Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

The boy with the bubblegun

Υπάρχει ένα μέρος που τα πουλιά κελαηδάνε αλλιώτικα. Παραμύθι. Θυμάσαι τότε; Τρέχαμε. Εγώ εδώ, εσύ εκεί. Κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο. Κάποιες φορές, σαν κι αυτή, που με πονάει ο λαιμός μου, που ο ιδρώτας φωνάζει πυρετό, που τα μάτια είναι κόκκινα πρισμένα έτοιμα να ξεσπάσουν σαν καταρράκτες, τότε είναι που σε σκέφτομαι. Ήταν φορές που έβρισκες τις μέρες σου γεμάτες ηλιοβασιλέματα και ακρογιαλιές. Τα δύο που λατρεύω περισσότερο σε τούτο τον κόσμο. Κάποτε τρελλαινόμουν, ξέρεις, που δεν μπορούσα να βάλω την λέξη "τούτο" μέσα στις προτάσεις μου. Σήμερα δεν ξέρω αν με νοιάζει πια. Είναι που μεγαλώνουμε, λένε. Και ξέρεις τι; Αλήθεια είναι. Γράφω σωστά. Το'χεις προσέξει; Κάποτε θύμωνες που το συκώνομαι το 'γραφα με ''υ''.. Πόσο αφελείς κι οι δυο μας. Και το 'δυο' γράφεται και 'δύο'. Αλλά διαλέγεις και παίρνεις, δεν κάνες ποτέ του κεφαλιού σου. Και φέτος έμαθα πως το 'ποιος' δεν παίρνει τόνο, ούτε το 'πως' άμα ξέρεις πως δεν είναι ερώτηση. Πώς όμως το 'μαθα δεν ξέρεις..Εδώ σε θέλω να θυμηθείς το παραμύθι. Κάποτε τρέχαμε. Πριν λίγο καιρό σου ΄χα πει πως σταμάτησα να τρέχω, πως δεν μου μένει πια τίποτα να προλάβω. Πόσο αφελείς κι οι δυο μας. Στα λεγα μα εσύ δεν έβλεπες την ώρα να πας παρακάτω. Κι εγώ..εγώ άλλαξα. Τόσα χρόνια, αρκετά δεν ήταν. Μου μένει στο μυαλό πως κάποια στιγμή δυο άνθρωποι αγαπήθηκαν τόσο πολύ, που δεν άντεχαν να βρίσκονται ο ένας κοντά στον άλλον. Και σε πίστεψα, πίστεψα πως όσο πιο κοντά σου ερχόμουνα, τόσο χειρότερα τα κάναμε. Δεν υπολόγισες ποτέ όμως πως σε πίστεψα τόσο πολύ, που στο τέλος το νιωσα. Έγινε κομμάτι μου, με μεταφόρφωσε, μου δωσε πνοή, με οδήγησε...και στο τέλος. Στο τέλος έσπασε. Έσπασε και χάθηκε.

BREAK. (τσιγάρο)

2 σχόλια:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΜΑΤΗ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΣΟΥ!!!

vagmood είπε...

vagmood.blogspot.com