να σου πω τωρα. Ζω σ'ενα κόσμο φτιαγμένο απο σκόνη, αμμο και καλώδια. Περπατάω σ' ένα δρόμο στρωμενο με κολλα. Μα δεν κολλάω. Κάθε τόσο αλλάζω τα παπούτσια μου για ανανέωση. Εραστες σ'ενα κόσμο κρυμμένο καπου στο βάθος. Πίσω απο κάτι βουνά μας βρήκα μια μέρα μα οι κερασιές δεν με άφηναν να σε κοιτάξω..Ητανε, βλέπεις, άνοιξη. Θυμάσαι εκείνη την άνοιξη? Ητανε τότε που βρήκες εκείνο το μικρό πετραδάκι που είχε τέσσερα, πέντε χρώματα. Δεν το θυμάμαι πια, δεν το θυμάμαι γιατί δεν το έχω. Στο χα υποσχεθεί μα δεν τα κατάφερα. Ενιωσα πως δεν σου άξιζε πια. Κι όσο ένιωθα τον πονο σου τόσο ένιωθα πως δεν στάθηκαμε ποτέ αντάξιοι ο ένας για τον αλλο..Και τώρα μου μεινε η λαθος στροφή που κάποτε άκουγα. Και δεν ήτανε παρα μια στροφή..

"Πριν φύγεις θυμίσου να πάρεις τις καλτσες σου απο την απλώστρα στη βεράντα. Εδώ βγάζει ήλιο τ απογεύματα. Και πριν πάρεις τη τσάντα σου ρίξε μια ματιά στο θερμοσιφωνα γιατί το κόκκινο φωτάκι δεν εσβησε όλο το βράδυ. Το θυμάμαι λες και ήταν χθές..Τώρα πια φοβάμαι να το ακουμπήσω..Α, και που σαι; Φευγοντας, κλείσε την πόρτα..Αποψε λέω να κοιμηθω στον διάδρομο.."

Ανοίξαμε τις πόρτες

2008-09-14T03:27:00.004+02:00

Ψες βραδυ μαλλωσα με την μοναξια. Τις έδωσα δυο χαστούκια και κοκκίνησαν τα μάγουλα. Δεν είμαι σίγουρος ακόμη γιατί κάνω όλα όσα κάνω. Δεν είναι ότι σε έχω ανάγκη. κάποια πράγματα ξέρω πως πρέπει να τα κρατάω για μένα..Δεν ξεχνάω λόγια. Παρα μόνο είκονες. Και αυτό με συγχίζει λίγο...Ηπια πολύ, ξέρασα παντού. Και κάπου εκέι ξέρασα και την μοναξιά μου. Ίσως ήτανε καιρός..Δεν ξέρω πως, πότε, γιατί, που. Μάλλον ούτε και η ίδια με ρώτησε. Βρήκε περισσότερο να μου πεί πως με βαρέθηκε και μου έκανε μούτρα. Τι να θελε όμως να μου πεί..Σε πήρα τηλέφωνο. Τηλέφωνα μάλλον..Δεν το θυμάμαι, στ΄ορκίζομαι.. Κάπου στη σύγχιση και τον πανικό είδα την εικόνα σου. Χόρευες μ΄ενα ρυθμό τρελλό..Σαν μεθυσμένη ήσουνα..Σε πήρα τηλέφωνο να δω τι κάνεις μαλλον. Σου άφησα τρία μυνήματα στο φωνοκιβώτιο και αυτό ήταν. Σωριάστηκα στο μπανιο. Εσπασαν την πόρτα να με βγάλουν. Αχ μ'αυτή την πόρτα. Ητανε η δευτερη φορα ξέρεις. Σαν ταινία έγιναν όλα. Και μην ανησυχεις...Θα τη φτιάξω, κάποτε θα μπαίνουμε μέσα και θα μπορούμε να κλειδώνουμε..Οσο για το αλκοολ..Πφφφ. Παιχνιδάκι. Λες και έπινα νερό με το καλαμάκι. Κάπου σταμάτησα βέβαια. Ασε που το πρωί βρήκα εμετό στην μπανιέρα. Αυτό πάλι τί ήτανε..Αχχχ Θεε μου, πόσα θα δουν τα ματάκια μας. Λοιπόν σ'αφήνω, με περιμένει ο ύπνος..Μην μου πείς τίποτα.. Μαθυσμένος είμαι ακόμα...

Καληνύχτα, και που σαι..μην χανόμαστε..

COLDPLAY "Viva la Vida Tour"...Μια νύχτα μαγική...

2008-09-06T02:36:00.007+02:00

Αφιερωμένο σε όλους όσους έχω στην καρδιά μου και στο μυαλό μου..Να 'σαστε πάντα καλα, να προσέχετε τους εαυτούς σας και πάνω απ' όλα να ζείτε την κάθε στιγμή σαν να'ναι η τελευταία...

Μπράβο στους Coldplay για την μαγική βραδιά που μου χάρισαν σε μια τόσο όμορφη πόλη..Είδα, έζησα, ένιωσα, πήρα...Ευχαριστώ...

"Those who are dead, are not dead
They’re just living in my head
And since I fell for that spell
I am living there as well...

Time is so short and I’m sure
There must be something more..."

COLDPLAY, "Viva la Vida Tour" - Lyon 04/09/2008 Halle Tony Garnier

Σκέψεις σε κορνίζα...

2008-08-26T03:34:00.004+02:00

Έσκιζα το χαρτί λίγο λίγο να κάνει θόρυβο. Ένιωθα την σιωπή να κατρακυλάει στα μάτια μου λες και δεν θα είχε ποτέ τελιωμο..Δεν ξέρω τι με πόνεσε πιο πολύ. Τα λόγια, οι πράξεις, η γρατζουνιά. Δεν ήθελα να τρέξω. Όχι, αυτή τη φορά κάτι με κρατούσε γαντζωμένο στη καρέκλα…Σ’ αγαπούσα, πάντα σ’ αγαπούσα…ποτέ δεν σταμάτησα…Φευγω..δεν βρήκα τις λέξεις να σχηματίσω το αντίο…Σου το’ χα πει μια φορά σιωπηλά, θυμάσαι..; Πήρα το χέρι σου και το ακούμπησα στο στήθος μου… «Αυτή η καρδιά…για σένα χτυπάει…»

Κι ύστερα καθίσαμε απόμερα…Πήραμε ότι απέμεινε και τα στήσαμε μπροστά μας…κομμάτια από τις ζωές δυο ανθρώπων που μεγάλωσαν μαζί…Δεν έχω τόσα να σου πω όσα νόμιζα…τα μεγάλα πράγματα πάντα μένουν ατελή…σαν πάζλ με χαμένες τις άκριες…Μόνο ήθελα να σου δώσω ένα βλέμμα…εκείνο το πρώτο βλέμμα μας…εσύ χάμω..εγώ στο τοιχαράκι…ήτανε τότε που η μοίρα έπαιξε το πιο παράξενο παιχνίδι…μας έμπλεξε…μακάρι να τα ζούσα απ’ την αρχή…

Δεν σου ζητώ να με καταλάβεις…το ξέρω πως δεν μπορείς…το μόνο που ζητάω είναι λίγο περιθώριο…να με συγχωρέσεις…

Γέννηση (σ' ένα σκοτάδι πικραμένο)..

2008-07-22T23:18:00.004+02:00

Άνοιξα το παραθυρο. Φορεσα τα σανδαλια μου και πήδηξα..Δεν κοίταξα κάτω.. τον ουρανό κοίταζα..Ήτανε μαυρος..σκοτεινός..μα ήσυχος..λες και τον πότισα όλο μου το δάκρυ. Στην πτώση δεν κατάφερα να σκεφτώ πολλά..άλλωστε δεν είχε σημασια..μόνο τα μεγάλα είχαν σημασία πια..Στα δύσκολα δεν πάτησες ποτέ το φρένο..πάντα κτυπούσες τα σανδάλια σου στο πάτωμα λες και χόρευες το πιο τρελλό παραμύθι των όνείρων σου..Λες και κοίταζες τον καθρέφτη και έβλεπες χρώμα...Μα δεν έβλεπες..μόνο μαυρο, άσπρο και γκρί..Ουδέτερα..Και όμως σήμερα ένιωθα πώς ήτανε το πιο εκθαμβωτικό μαύρο που είδα ποτέ...Άνοιγαν οι κόρες των ματιών μου διάπλατα και απορροφούσαν ό,τι άφησες πίσω σου..Σημάδια ξεχασμένα στον χρόνο..κλεισμένα για δεκαετίες σ'ενα ντουβάρι στο πατάρι..ένα ντουβάρι παλιό, σκονισμένο..

Και ζήλεψα..ζήλεψα τον τρόπο που πέταξες στα σύννεφα και πήρες πνοή ξανά..Και ήθελα τόσο πολύ να σου μοιάσω..Θεε μου, μα τόσο πολύ..Λές και δεν ήξερα..Λες και δεν ήξερα πως για να πετάξεις είχες πεθάνει μέσα βαθιά..και σαν φοίνικας ξαναγεννήθηκες απο τις στάχτες σου..Λες και δεν ήξερα πως κι οι δυό γεννηθήκαμε γυμνοί και μας έντυσαν, πως κι οι δυό κλάψαμε στην πρώτη μας πνοή..λες και δεν ήξερα πως δεν ήθελα να γίνω σαν εσένα αλλα να βρώ τις μέρες πριν να σε γνωρίσω..αυτές που σ'εψαχνα στα σύννεφα και στην βροχή..στη βροχή που για χρόνια κρυβόσουνα να μην σε βρούν και σε κλεψουν ξανα..να μην σου κλέψουν όλα όσα όμορφα και με κόπο δημιούργησες μέσα σου..

Και έγινα ένα με το τίποτα..με την μιζέρια και τις δύσκολες ώρες του πόνου..Δεν ήμουνα σίγουρος αν φορούσα στα πόδια μου φτερά ή πέτρες..μόνο τα ένιωθα βαριά..ήθελα να περπατήσω μα δεν έφτανα να αγγίξω τη γή..έγινε ξαφνικά η βαρύτητα ανάποδη..και όσο έπερνα ανάσα, τόσο με πετούσε ψηλά...

Δεν ήθελα..ποτέ μου δεν ήθελα..η πίκρα με έκαψε, στ' ορκίζομαι..

2008-07-14T00:27:00.002+02:00

Θελω να περπατήσω στο παράξενο χρώμα των ματιών σου...

Δεν σε ξέρω μα σε ξέρω τόσο πολύ..μην μιλάς..τα λόγια τέτοιες ώρες φέρνουν κενά..

Σ'ένα μεγάλο πάτωμα θα ξαπλώσω να πάρω την μιλιά σου..να σου φτιάξω ξύλινες βαρκούλες να τις ρίξεις στο πέλαγο..

Να ταξιδέψουν σαν ένα όνειρο που κάναμε κι οι δύο μια νύχτα κατω απ'το φεγγάρι..το ίδιο παράξενο όνειρο που έβλεπα για χρόνια. Αυτό που πεθαίνεις και ξυπνάς στο άπειρο..εκεί που τελιώνει το ατελείωτο και αρχίζει το μετά..το μετά που τόσο περιμένω..

Μην μου κλαίς, θα σε πάρω απ'το χέρι και θα πετάξουμε ξανά στα ίδια μέρη..Αυτά που δεν πήγαμε ποτέ μα ήμασταν πάντα εκεί..

Ανοιξα τα μάτια..δεν βρήκα τίποτα άλλο παρα φώς..