Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Εκείνα τα καλοκαίρια, τα ανέμελα, γεμάτα θάλασσα..

εκείνα τα βράδια με κουβέρτες στη βεράντα, εκείνα τα απογεύματα με κόκα κόλα στη παραλία..

Θυμάμαι που κοίταζα τ'αστέρια σε απόλυτη σιωπή..Προσπαθούσα να βάλω τις τσαλακωμένες μου εικόνες σε σειρά..αυτή είναι λίγο θολή σκεφτόμουνα..την εβαζα στην άκρη και περιμένα να ζωντανέψει...και σιγά σιγά αρχισαν να βγαίνουν χρώματα, να κυλάνε στο πατωμα, να ανεβαίνουν στους τοίχους, να μπαίνουν απ'τα παραθυρα. Κι ένιωθα μέσα μου μια δύναμη που θα μπορούσε να διασχίσει πέντε κόσμους μέχρι να ρίξω το πρώτο χαμόγελο. Σε θυμάμαι. Πάντα σε θυμάμαι. Και δεν θέλω να φοβάσαι, δεν αντέχω να φοβάσαι. Εμείς δεν φοβόμασταν ποτέ..Πατάω τα πόδια μου ξανά στη γή. Εδω γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα. Μέσα βαθιά τσιρίζω..για μένα, για σένα, για ο,τι αδικαιολόγητα ξεχνάμε. Τα κουβαλάω στη τσάντα μου μην τα χάσω, τα βάζω σε σειρά πάνω απ΄το τζάκι να τα βλέπω τα βράδια, τα έχω διπλα μου όταν διαβαζω. Κι όταν μερικές φορές χρειαστεί να τ΄αφήσω στο σπίτι, παντα νιώθω πως έρχεσαι και τα προσέχεις. Την αγάπη μας, τον ερωτά μας, τα γέλια μας, τις ζωές μας.

Αυτή τη φορά δεν σ'αφήνω. Αυτή τη φορά τον πίνακα θα τον φτιαξουμε παρέα. Εγώ στο κρεββάτι κι εσύ να με κοιτάς. Και μετά θα κλείσω τα μάτια μέχρι να έρθει η στιγμή που θα νιωσω τα χείλη σου στα δικά μου. Θα μου πάρεις τα πινέλα απ'το χέρι και θα τ' ακουμπήσεις στο πάτωμα. Θα φιληθούμε, να νιώσω το κορμί σου να κυριέυει το δικό μου, μέχρι η ανάσα μου να γίνει δική σου, μέχρι τα μάτια μου να βλέπουν μόνο εσένα...και θα σ'αφήσω να κάνεις το ομορφότερο ταξίδι που έκανες ποτέ...για να σου δείξω πως τις ήρεμες νύχτες που επιστρέφω στο σπίτι το σώμα μου δεν έχει ζωή χωρίς το αγγιγμά σου..

Σε ψάχνω, σε βρήκα..

Δεν υπάρχουν σχόλια: