Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Σήμερα στην πόλη που μένω κάνει συννεφια..

Πισω στ'αστέρια. Δυο μέρες στα συνορα, ενα ματσο αναμνήσεις στην τσέπη, σακίδιο γεμάτο όνειρα και φευγω. Μερικές φορές χρειάζεται ενα τράνταγμα, μια ανεπιθύμητη στιγμή. Αλλες χρειάζεται απλά να βάλεις μια καρέκλα ψηλή, να σταθείς μπροστά στο παράθυρο και να κοιτάξεις εκεί που δεν κοίταζες άλλες φορές. Ποτέ δεν θα ανήκεις σε κανένα και δεν θα σου ανήκει ποτέ κανείς μέχρι να το αποφασίσει κάποιος αλλος για σένα. Κι αν ρωτήσεις αυτό θα σου πούν κι οι άλλοι. Αυτοί που συνήθως σ'αρέσει να αποκαλείς φίλους σου. Εγώ τώρα στέκομαι στην πρώτη επιλογή. Πρώτη επιλογή, πρώτη ευκαιρία. 

Πως φευγουν τόσο εύκολα οι στόχοι, τα όνειρα, οι στιγμές. Πως εξατμίζονται όλα τόσο σύντομα, είναι παράξενο..Πως να βρείς δύναμη να γλιτώσεις απο ένα πειρασμό, να κλείσεις την καρδιά σου και να την αφήσεις σε μια γωνιά να ξαναγεννηθεί, να προετοιμαστεί για όσα έρχονται παρακάτω. Είμαστε φτιαγμένοι για να αλλάζουμε. Πως θα μπορούσαμε να 'μαστε πάντα οι ίδιοι όταν ακόμη και το υλικό μας αλλάζει κάθε λεπτό, κάθε ωρα, κάθε μέρα..και ύστερα έρχεται ο χρόνος. Πόσο χαζοί είμαστε. Δημιουργήσαμε τον χρόνο γιατί ο χρόνος φέρνει τη λήθη. Θέλουμε να ξεχνάμε. Θέλουμε να περνάει ο χρόνος γιατί χρειαζόμαστε να σημάδια του. 

Αφήνουμε όνειρα, παρατάμε ανθρώπους για να το ξέρουν οι επόμενοι. Και μέσα μέσα τους θυμόμαστε. Τις νυχτες εκείνες που ψαχνουμε να βρούμε τα χαμένα μας όνειρα. Μα κι αν τα βρούμε, θα τους λείπει πάντα κάτι. Αυτό το κάτι που μοιράστηκαμε μαζί τους, αυτά τα κομμάτια που τα ονειρευτηκες μαζί με άλλους. 

Πλέον δεν μιλάμε για αλήθειες. Οι αλήθειες είναι για το σπίτι το βραδυ, η αλήθειες είναι στο πρώτο ποτήρι κρασί, ίσως και στο δεύτερο. Μετά γίνονται επιθυμίες. Και στο τέλος ξυπνάει η μνήμη. Εκεί θυμάσαι πάλι.

Σήμερα έχω για παρέα κρασί. Λίγο ζαλισμένος, λίγο χαζος, λίγο αφελής. Αλλα ξύπνιος. Ετσι κι αλλιώς, για να ζήσεις το όνειρο, πρέπει πρώτα να ξυπνήσεις..  

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Τωρα ειναι η κατάλληλη στιγμή..τώρα που το μυαλό τριγυρνάει κάπου έξω απ'τον κόσμο αυτό..δεν ξέρω καν γιατί γράφω σε μια γλώσσα που δεν μ'εκφράζει πια, που δεν ήταν ποτέ δική μου..βάζω επιτέλους αυτό που απέφευγα τόσο καιρό να ακούσω γιατί φοβόμουνα μην με πληγώσει, και αυτή τη φορά ανεβάζω την ένταση..να ακουστεί μέχρι έξω..κι ελπίζω..ακόμα ελπίζω να μάθουν αυτοί που δεν έμαθαν ποτέ, ελπίζω να νιώσουν αυτοί που δεν ένιωσαν, να αγαπήσουν αυτοί που δεν αγάπησαν..

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν είναι κακό που ερωτεύτηκα, που πάλεψα, που έδωσα όσα δεν έδωσα άλλες φορές..απόψε, θα προτιμήσω να πετάξω, να φύγω..κι ας μην το διάλεξα..κι ας χτυπάει η καρδιά μου δυνατά κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό μου..δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να φαντάζομαι άλλο..

Φοβάμαι...φοβάμαι να βάλω τα όρια, δεν έβαλα ποτέ..φοβάμαι ακόμη περισσότερο να ξεπεράσω εκείνα των άλλων..υπόσχομαι να το κάνω, δεν ξέρω πότε, δεν χρειάζεται να ξέρω, όταν έρθει η στιγμή θα το καταλάβω..

Γράφω για ένα τραγούδι που άκουγα, πάει καιρός..τότε που δεν με ήξερες..τότε που έβγαινα στον δρόμο για να σε συναντήσω τυχαία..και την πρωτη φορά που σε είδα, φώναζε στα ακουστικά αυτό που σήμερα με πληγώνει πιο πολυ..

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

I was alone, falling free..trying my best not to forget.

Δευτέρα, 5 Απριλίου 2010

Καίμε.
 Κι ό,τι μας αγγίζει μαυρίζει πρώτα μέσα και μετά έξω. 
Θα καούμε.
 Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
 Σ' αγγίζω.
 Προσπαθώ να μυρίσω τον αέρα, να βρώ πως γίνεται να είναι όλα τόσο μολυσμένα. 
Θα σ'αγγίξω. 
Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
 Κοιτάω.
 Κι όσο κοιτάω όλο και πιο πολυ μετρώ καλύτερα τις αποστάσεις. 
Θα κοιτάξω.
 Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
 Ακούω. 
Κι όσο ακούω, καταλαβαίνω.
 Θα ακούσω.
Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
Ξεχνάω.
Μα ποτέ δεν καταφέρνω να ξεχάσω.
Θα ξεχάσω.
Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής...
ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ.