Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

Τις φοβάμαι τις νύχτες. Γιατί κρύβουν τα λάθη μου. Κι όταν δεν τα βλέπω γεμίζω σκυρτίματα πως χάθηκαν με το πέρασμα τους.. Δεν νοιάζομαι πολυ για συναυλίες, στάδια, μεγάλα γεγονότα. Ποτέ δεν το'κανα. Θυμάμαι που κάποτε διάβαζα λίγο εφημερίδα, να λέω πως ξέρω. Ούτε ποδόσφαιρο έπαιζα ποτέ.

Εψαχνα να βρω εκείνα τα γράμματα που μου δινες κάθε φορά που σε κοίταζα στα μάτια. Κι ύστερα απο μέρες θυμάμαι να σου λέω πως τις δύσκολες στιγμές μόνο εσένα είχα. Προσπαθούσαμε να βρούμε που τελιώνει το μονοπάτι, που αρχίζει ο ήλιος, που τελιώνει η γραμμή, πως γεννιούνται τα όνειρα. Περπατούσαμε πάντα στον ίδιο δρόμο, παράλληλα, ο ένας μπρος ο άλλος πίσω, δίπλα δίπλα..δεν είχε σημασία. Κοιτάζαμε το βράδυ το ίδιο φεγγάρι, την ίδια βροχή. Μην μ'αρνηθείς. Θα χορέψω για σένα τις πιο όμορφες νύχτες, κι ας τις φοβάμαι. Γινόμαστε λίγο απ΄όλα και αφήνουμε λάγνα βλέμματα να κατασπαράζουν τις κάποτε ξέγνοιαστες Κυριακές μας. Μια στο μπαλκόνι, μια στον καναπέ, ν'αφήνουμε τον ήλιο να ψήνει τα προσωπά μας.

Την ζωή μου την έχω κάνει απλή, την χαίρομαι. Ξέρεις, τις πιο όμορφες στιγμές τις πέρασα σ΄ένα λουνα παρκ, σε μια πλατεία, σ' ένα passage κάπου στο Παρίσι, σ΄ένα πάρκο με το σκυλί, σ'ένα μπαλκόνι με θέα, σε μια παιδική χαρά να σπρώχνω μια κούνια, σ΄ένα τρένο να βλέπω ταινία, σ'ενα στενό στραβοπατώντας ζαλισμένος. Κι αν έπρεπε να αλλάξω έστω και ένα απ΄αυτά, θα διάλεγα να τα αλλάξω όλα, απο φόβο μην χάσω την μαγική ισορροπία της ζωής μου.

Πέρασε καιρός. Εχασα, βρήκα, κοίταξα και έκρυψα τη ζωή. Αποστολή εξετελέσθη.