Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Πως αγγίζω το άπειρο; Πως ξεκινάω να γράφω πάλι απ΄την αρχή; Πως σταματάω να φοβάμαι;
Είναι στιγμές που σκέφτομαι πως το μεγαλύτερο ελάττωμα μου, είναι η απόλυτη κυριαρχία που έχω του εαυτού μου. Δεν μπορώ να ξεχάσω, δεν μπορώ να αφήσω πίσω, δεν ξέρω να τεμαχίζω στιγμές και να κρατάω μόνο τα καλά. Είναι παράξενο πόσο περήφανος είμαι για όσα έχω κάνει στη ζωή μου. Καλά, καλά, μέτρια.

Κάποτε μου είπαν πως δεν μπορώ να εγκαταλείπω έτσι απλά, πως δεν γίνεται να μαζεύω τα πράματα μου και να φεύγω.

Τώρα ξέρω πως αν δεν τα έκανα όλα έτσι όπως ακριβώς τα έκανα, δεν θα'τανε τίποτα δικό μου. Χρειάστηκε χρόνος να καταλάβω πως δεν θα μετανιώσω ποτέ για όσα εγώ διάλεξα να'χω στη ζωή μου. Όσοι έφυγαν, όσοι πήγαν παρακάτω, όσοι έμειναν στάσιμοι.

Μου λείπει το σκυλί μου, η αλήθεια στα μάτια της, το γυαλιστό άσπρο χρώμα της, η ουρά που δεν σταματάει ούτε μια στιγμή να μου δείχνει πόση χαρά της δίνω.


Us against the world. 

Εγώ και το σκυλί μου και όλα είναι πια γίνονται όμορφα. Μερικές φορές σκέφτομαι πως δεν έχω ανάγκη τίποτα άλλο. Μετά...γίνομαι άνθρωπος.


And What I am to you is not real
What I am to you, you do not need
What I am to you is not what you mean to me
You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for the sea

Don't throw yourself like that
In front of me
I kissed your mouth, your back
Is that all you need?
Don't drag my love around
Volcanoes melt me down