Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Ξεθωριασα

Δεν ζωφραφίζω πια. Εκρυψα τα πινέλα μου και δεν θυμάμαι που να τα βρω..κάτω απ΄το κρεββάτι καποτε είχα ζωγραφίσει την ελπίδα, την γέμισα με χρώματα γήινα και γύρω γύρω έβαλα δέντρα, μεγάλα δέντρα για να την κρύβουν. Πίστευα πως έτσι θα την έβρισκα τα βράδια στα όνειρα μου. Θα την χαιδευα, θα της μιλούσα για να παίρνει δύναμη και να μένει ζωντανή. Πέρασαν τα χρόνια και σιγά σιγά ξέχασα την υπαρξή της. Στα όνειρα μου δεν ήρθε ποτέ, βλέπεις..Ξυπνούσα ξέγνοιαστος, ήρεμος, χαμογελαστός. Δεν είχα απαιτήσεις απο τίποτα, απο κανέναν. Στις λιγοστές μέρες που περνούσαμε μαζί, έθαβα τον κόσμο που πλάστηκε για μένα όλο και περισσότερο στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

ΜεΡτά απο χρόνια, το σπίτι μου γέρασε. Γεμάτο εμπειρίες και δάκρυα που έλιωσαν τους τοίχους...και δεν έκανε πια για μένα. Σηκωσα το γραφείο μου, ξεσκόνισα την βιβλιοθήκη και πέταξα το κρεββάτι. Στο πάτωμα ξεθωριασμένη έμενε ακόμη η παλιά μου ζωγραφιά. Μα τα δέντρα ειχαν μεγαλώσει, τα αγριοχορτα ψήλωσαν και έγιναν ένα με τα δέντρα. Μπορούσα να διακρίνω πως κάτι κρυβότανε πίσω απο όλο αυτο το πανέμορφο πράσινο, μα δεν μπορούσα να θυμηθώ τι ήταν αυτο το λαμπερό πράγμα που δεν είχε πια μορφή, μονάχα χρώμα..Ρωτησα τα δέντρα τι κρύβουν πίσω απ΄τις φυλλωσίες τους μα κανένα δεν ήθελε να μου πεί. Ο,τι κι αν ήταν θα πρεπε να το βρώ μόνος μου..Απο τότε ψαχνω τα πινέλα μου..έχω ξεμείνει απο μπογιές, απο εμπνευση, απο δύναμη. Απο τότε στέκομαι πάνω απ'την ζωγραφιά και περιμένω τη μνήμη να μου φωτίσει το μονοπάτι που οδηγεί στο πίσω μέρος των δέντρων..

Δεν θυμαμαι πια γιατί όσα είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα ξεχάσω ποτέ, τα κανα ζωγραφιές που τώρα ξεθώριασαν σε πατώματα και τοίχους. Και τα πινέλα μου είτε τα δάνεισα, είτε για κάποιο μυστήριο λόγο τα κρυψα τόσο καλα, που πια δεν μπορώ να τα βρω όσο και να ψάξω...

Δεν υπάρχουν σχόλια: