Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

ΣκοΤΕΙνή πλευΡΑ

...ξέρεις, πάντα θα έχω μια σκοτεινή πλευρά

αυτήν που κάποτε αγάπησα, που έθρεψα, που μεγάλωσα και θαύμασα..μην ρωτάς γιατί. Ποτέ δεν ρώτησες. Χρειάζομαι χρόνο να ψάξω, να βρώ, να καταλάβω. Τραγούδια. Αυτά τα μερικά που κατεβαίνουν τόσο βαθιά στην ψυχή μου, που δεν βρίσκουν ποτέ τον δρόμο να επιστρέψουν στην επιφάνεια. Κολλάνε στον πάτο, ουρλιάζουν. Κι όταν πια πέφτει το φώς και χάνονται στο μαύρο, συμβιβάζονται. Κι έπειτα, γίνονται ένα, διαιωνίζονται,  πολλαπλασιάζονται, αυξάνονται και πληθύνονται μέχρι ν' αρχίσουν να μασάνε.  Το μέσα μου, τα αισθηματά μου..μετά, ανεβαίνουν στο κεφάλι μου, τρώνε τις σκέψεις μου, βγαίνουν στα μάτια μου, κυριεύουν το μυαλό μου. Δεν είναι ευκολο, ξέρεις, να βλέπεις τον κόσμο με μάτια που ανήκουν αλλού..Εχω θολό μυαλό, γεμάτο θάλασσες. Κοιμάμαι ήσυχος πάντα μετά τις 5. Την ώρα που ξυπνάνε οι προστάτες μου. Εμαθα να'χω την φύση με το μέρος μου γιατί χατίρι δεν μου χάλασε ποτέ. Οσες μέρες ήθελα να τις κάνει νύχτες, μου τις έκανε..κι είμαι παιδί που ανθίζει τις νύχτες. Ετσι κι αλλιώς, μέσα μας, σκοτάδι κάνει πάντα..και δυο μάτια δεν είναι ποτέ αρκετά, άμα τα κρατάς κλειστά...