Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Βήματα

Προσπαθώ να βρώ κάτι καλό να μου δώσει έμπνευση να γράψω πολύ. Εχω καιρό να το κάνω. Και το σκεφτόμουνα μέρες..τελικά καταλήγω πως για τα άτομα που αγαπώ δεν χρειαζότανε ποτέ να γραψω κάτι εδω. Εδω ήτανε πάντα ο χώρος που εβγαζα σκέψεις και συναισθήματα μετρημένα, περιορισμένα. 


Ομορφο ειναι στη ζωή να γελάς. Κι όταν γελάς, να κοιτάς στα μάτια, να βλέπει ο άλλος την ψυχή σου. Ξαπλώνω εδώ και ώρα στο κρεβάτι και τσακώνομαι με το σκυλί που παλεύει να μπεί κάτω απ'το σεντόνι. Κι γελάω με την ψυχή μου οταν πώ ''μπάλα'' και μέχρι να το πω στέκεται μπροστά μου με την μπάλα στο στόμα και με κοιτάει. Και ξέρω πως τότε χαμογελάει, γιατί τα μάτια της έχουν μια σπίθα αλλιώτικη, μια ζωντάνια που με σκλαβώνει. Και κοιταζοντας την, συνειδητοποιώ πως κι εμείς οι άνθρωποι έτσι είμαστε. Σκλαβωμένοι σε λέξεις και σε βλέμματα. Μαγεία είναι να ξέρεις πως αν δώσεις ευτυχία στους γύρω σου χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, θα την πάρεις πίσω δέκα φορές περισσοτερο. Αγαπάω τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου γιατί ειναι άνθρωποι υγειείς στην ψυχή τους και στα θέλω τους, γιατί ειναι άνθρωποι που μετράνε τον κόσμο με το γέλιο, με μια αγκαλιά, μ'ένα φιλί. Τους αγαπάω γιατί οταν κάτι μου πάει στραβά, θα μου δείξουν πως στη ζωή μπορώ πάντα να γίνομαι καλύτερος. Τους αγαπάω γιατί έχουν όνειρα και παλεύουν. Κι ακόμη περισσότερο τους αγαπάω γιατί μια μέρα θα γίνουν ''μεγάλοι''. Γιατί μέσα τους έχουν ψυχή αγνή, και σέβονται πρώτα τους εαυτους τους για να μπορούν να σέβονται και τους γύρω τους. Κι οσο τα γράφω αυτά, σκέφτομαι πως για πολλους είναι κοινότυπα, μπανάλ απόψεις για φιλίες. Μα κάτι μέσα μου με κάνει να πιστεύω πως δεν είναι. Συνήθως αυτό που απορρίπτουμε, ειναι αυτό που θεωρούμε τους εαυτους μας ανίκανους να πετύχουμε. Κι είναι κρίμα γιατί είναι απλό. Γιατί πάντα ποντάρουμε στο να γίνουμε αυτό που θέλουν αυτοί που δεν μας ξέρουν..


Μπερδεύομαι οταν μιλάω για αγάπη. Πάντα μπερδευόμουνα. Πλέον είναι αρκετό να ξέρω πως υπάρχει στη ζωή μου. Είναι νωρίς και είμαι μικρός για να κλείσω πόρτες. Κι αν κλεινει μία, υπάρχει πάντα μια άλλη δίπλα. Μια άλλη που την πιστεύω το ίδιο, που τη θέλω το ίδιο. Γιατί ίσως αυτή να μου δώσει κάτι καλύτερο..


Ερχονται μέρες γεμάτες και όμορφες. Αυτή τη φορά για κάπου μακριά, κάπου που δεν έχω ξαναπάει. Ισως αυτό να με κάνει ευτυχισμένο. Γιατί επιτέλους κάνω βήματα. Γιατί μέτα απο καιρό, φτάνω στον επόμενο ''τελευταίο σταθμό'' ..

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

Θυμάμαι μια βραδιά..

Θυμάμαι. Κι όσο θυμάμαι παραλύω. Αγγίζω τις αρθρώσεις μου, πονάνε..πατάω στη γή, κανω βηματα αργά μην μ'ακούσουν..κι υστερα, υστερα θυμάμαι ξανα..κι όσο θυμάμαι γίνομαι ένα με τα φυλλωματα των πευκων και ζω μαζί τους σε μια άγονη γη....κι οταν ανοίγει ο ουρανός και σε ρίχνει στη γή, τότε θυμάμαι, βροχή μου...κι όσο θυμάμαι χαμογελάω..για όσα έφερες, για όσα θα φέρεις...αυτά τα λίγα που θα με κάνουν να θυμάμαι..κι όσο θα θυμάμαι, θα εξατμίζομαι...και θα φευγω υδρατμός στο συμπαν και στ'αστέρια, και θα τρέχω με ηλιαχτίδες και πετρώματα..κι όλα θα χουν το χρώμα των ματιών σου..κι όλα θα τραγουδάνε στον ίδιο ρυθμό, όλα θα έχουν την ίδια κατευθυνση..κι όταν αρχίσει ο χορός, θα'ναι για να με κάνουν να θυμάμαι πως κάποτε...

..γίναμε ένα..γιατί στο δυο δεν χώρεσε ποτέ κανείς...και ψάχναμε να βρουμε που πήγανε τα νουμερα και μείναμε εμείς μονάχοι σε αστέρια ακατοίκητα..σε ξέρες και θαλασσες ερειμωμένες..

Οταν έρθει η μέρα, θα σε πάω να δούμε ξανά εκείνη την παράσταση..και θα μιλήσουμε ξανά για όσα αφήσαμε πίσω μας μα τα κρατάμε φυλαχτά για να παίρνουμε δύναμη..και θα καθόμαστε στη ίδια παραλία , κάτω απ'το ίδιο φεγγάρι και θα λέμε τα ίδια αστεία..και θα περιμένω την στιγμή που θα μου χαμογελάσεις...

μου πήρε καιρό να καταλάβω πως κάποια χαμόγελα και κάποια γέλια χαράχτηκαν στο κορμί μου και θα τα κουβαλώ πάντα μαζί μου για οδηγούς.. 

*αφιερωμένο σε σένα που έρχεσαι απ'τα παλιά και μου φέρνεις όμορφα νέα..


Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Θέλω να γυρίσω πίσω, μα δεν ξέρω ΠΟΥ.