Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Ποιός θέλει να γίνει γραφικός;



Που να τις βάλεις όλες αυτές τις σκέψεις, τις εικόνες..; Και πως ν' αντέξεις να μην σκεφτείς έστω και μια φορά πόσο σε άλλαξαν οι δρόμοι, τα στενά, οι πλατείες και τα συντριβάνια..; Δεν ξέρω αν μπορώ να ησυχάσω.. Στην μοναξιά έρχομαι ξανά εδώ, τα κλειδιά στη τσέπη, να βάζω το χέρι μου κάθε τόσο και να τα κουνάω για να νιώθω αυτή τη σιγουριά που πουθενά αλλού δεν έχω νιώσει. Τα θέλω μου, τα μπορώ μου, οι λύπες, το άγχος, οι χαρές..Εχω γεμίσει το κεφάλι μου με όλα αυτά που για χρόνια ονειρευόμουνα. Να ξέρω, να μπορώ να πώ, να έχω να πώ..



Είναι τελικά όμορφο να ονειρεύεσαι, ν'αλλάζεις. Είναι ακόμη πιο όμορφο όμως να περιμένεις, να ελπίζεις. Βάζεις ένα κομματάκι στο παζλ, κλείνεις τα μάτια, κάνεις μια ευχή και πέφτεις ξανά στο ψάξιμο. Αυτή τη φορά κοιτάζεις για ένα κομματάκι ουρανό, λίγη περισσότερη σιγουριά και με τα μάτια στραμμένα στο μόνο πράγμα που είσαι ελεύθερος να γεύεσαι, να μιλάς, να βλέπεις. Ο ουρανός μου σήμερα είναι γαλάζιος, όπως τα ονειρά μου. Τον θέλω γαλάζιο, τον χρειάζομαι έτσι. Σ'ένα πίνακα, είναι το χρώμα που πάει με όλα. Γιατί είναι το χρώμα που ελευθερώνει τις αισθήσεις.

Κάθομαι σ'ένα λεωφορείο κόκκινο.

Λονδίνο.

Τι να πεί κανείς για το Λονδίνο. Γεύεσαι. Μια γέφυρα, ένα ρολόι και μια ρόδα. Κι εκεί που λες πως δεν βρίσκεις ούτε μια δόση ρομαντισμού, χρειάζεται μια μέρα να σου φέρει τα πανω κατω. Μια μέρα σε μια προκυμαία, ένα απόγευμα στην Camden να κάθεσαι στο κανάλι και να κοιτάς την αγορά, ενας περίπατος στην Τrafalgar, και λίγα λεπτά, όσο να κάνεις ένα τσιγάρο καθισμένος κάτω απ΄τα τεράστια φτερά στο Angel..όταν ανακαλύπτεις μια πόλη, πρέπει να ξέρεις που να ψάξεις, πρέπει τα μάτια σου να ξέρουν που να δουν. Πρέπει να ξέρεις πως όταν κάθεσαι σ΄ένα κόκκινο λεωφορείο, η πιο όμορφη θέση είναι στο πάνω πάτωμα, μπροστά μπροστά. Κι όταν περνάς απο London Bridge, καλά κάνεις να περάσεις απ΄τις στοές, να αγγίξεις λίγο τις πέτρες, να βγάλεις μια φωτογραφία το ξύλινο καράβι και μετά να ξεκουραστείς μπροστά στο μουσείο. Δεν είναι γραφικό το Λονδίνο. Ποτέ δεν ήταν. Μα τόσα χρόνια ταξίδια, ένα έχω μάθει. Καμιά πόλη δεν θα΄ταν τίποτα χωρίς τις ψυχές που την στοιχιώνουν κάθε μέρα και κάθε βράδυ. Το αγαπάω το Λονδίνο. Το αγαπάω γιατί στην καρδιά της πόλης, ο Έρως σε σημαδεύει με το βέλος.

Κι αν τολμάς...μην αγαπήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: