Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Βρήκα τη θάλασσα.

Κι ήταν τόσο γαλάζια, κι ένιωθα τόσο ερωτευμένος με τη ζωή και τόσο γεμάτος. Και μετά έκατσα κι αναλογίστηκα. Ολα οσα ήθελα να σου πω, όλα όσα σου είπα τόσες φορές που έχασαν στο τέλος το νόημα κι όλα όσα έπρεπε να πω μα δεν είπα ποτέ.

Η θάλασσα πια ξέρει, κι ο ήλιος, και το πορτοκαλί χρώμα του που μ'αγκάλιαζε για να μου δίνει χρώμα...

Δεν ψάχνω πια. Ξέχασα πως είναι να πιστεύεις σε κάτι. Και μέχρι να θυμηθώ, ίσως είναι καιρός να αρχίσω να αναπνέω.

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Επίλογος

Κάποιες φορές διαλέγουμε να φύγουμε, άλλες απλά ο χρόνος κυλάει γρηγορότερα απο μας. Λίγες φορές μαθαίνουμε πως δεν φτάνει μόνο ν'αγαπάς. Βρέχει - μέρες τώρα, ίσως και μήνες. Μα πια η βροχή δεν με πειράζει..την αγαπώ όσο ποτέ δεν κατάφερα ν'αγαπήσω τον ήλιο που φωτίζει τις μέρες μου.

Τι χρειάζονται οι άνθρωποι για να ζήσουν; Αλλοι θα έλεγαν αγάπη, άλλη έναν άνθρωπο να τους κρατάει, άλλοι χρήματα κι άλλοι μια ήρεμη ζωή. Εγώ θα ζητήσω απλά μια καρδιά που χτυπάει και δεν θέλει να με εγκαταλείψει. Για να μπορώ να συνεχίσω να σκέφτομαι, να γελάω, να συγκινούμαι και να αφήνω τα δακρυα να πέφτουν απ΄τα μάτια μου. Ποτέ δεν εκτίμησα τη ζωή τόσο πολυ, όσο τώρα. 

Κρατάς ένα μυστικό; Ποτέ δεν άφησα το μυαλό μου να διαλέξει, πάντα η καρδιά μου έδειχνε τον δρόμο...και με όσα κρατάει ακόμη στα χέρια της, κοιμάμαι ήσυχα τα βράδια...

-''αυλαία...''

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Δεν ξέχασα ποτέ κανένα τους

Στα μονοπάτια που περπάτησες πια ανθίζουν αγριολουλούδια. Κάποτε πληγώναμε τις μάγισσες για να μας δώσουν πίστωση χρόνου. Κι έτσι χέρι χέρι προχωρούσαμε παρέα, πλάθαμε ιστορίες για να περνάμε την ώρα μας. Κι ύστερα αφήναμε τις λίγες ματιές να γίνουν ένα με τα βήματα που στρώναμε στο μονοπάτι. Τα μεγάλα μας θέλω ήταν αυτά. Και μέτα προσπαθούσαμε να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά και να τα μετρήσουμε ξανά μπας κι αφήσαμε κάποιο πίσω.. Δεν ξέχασα ποτέ κανένα τους. Και μετά θυμάμαι να ψάχνεις σαν τρελός να βρείς αυτό που άρεσε σε σένα πιο πολυ. Το πιο όμορφο, αυτό που η μυρωδιά του σε ταξίδευε στα μέρη που κάποτε σου είχα υποσχεθεί πως θα ταξιδέψουμε μαζί. Και μέτα, αρχίσαμε τα λάθη. Κάναμε φιογκάκια, τα ζωγραφίζαμε περίτεχνα και τα κρεμμούσαμε σε κάθε κυπαρίσσι που σήμαινε το τέλος του μονοπατιού. Δεν ξεχνάω που πάντα στεκόμασταν για ώρες και κοιτόυσαμε μια αριστερά και μια δεξιά. Όλα τα ίδια μου φαίνοντουσαν. Εσυ πάλι στο ένα εβλεπες ταξίδια και έρωτες κι έριχνες χρυσόσκονη με δύναμη στον αέρα κάνοντας πάντα την ευχή. Στο μεν άλλο, έβλεπες το ίδιο ατελείωτο μονοπάτι. Οι ιστορία μιλούσε για δυο ταξιδιώτες, που σ'ολα τα ταξίδια τα λόγια τους γινόντουσαν τραγούδια. Εγω ετρεχα θυμάμαι. Γυμνός απο λόγια και ψυχή. Τα εφόδια πάντα εσύ τα κρατούσες, εγώ φορούσα πάντα το ίδιο πουκάμισο, το ίδιο παντελόνι για να σου θυμίζω μέσα μέσα πως δεν άλλαξα ποτέ. Το χρώμα, η αφή, το σκληρό βλέμμα. Περιμέναμε ώρες πίσω απο κουρτίνες μπας και ξεκινήσει η παράσταση. Γεμίζαμε θέατρα, σκηνές, πάρκα. Κεντούσαμε τον χρόνο κι αφήναμε τα κρόσια του ν' ανεμίζουν στο άπειρο. Γιατί φανταζόμασταν τον χρόνο μας άπειρο. Κι ύστερα σφραγίσαμε την υπόσχεση. Έπεσε η αυλαία και μαζί της πέσαμε κι εμείς. Και σε θυμάμαι πως σηκώθηκες, χτυπούσες τα χέρια τόσο δυνατα..και στο πρόσωπο είχες ένα χαμόγελο που μπορούσε να φωτίσει τέσσερεις κόσμους μαζί. Μετα δεν θυμάμαι άλλα. Χάθηκες κάπου πίσω απ'τα φώτα.

Νύχτες τώρα ακούω το γέλιο σου. Θέλω να βρώ τις ίδιες μέρες μα αυτή τη φορά με λίγο περισσότερο χρώμα. Λίγο μπλέ της θάλασσας, λίγο γαλάζιο τ'ουρανού και λίγο άσπρο..αυτό που πάντα φέρνει την κάθαρση ..