Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Συ(ζητάς) τα βράδια..;

Κοιταζοντας το μπουκαλι τι βλεπεις..; Ολα οσα αδειαζουν, ολα οσα ανακυκλωνονται στις μερες και στις νυχτες..παρεες ομορφες, ταξιδια ονειρεμενα..ξυπναω με στιχους στο μυαλο, τους μαζευω μεχρι που γινονται πολλοι. Τους βαζω παραταξη στον τοιχο. Αποσπασμα. Πυρ και μετα κενο..μεχρι να σηκωθω ξανα, καπως έτσι δεν παει..; Και μετά περιμένεις, περιμένεις τη νυχτα για να ταξιδεψεις, να παρεις αγκαλιά ο,τι αγαπάς, να το κρατήσεις σφιχτά και να φύγεις ακόμα μια φορά...

Δεν ξέρεις τι ακριβώς βρίσκεται πίσω απ'τη πόρτα, απλά την κοιτάς, την αγγιζεις λιγο να νιώσεις, θές να μάθεις, να προετοιμαστείς...φοβασαι το αγνωστο, τρέμεις στο αδύνατο, τρομαζεις στο επικινδυνο. Μα αυτή η πόρτα ειναι μπροστά σου και θα την ανοίξεις. Θα το κάνεις γιατι βάζεις μπροστά μόνο την καρδιά, αυτή πιστεύεις, αυτήν εμπιστεύεσαι..Γιατί είναι τα εφοδιά σου..Γιατί ξέρεις πως η δική σου η καρδιά ειναι αυτή που θα σε προδώσει τελευταία.Θα δωσει τέλος. Κανένας και τίποτα δεν προδώνει πιο γλυκα, πιο γαλήνια. Κι οταν κανεις το ταξίδι επιστρεφεις πάντα με άδεια χέρια, δεν κρατάς, δεν χρειαζεσαι. Κι αυτό το τίποτα είναι που αναζητάς περισσοτερο απο κάθε άλλη φορα. Εισαι ολοκληρωμένος και ειναι αυτο που σε βολευει παραπάνω.. Ισορροπεις, αντιστεκεσαι, βρισκεις και χάνεις. Ολα σ'ένα παιχνίδι που γνωρίζεις πως καταλήγει. Δεν ειναι άρνηση, δεν ειναι ανέλπιδο. Απλά κάποια παιχνίδια δεν θα σταματήσουμε να τα παίζουμε ποτε..Οσες φορές χτίζαμε πύργο στην αμμο, πάντα στο τέλος τον γκρεμίζαμε. Οχι γιατι δεν τον αγαπήσαμε, απλά ενας πύργος απο άμμο ειναι πάντα πλασμένος για να γκρεμιστεί. Και αυτό είναι που λέμε πεπρωμένο. Το πιστεύεις..; Ή καλύτερα, θα θελες να το πιστέψεις..; Μερικες φορές τα μεγάλα και ωραία πράγματα στη ζωή αργούν. Άλλα φευγουν νωρίς, άλλα απλά μένουν μισοφτιαγμένα ή μισογκρεμισμένα..Σ'αυτά τα δύο θα σταθώ. Αυτά  που κρύβουν θεμέλια, αυτά είναι που το υλικό τους πρέπει να δουλευτεί λίγο παραπάνω. Να γίνει γερό, να χει θέληση και πείσμα. Μέχρι να ξέρεις πως πια όλα στο χέρι σου είναι..

Βαζω κι εδώ ακόμη δυο εικόνες. Τις επεξεργάζομαι, χαίρομαι που είμαι κουρασμένος τα βράδια..Γιατί  έτσι δεν σκεφτομαι. Ξυπνάω πεσμένος, όλα έγιναν όσο κοιμομουνα. Γιατί το μυαλό δεν το ελεγχεις, γιατί τα βράδια κατεβαίνει στην καρδιά και του τα λέει όλα με το νι και με το σίγμα. Ο,τι μένει κρυφό δεν έχει να κάνει με σένα, αυτό φύσικα είναι άλλο. Είναι κρίμα να μην έχεις λόγο στη καρδιά σου, το υλικό της ειναι απ'τα πιο ''ανθεκτικα''...καθησυχαστικό, τουλάχιστον για το βράδυ..

Ανοίγεις τα μάτια και εχεις δυο στίχους τα χείλη..δεν έχεις παρά να περιμένεις να νυχτώσει...

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Δεν βρήκα ποτε αυτά που ψαχνω..


..τον κατάλληλο τρόπο, τον σωστό τόνο, τα γραμματα που θα σχηματίσουν ξανά τις λέξεις μου..αυτές που δεν γίνονται ποτέ λόγια..έχω μάθει να αρχίζω τις προτάσεις μου λάθος, να λείπει πάντα κάτι..εχω μάθει να τρομάζω τους γύρω μου με τα πιο απλά, αυτά που έρχονται με ουράνια τόξα, αυτά που βγαίνουν απο παραμύθια..εχω μιλήσει άσχημα γιατί πάντα θα επιμένω πως οι μονόκεροι υπήρξαν και πάντα θα υπάρχουν...πως τα δέντρα μας μιλάνε, κι ας μην τα ακούμε..Και τώρα ξέρω πως να κάνω τις σκέψεις μου καραβάκια και να τις ρίχνω σε λίμνες και ποτάμια για να βγούνε στη θάλασσα..κι όταν πια τα χάνω απ'τα μάτια μου, τα σβήνω, τα ξεχνάω..

Θα λαμβάνω πάντα τα γράμματα που δεν μου στειλαν..και θα γεμίζω πάντα το μυαλό μου χρώματα που δεν έφτιαξε άνθρωπος, θα κυνηγάω μουσικές που δεν ακούστηκαν..και θα λέω πάντα οσα δεν έμαθα..Θα ξέρω πως ο ήλιος που βλέπω ειναι κόκκινος και πως το φεγγάρι κάποτε ήταν μπλε..θα ξημερώνομαι με θαύματα που δεν έγιναν και ποιήματα που δεν εγραψέ κανεις...θα απολαμβάνω την θέα απ'την πόρτα μου και θα μπαινοβγαίνω απ'το παράθυρο, θα σκαλίζω στο νερό και θα κολυμπάω σε δάση..κι όλα αυτα θα τα χρωστάω στους ανθρώπους που δεν γνώρισα ποτε, αυτους που δεν σκέφτηκα σήμερα, αυτους που θα προσπεράσω αύριο σε μονοπάτια που δεν χαράχτηκαν στους χάρτες..

πριν μέρες εφτιαξα μια βαρκούλα απο χαρτόνι μπλε βαθυ, ζωγράφησα στο πλάι ένα δράκο και μια τίγρη, ο,τι ειναι η ζωή μου σήμερα, το φόρτωσα αποσκευές και κατέβηκα μέχρι το ποτάμι..στεκόμουνα στην όχθη και το βλεπα να ξεμακρένει, να σχηματίζει τη πορεία του. Τα περισσότερα που μας πονάνε είναι αυτά που δεν έγιναν δικά μας ποτέ..Κι αυτά που αφήνουμε να φύγουν είναι αυτά που δεν νιώσαμε ποτέ την αύρα τους, την ενέργεια..

θα αλλάζω, όσο μακριά κι αν παώ θα αλλάζω. Κι οτιδήποτε ζω, ο,τι εισπνέω και όσα μου κεντάνε στο μυαλό εικόνες, θα τα κάνω βαρκούλες κι αυτά..τίποτα δεν πρέπει να κρατάμε μόνο για μας..στη ζωή μου ΞΕΡΩ να μοιράζομαι... 

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010


Ψες το βραδυ ακουσα βηματα εξω απ'την πόρτα μου..
πρέπει να'ταν η βροχή..
η δική σου, η δική μου..

τι σημασια έχει...
έτσι κι αλλιώς η βροχή ξέρει μόνο να ρημάζει καρδιές...

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Παλεύουμε, κάνουμε βηματα μπροστα, πίσω..άλλα γερά, άλλα ασταθή..Δεν ξέρω ποιό απ'όλα είναι πια το πιο ριψοκίνδυνο..ίσως αυτό που έχει ενα κομμάτι απο σένα, αυτό που χρειάστηκε κάτι παραπάνω..Σήμερα δεν ήξερα τι να γράψω..νιώθω κενό, αυτό το απαίσιο κενό που έκανα καιρό να το νιώσω..ίσως να ήθελα να σου ψυθιρίσω "Μην μ'αδειάζεις..σταμάτα το.."κι ήξερα πως έπρεπε να τα κρατήσω όλα μέσα μου, μην καταλάβει κανείς γιατι δεν μιλούσα χθές, γιατί δεν ήθελα να διαβάσω προχθές, γιατί έκανα τον ίδιο κύκλο στο πάρκο χθές για δυο ώρες ακούγοντας το ίδιο τραγούδι..γιατί βάζω το ίδιο τραγούδι και τώρα.. Δεν έβρισκα απαντήσεις να σου δώσω..κι ακόμη δεν έχω..ή εστω κι αν έχω τώρα είναι αργά, δεν είναι..;

....

Μην μου μιλάς για ζωές στάσιμες..για φαυλους κύκλους και βάλτους...αυτές οι στιγμές για κάποιους ανθρώπους ήταν οι ομορφότερες που έζησαν ποτέ...μην λες ποτέ δεν ήξερες, μην λες ποτέ δεν γίνεται, δεν πρέπει..αυτα είναι κομμάτια απο ενα πάζλ που δεν συμπληρώθηκε ποτέ..είναι σημεία στη καρδιά και στο μυαλό που δεν λειτούρησαν ποτέ...

Δεν χρωστάω σε μένα..ο,τι χρωστούσα σε μένα το'χω πράξει...ρίσκο; Ναι, ίσως και κάτι παραπάνω..ίσως ένα κομμάτι απο μένα..Μην αλλάξεις, μην κυνηγίσεις αυτά που θα'ρθουν..δεν θα το κάνω ούτε εγω...μάλλον άργησα κι εδω..μάλλον για ακόμη μια φορά άνοιξα την πόρτα αργοπορημένος...Τι να κάνω δεν ξερω..πάντα μου παίρνει χρόνο να ξυπνίσω η μήπως οι άλλοι ειναι πιο μπροστά απο μένα...;

Θα επανέλθω..

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

I slipped away last night
took me away from sight and the place I know.
All crushed upon my skin
This mess I put you in and the punch i thrown.

It was a strange reaction
for someone like you to remain on side
And in a chain reaction
I was down and calling for a place to hide.
http://www.free-lyrics.org

I saw a broken arm
Machines will all break down in the way I know.
Mended and all made clean
I saw up on the screen all the stones I throw.

It was a strange reaction
for someone like you to remain so sure
And in a chain reaction
I dissolve and break and then away I crawl
Then away i crawl,
and away i crawl.
and away I crawl
and away i crawl

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Ισως κατι μικρο γι αυτους που μ'αγαπησαν...Δεν ξερω τι χρειαζεται, ουτε τι πρεπει, ουτε πως, ουτε ποτε.."Θα αναψω μια φωτια και θα την δεις οσο μακρια και να 'σαι..., θα καψω αυτο τον χαρτινο ουρανο.." Καπου σε μια γωνια παραμονευουν τα θηρια..και οσο κρυβονται μπορω να ονειρευομαι..Μα τα νιωθω..ειναι εδω, πισω μου, μπροστα μου.. το σκοταδι μου τρωει τα ματια, με τυφλωνει.. Χρωματιζεται ο χρονος στο μαυρο και το ασπρο σκορπώντας αμαρτιες που δεν ξεπληρωσα ποτε..μονο εκει..σ'αυτα που δεν αφησα, σ'αυτα που δεν εζησα, σ'αυτα που μεθυσα και παραπλανησα..Ψαχνω να βρω τα ιδια μονοπατια που καποτε μυριζαν εκεινα τα χρονια τα αθωα..εχω χασει την αθωοτητα, μα εχω βρει την αληθεια και γι'αυτο θα'μαι ευγνωμων παντα..δεν φοβαμαι τιποτα παρα μονο τον χρονο..ανοιγω τα ματια και ειναι ηδη απογευμα..τα κλεινω και τρεχω τα χρονια μου, τις μερες μου, τις νυχτες...

Εχω χρονο να μυρισω, να κοιταξω βαθια μεσα μου να δω πως εχω αλλαξει..Μ'αρεσει, αγαπω ολα οσα εφτιαξες εσυ, αυτος, αυτη..ολα οσα χτισατε με τοση μαεστρια..αποψε παλι ολα ειναι μπερδεμενα..

ερχονται δυσκολες μερες..καιρος ξανα για αποφασεις...