Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Δικός μας

Κοιμήσου..
κοιμήσου όσο τα χρώματα της νύχτας κελαηδούν ακόμη..
κι ισως να βρείς τα μυστικά
αυτά τα λίγα
αυτά που βρίσκαμε τις Κυριακές στα πάρκα,
κοιμήσου..

Κι όταν χαράζει,
χαράζει γιατί στις μέρες τις μεγάλες, τις ξέγνοιαστες
βρίσκαμε γεύσεις σε δρόμους σταρένιους
και τους περπατούσαμε..
εγώ, εσύ, κι ο,τι ήτανε δικό μας..

Το απόγευμα,
και κάθε απόγευμα, φεύγαμε για πρωινά
γιατί τα πρωινά μας έδειχναν εκείνα τα υψώματα
τα δυσβατα..

...θυμάμαι οταν νύχτωνε πάλι :

- ''Το πρωί ο ουρανός ειναι ρόζ..''
...

- ''Το πρωί ο ουρανός είναι δικός μας, καρδιά μου..''

- '' Δικός μας; Ο ουρανός δεν ανήκει σε κανένα..''

- '' Ο ουρανός ανήκει σε όποιον τον έχει ταξιδέψει... γι' αυτό σου λέω, είναι δικός μας..''

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Ακαθόριστο

Τις περισσότερες μέρες τις πέρασα σ'ένα σπίτι. Ψηλό ταβάνι, μεγάλα παράθυρα και φώς. Πολύ φώς. Τις περισσότερες φορές κοιτούσα το ρολόι. Πέντε, δέκα, δεκαπέντε...

Γράφω. Γράφω γιατί αν δεν γράψω θα 'ρθει το είκοσι και το εικοσιπέντε. Αυτά τα δύο τα βαριέμαι. Γι' αυτό, γράφω. Κοιτάω τις γωνίες. Η αλήθεια είναι πως δεν τις κοίταξα ποτέ. Πάντα διαφωνούσα εκεί που έκαναν στροφή κι απο δεξιά πήγαιναν αριστερά. Μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως τις οροφές κάποτε τις έφτιαχναν τόσο ψηλά. Δεν φτάνω. Απλώνω τα χέρια μα δεν μπορώ. Κάποτε μικρός σκεφτόμουνα πως θα 'τανε να καθόμασταν ανάποδα. Σήμερα ξέρω πως αν ο κόσμος ήταν τόσο απλός, θα αλλάζαμε τις λέξεις και θα κλείναμε τη βρύση μη πλυμμηρίσει το ταβάνι.

Ασπρο. Το χρώμα. Το αγαπάω το άσπρο αλλά δεν ξέρω γιατί. Είναι άδειο χρώμα και το γουστάρω. Στη μέση συνήθως υπάρχει το μαύρο. Αυτό είναι σίγουρα αρχηγός. Ξέρει τι θέλει, ξέρει τι ζητάει. Μα εγώ, έχω το ακαθόριστό, το σκέττο, το απλό. Δεν ξέρω πολλά στη ζωή, δεν είμαι παιδί χωρισμένων γονιών, δεν μ΄έχουν χτυπήσει ποτέ, ούτε κλέψει. Ισως αυτό είναι που με κάνει ακαθόριστο χαρακτήρα και άδειο. Εχω δεί λίγα, έχω μάθει λίγα, εχω ζήσει λίγα. Εχω υπάρξει γελοίος, τρελλός, λανθασμένος. Εχω υπάρξει πεινασμένος για πάθος, για έρωτα, για ύπαρξη. Μα δεν ήταν αρκετά. Ολα άσπρα στο βωμό της ακαθόριστης ύπαρξης μου.

Κάθε μέρα ξέρω και λιγότερα. Οσο ανοίγω τα μάτια, τόσο πιο μικρός γίνομαι. Κι όσο θέλω, τόσο πιο λίγα έχω. Φοβάμαι. Φοβάμαι γιατί αρχίζω και ξεχνάω. Χρωματίζομαι. Ο χρόνος με πειράζει. Εχουν κολλήσει τα δευτερόλεπτα στο 55. Σκέφτομαι πως με περιμένει να τελιώσω κι ας λένε πως ο χρόνος πίσω δεν κοιτάει. Κλείνω τα μάτια και μετράω μέχρι το 60. Βρίσκομαι στον ίδιο καναπέ, με τους δείχτες ακόμη στην ίδια θέση. Λέω να τους ευχαριστήσω. Για ακόμη μια μέρα μου χάρισαν λίγα λεπτά ευτυχίας. Σ' αυτά τα λίγα, τα μικρά, τα ασήμαντα, πέρασα τους μήνες που ήταν πιο πολύ δικοί μου απο κάθε άλλη φορά. Τους μήνες που δεν είχα ανάγκη να γράψω ή να βγώ στο μπαλκόνι για τσιγάρο μπας και καθαρίσει το μυαλό μου.

Και τώρα; Τώρα γράφω. Γι' αυτό γράφω.