Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Free

Πόση δύναμη έχουν οι λέξεις; Οι δικές μου, οι δικές σου...Όλα λένε πως βρήκαμε πνοή ξανά, για να λέμε όσα αφήναμε να πνίγονται στις μέρες τις δύσκολες, τις μαύρες... Μην στεναχωριέσαι... ο κόσμος ξέρει μόνο ένα μονοπάτι. Αν χαθείς λίγο, αν αφήσεις να γίνουν όλα ψεύτικα, αν η καρδιά σου πια είναι ξύλινη σαν τα "κεφάλια" μας, δεν πειράζει... Να θυμάσαι πάντα πως οι ξύλινες καρδιές όταν χτυπάνε, κάνουν περισσότερο θόρυβο...
Έτσι θα σε θυμάμαι... σ' έναν ψεύτικο κόσμο από χαρτί... να ζωγραφίζεις και να το βάζεις στιν άκρη...πίνακες, πίνακες μεγάλοι, μικροί, ασήμαντοι... μην τον κάψεις, αυτόν τον κόσμο τον αγάπησα, τον ένιωσα, τον άφησα να με κάνει και μένα χάρτινο, αδύναμο, "λεπτό"...Όσες φορές  και να το πώ, να ξέρεις πως κυλάς στις φλέβες μου ακόμη. Άλλαξα, μεγάλωσα, έγινα μεγάλος και τρανός...Δεν το βλέπεις..; Χωρίς εσένα στο αίμα μου...τίποτα.

Κάτι μέσα μου φωνάζει πως όταν γεννήθηκα, ο κόσμος μου ήταν βουβός. Σαν βουβός κινηματογράφος. Όσο φώναζε η ψυχή μου, τόσο λιγότερο την άκουγα. Κι όσο ήθελα να φωνάξω εγώ, τόσο χαμήλωνε η ένταση. 

Κάπου το'χω ξαναδεί το έργο. Αλλά που;


2 σχόλια:

Marouli είπε...

Μηπως το εργο το εχεις ξαναδει σε καποιον εφιαλτη που γινεται πραγματικα? Γιατι σε μενα πραγματοποιουνται οι εφιαλτες μου οχι τα ονειρα μου..

Μαρουλοφιλακια!

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥ ΚΕΡΙΟΥ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΛΙΑ ΣΚΟΤΑΔΙ.
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!!!!!