Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Λένε πως φεύγεις, πως κάπου στον δρόμο έριξες τη ματιά σου σ'εκείνα τα σημεία τα φωτεινά που για χρόνια τους κλείναμε τα μάτια..

Πριν μέρες στεκόμουνα και κοίταζα κάτω. Ομορφη η θάλασσα. Μεγάλωσα με θάλασσα γαλάζια, κρυστάλλινη. Κι ίσως να μην άξιζε να την αγαπήσω τόσο, αλλά την αγάπησα. Τους χειμώνες φουρτούνιαζε, φούσκωνε, φώναζε. Εκείνες τις λίγες φορές που έτυχε ν'ανοίξω τα μάτια μου να την κοιτάξω, μου ΄ριχνε δηλητήριο. Με κοίταζε με δυο μάτια μάυρα, με μίσος, λες κι ήθελε να με ρίξει στο κενό..να ησυχάσει αυτή, να ησυχάσω κι εγώ.. Τελευταία φορά, θυμάμαι ήταν αλλιώς. Θυμάμαι να χτυπάει τα βράχια με μανιά. Την δικαιολόγησα. Είναι δύσκολο να θες να πας μπροστά και να ξέρεις πως όσο σκληρά κι αν προσπαθήσεις, η επιθυμία σου θα μείνει μια πλάνη, ένα χαρτί που βράχηκε και κόλλησε στο χώμα.

Δεν ξέρω πόσο εύκολα μπορεί να νικήσει κάποιος τον ίδιο του τον εαυτό. Κι αν είχα τον Γιώργο εδώ, θα μου λεγε πως δεν έχω να χάσω τίποτα αν δοκιμάσω..Μα έχω μείνει στεγνός απο αγάπη και δύναμη. Ο,τι έχω μέσα μου φωνάζει...έχω γίνει ένας απ΄αυτούς τους λίγους που όταν τελιώνει η βροχή, όταν περνάει η μπόρα, στεγνώνουν και τα σωθηκά τους. Στενεύουν τα όρια ξαφνικά. Τόσο ξαφνικά που δεν ξέρω καν αν έχω καταλάβει πως πατάω σε αγκάθια. Είναι κρίμα που όλα πάνε καλά. Που έχω μια όμορφη ζωή, που παίρνω το πτυχίο, που κάνω βήματα μεγάλα, που μ' αρέσει ακόμη να κοιτάω τον ήλιο χωρίς να προστατεύω τα μάτια...κι είναι κρίμα γιατί κάτι λείπει...κι είναι στενάχωρο που ξέρω τι είναι..

Αν αποφάσισα να γίνω αυτό που έγινα, είναι γιατί οι συνθήκες μου το επέτρεψαν να είμαι αυτός που θέλω. Διάβαζα προχθές ένα βιβλίο..ήτανε λέει ο ήρωας τρελλαμένος με το φεγγάρι (Moon Palace, Paul Auster). Κι όσες φορές κι αν προσπάθησε να ξεφύγει απ΄την τρέλλα του, η ζωή του 'χε γραμμένο να λούζεται κάθε βράδυ φεγγαρόσκονη.. Έλα όμως που εγώ διάλεξα άλλο στοιχείο της φύσης...

Δεν υπάρχουν σχόλια: