Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Για μένα κρατάω τον δικό σου εγωισμό

Κι όμως αρχισα να σκεφτομαι πως όλα πηραν τον δρόμο τους..και μιας και πια δεν με ρωτάς, θα τα βαλω εδώ για να υπάρχουν..Ναι, ίσως να έκανα λαθη, λάθη που δεν μπορω να διαγραψω οσο και να το θέλω.. μπορεί να σε πληγωσα, να σ'έκανα να μετανιωσεις, να πικραθεις..μπορει να μην είμαι αυτο που θες, μπορει ποτέ να μην ήμουνα..μπορει το δερμα μου να'ναι πιο σκουρο απ'το δικό σου, τα μάτια μου να μην λαμπουν, το κορμί μου να μην σου κανει...μπορεί να μην λέω αστεία που θα σε κάνουν να γελάσεις με την ψυχή σου και όταν εχω αγωνία να σου εξηγήσω κατι, τα λόγια μου να μπερδευονται και να μην βγάζουν νόημα...μπορεί ποτέ να μην καταφέρω να καταλαβω αυτα που λες και να με κοροιδευεις, μπορεί ακόμη και να μην καταφερω να σου δώσω αυτο που θές...και μπορεί τωρα να φοβαμαι περισσοτερο απο ποτε μην σε χάσω, μην σε κλεψουν..τωρα να φοβαμαι περισσοτερο απο ποτέ γι'αυτα που θα χάσω..και πλεον προσπαθω να αποφευγω οτι εχει να κανει με σενα...και ξερεις τι; μπορει σημερα να ηθελες να μου πεις μια καλησπερα, αλλα ξεχασες και δεν την ειπες....

Και δεν μου εκανε διαφορά γιατι μ'έμαθες πια να μην την περιμένω..να μην καθομαι σπιτι και να κοιτάω εναν γαμημενο υπολογιστή..εμαθα να πνιγω μέσα μου όλα όσα κάποτε μου διναν ζωη..και με στεναχωρεί , γιατι οταν μια μέρα θα με ρωτάνε γιατι το έκανα, το μόνο που θα'χω να πω ειναι οτι έτσι έπρεπε.. Κολλησαμε σ'ενα πρεπει ξανα. Και ειναι το μόνο που θα'μαι σίγουρος μιας και όλα τ'αλλα πια δεν υπαρχουν..Δεν περιμενα παραπανω, απλα ηθελα να ξερεις πως ακομα προσπαθω, και θα προσπαθω για αρκετο καιρο ακόμη, μέχρι να σκοτωσω ότι εχω μέσα μου για σένα..αυτο δεν μου πες να κανω..; Γιατί πρέπει σ'αυτο το παιχνίδι να υπάρχει ήρωας; Γιατι δεν μπορούμε απλά να μην το παίξουμε καθόλου; Γιατί οι γύρω μου πλεον με πονάνε; Μπορείς να δείς τι νιώθω..; μπορείς να καταλάβεις πως όπου κοιτάξω είσαι εκει...;

Μου λές πως όλα οσα έκανα πληγωσαν τον εγωισμό σου..δεν καταλαβες ποτέ πως εγω αυτον τον εγωισμό τον ερωτευτηκα, αυτον αγαπησα περισσοτερο απ'ολα. Ετσι ειναι...δεν το ζησες ποτε αυτο; Το πιο παραξενο συναίσθημα, να ερωτευεσαι τα χειρότερα ελαττωματα; Οσο σε φτύνουν να παίρνεις ζωή και να θές να κυνηγίσεις κι άλλο...καπως έτσι τα γραφω κι ας βγαίνουν μπερδεμένα...

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Πόσο ακόμα;

1.Για πόσο ακόμα; Δεν εχω μιλήσει, πλεον ούτε εγω μπορώ να καταλάβω εμένα..Σημερα διαβασα τα παλιά..τρόμαξα που εδω και τρία χρόνια δεν έχω αλλάξει καθόλου..Δεν ξέρω, ίσως είναι νωρίς..δεν έμαθα, δεν μαθαίνω, δεν θα μάθω..Τρομάξα που δεν εχω μάθει να μην σκεφτομαι τόσο πολυ, που δεν μου μαθαν να ξεπερνάω τόσο εύκολα, να βάζω τον εγωισμό μου πάνω απ'όλα και όλους...Κάνω αυτό που θέλω..; Ουτε αυτό δεν ξέρω πια...Ξέρεις, οταν χάνεις την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, δεν θα την δείς στους άλλους..Εγω αυτό έπαθα..κάτι μέσα μου ομως μου λέει πως δεν φταίω εγω..Δεν μπορει πάντα να φταίω εγώ έτσι δεν είναι..;

2.Ας παίξουμε ενα παιχνίδι...Ενα παιχνίδι μεταξύ εμένα και σένα..όποιος και να'σαι. Ο ανθρωπος του χθές, αυτός του σήμερα, εκείνος που θα'ρθει άυριο..Εγω θα κάνω ερωτήσεις και θα μου απαντάς, απ'τις απαντήσεις σου θα παιρνω το πρωτο γραμμα και θα αρχιζω ενα διαφορετικό κόσμο μ'αυτό. Μια καινούργια αρχή..Θα σ'αφησω να αλλαζεις απαντήσεις, να ζωγραφίζεις με τις λέξεις μέχρι να κάνεις ξανα τον αριστουργηματικό σου κόσμο. Μεχρι να αποφασίσεις οτι δεν εχεις ανάγκη πια τις ερωτήσεις μου..Κι ετσι θα τελιωσουμε θεαματικα, εσυ σ'ενα κόσμο μαγικό, όλο δικό σου. Κι εγω, σ'ενα κόσμο γεματο κομματιασμένες ερωτήσεις...Ετσι κι αλλιως αυτό γίνεται πάντα κι ας μην το βλέπει κανείς..

3.Ξερεις τι; Δεν μπορεσες ποτέ να καταλαβεις οτι δεν είχα αναγκη απο απαντήσεις. Παντα ζουσα απλα, χωρις να ψαχνω πολλα, χωρίς να χρειαζομαι πολλα..Εδω και μηνες παλευω να μαθω αυτα που ξερω..παλευω να πεισω τον εαυτο μου πως τα πραγματα ειναι αλλιως...Μα με φοβίζει να ξέρω πως ακόμη κι αν δεχτω αυτό, η αλήθεια μπορεί να είναι αλλη..Τωρα καταλαβαίνεις...;

4.Πως χαθηκα έτσι; Γιατί δεν ανοιγει κανείς τα μάτια του; Πως θα πεταξουμε; Κουραστηκα να πίνω για να αγαπάω λιγότερο, να σκεφτομαι λιγότερο..Αν αυτό είναι η λυση τότε αυτό θα γίνεται..

5.Πως να είμαι αληθινός όταν κανείς δεν μου λέει την αλήθεια; Ακόμη κι εσύ..; Αυτά δεν τα παμε..δεν τα θυμαμαι...Μακάρι να μπορούσα να εξηγήσω τους λόγους που φτάνω μέχρι εδω..

6. Γιατί; Ποτέ δεν ρώτησα γιατί....αυτό το θυμάμαι καλα...τα γιατί ξέρουν να κρυβονται πίσω απο μεγάλα ψεμματα..κι αυτα τα φοβάμαι περισσότερο απ'όλα..

7. Ακόμη ένας κυκλος..πιστευω θ'αντέξω κι αλλον ένα..

γιατι αν ειχα να διαλέξω ξανα, θα τρόμαζες που θα διάλεγα τον ίδιο δρόμο..

Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

Το λάθος αγγίζει την τελειότητα οταν ξέρεις να το κάνεις σωστα.

Το βρήκα γραμμένο σε μια πόλη που δεν ξυπνάει..που σε ταξιδεύει μέρες και νύχτες για να βρείς τον σκοπό..να κοιτάξεις βαθιά, γιατί μόνο μέσα σου μπορείς..

Προσγειωνόμαστε σιγά, έτσι δεν είναι..; Δεν φοβάμαι, πια δεν έχω να φοβάμαι.. συνήθως ξεγελάς την καρδιά σου, της αραδιάζεις ενα μάτσο ψέματα και κατεβάζεις ρολά..

Μου λείπουν αυτοί που αγάπησα..και δεν ξέρω πως να τους βρώ ξανά...πια μονοπάτια, ποιους δρόμους, ποιες πόλεις...

Κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό μου, σκέφτομαι πως όλο αυτό είναι μια ιστορία που κάνουμε τους πόθους μας να πέφτουνε στη θάλασσα σαν βότσαλα..τα ρίχνουμε, χτυπάνε δυο φορές στο νερό και μετά βυθίζονται...

Θα βρώ τον δρόμο μου..μόνο που ακόμη δεν είμαι έτοιμος...

Μπερδεμένες πολύ οι σκέψεις μου τα βράδια..κι έχω κουραστεί στο μυαλό μου να κάνει μόνο νύχτα...

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Μακριά απ'τη φυλακή μου

΄΄-Υπάρχεις..,΄΄

΄΄-Μόνο εκεί που δεν βρίσκεις στεριά..εκεί κουρνιάζω τα βράδια. Και σε σκέφτομαι, σε κερδίζω και σε χάνω λες και με κλείδωσες σ'ένα παιχνίδι χαμένο απ΄την αρχή..΄΄

΄΄-Κι αν δεν ειμαι εγώ που χαμογελάω τώρα; Αν είναι απλά η εικόνα που ήθελες να έχεις στο μυαλό σου για μένα..;΄΄

΄΄-Τότε δεν υπήρξαμε ποτέ..Δεν ήμουνα εγω, δεν ήσουνα εσυ..΄΄

΄΄-...και τα λάθη μας; Δεν υπήρξαν ούτε αυτα...;΄΄

φεύγουν τρία, τέσσερα, πέντε..πετάνε μαζί σε σχήμα τόξου..κάπου εκεί πάνω κάτσαμε κι εμείς μια μέρα και τα παμε..τι έμεινε, τι σκόρπισε, τελικά δεν έχει σημασία..μόνο λίγες λέξεις παραπάνω θα θελα ν'ακούσω τότε..να με καναν τώρα να ξέρω...

΄΄-Όχι..΄΄

΄΄-Τότε γιατί σε χάνω;΄΄

΄΄-Δεν βλέπεις; Δεν ξέρεις; Τα όνειρα σου έγιναν στάχτες που σκορπίστηκαν στο πέρασμα της νύχτας..και δεν τα μάζεψε κανεις μας, ούτε εσυ, ούτε εγω..΄΄

΄΄-Μην μ'αδικείς..πάντα με κρατούσες στη γή δεμένο..δεν μ'άφησες να πετάξω ποτέ..΄΄

κόψαμε τα φτερά μας γιατί φοβηθήκαμε την δύναμη της αγάπης μας..δεν θα την άντεχε κανείς, ούτε εγώ, ούτε εσυ, ούτε κανεις απ'τους άλλους..κι έτσι πηραμε ο καθένας τον δρόμο του..μέσα μέσα σε βρίσκω..δεν ερχομαι κοντα..πάντα απο μακριά σε κοιτάω..παράξενο..κάθε φορα σε βλέπω στο ίδιο μονοπατι, εκεί ψηλά. Κι είναι πάντα η ώρα που γυρνάς την πλάτη...

΄΄-Σ'αγάπησα όμως..΄΄

΄΄-Και τι μ'αυτό..;΄΄

΄΄-Τίποτα..΄΄

΄΄-Πες το..΄΄

΄΄-Θες να κάνουμε έρωτα..;΄΄

΄΄-Θέλω..΄΄

κι έτσι περνάγανε οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια..κι έτσι μεγάλωσα, έτσι εγίνα αυτός ο άλλος που πάντα μου λεγε η μάνα μου να μην γίνω..αυτός ο άλλος που ξέρει.. που βλέπει, που όσες στιγμές κι αν του χαρίσεις, τα μάτια του δεν θα ξεκολλήσουν απο εκείνο το σημείο εκεί ψηλά...

΄΄-Γιατί με κοιτάς στα μάτια..;΄΄

΄΄-Γιατί μόνο αυτά μου είναι γνώριμα πλέον..αυτά καταλαβαίνω..΄΄

΄΄Μην με παρεξηγείς..αλλα..μάλλον ο,τι είχαμε να πούμε το είπαμε..΄΄

΄΄-Σε παρεξηγω και το ξέρεις..αστο καλύτερα...αφου δεν υπάρχεις δεν θα σε χάσω ποτέ...΄΄