Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Rachat

Στον δικό μου χρόνο και χώρο, τα ζητούμενα παρατάσσονται σε κύκλους και χορέυουν. Δεν ξέρω πόσος καιρός έχει περάσει, πόσες μέρες ξεγέλασα, πόσες ώρες γέμισα με αναμνήσεις δικές μου και δικές σου. Ξέρω μόνο πως πια τα μάτια μου βλέπουν εκείνες τις λίγες στιγμές που δεν κατάφερα ποτέ να ξεγελάσω. Είναι εκέινες οι μέρες που επιστρέφεις σπίτι, αφήνεις την τσάντα δίπλα στο πάτωμα, πετάς τα ρούχα στο τραπέζι της κουζίνας γιατί έτσι γουστάρεις, ανοίγεις το ψυγείο, παίρνεις μια κοκα κόλα και μετα στέκεσαι στο παράθυρο. Και κοιτάς, αγναντεύεις. Δεν ξέρεις τι σκέφτεσαι, δεν μπορείς να θυμηθείς τι σκεφτόσουν όσο ανέβαινες τα σκαλιά και κυρίως δεν θυμάσαι πόση ώρα σου πήρε να κατέβεις απ'την πλατεία μέχρι το σπίτι. Πρέπει να πείς ψέμματα. Για το ποιός είσαι, τι κάνεις, γιατί το κάνεις. Πρέπει να αποδείξεις πως το ψέμα σου είναι όλα για όλα αληθινό. Δεν ταιριάζεις σε όσα σου καταλογίζουν, μα πια αυτό είναι το λιγότερο. Τις νύχτες πάλι, όλα αλλάζουν. Βάζεις μουσική δυνατά, ανοίγεις τα παράθυρα να μπεί κρύος αέρας, κάνεις την αποσταση απ΄την κουζίνα στο σαλόνι τέσσερεις πέντε φορές μετρώντας κάθε φορά τα βήματα. Κι όσες φορές το κάνεις οι αριθμοί σου βγαίνουν λάθος, γιατί με τους αριθμούς δεν το΄χες ποτέ. Πάντα σου άρεσε το 5 και το 2 να το φιλοσοφείς. Αν είχα 5 καρδιές, πόσα συναισθήματα θα ζούσα σε μιά στιγμή; Αν σου διναν 2 μέρες μόνο να φτιάξεις και να γκρεμίσεις όλα όσα σου δωσαν τις ομορφότερες στιγμές της ζωή σου, πόσο πολύ θα ευχόσουν να τις είχες όλες για να πάψεις να φοβάσαι;

Δεν υπάρχουν σχόλια: