Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Mind the gap

Και κάπως έτσι αφήνουμε εκείνο το νησί που αγαπήσαμε τόσο πολυ. Και δεν ξέρω που είμαι, ούτε πως να σωθώ..σανίδα δεν έχω, κολύμπι δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν με πειράζει, δεν ξέρω αν πιστεύω πια σε όσα γράφω. Μου φτάνει που το πιστεύεις εσύ. Και κάθομαι σ'ένα παγκάκι και αγναντεύω το άπειρο. Είναι παράξενο πως βλέπω τον κόσμο. Είναι χαζό να βγαίνουν όλα τόσο μπερδεμένα. Δεν γράφω εγώ πια, αλλα εσύ. Αυτό να θυμάσαι.

Φτάσαμε. Το βλέπεις;

Εκεί ψηλά. Θυμάμαι μόνο να στέκομαι με κομμένη την ανάσα. Δεν θυμάμαι αν έφταιγε ο κρύος αέρας ή η εικόνα που είχα μπροστά μου. Και θυμάμαι που μου μάθαινες πως χτίζουνε τα πάρκα τους οι Γάλλοι, και οι Αγγλοι, και μετά μου δειχνες που καθόσουνα κι έπινες μπύρες με παρέα. Και λίγο παρακάτω διασχίζαμε τη γέφυρα. Και μετά τρέχαμε, κι όσο τρέχαμε πέφταν οι εραστές μέσα στη λίμνη ένας ένας. Μα οι κραυγές δεν ακούγονταν, ήταν πολυ μικρές για τον κόσμο που έκλεινε τα μάτια. Κι όσοι τους άκουγαν ήταν αυτοί που μπορόυσαν να διαβάσουν τις ψυχές τους, γιατί αυτές τσίριζαν με μανιά. Και μετα..μετά μια απίστευτη γαλήνη. Εφευγαν απ΄τη λίμνη μύρια τριαντάφυλλα, γέμιζε το πάρκο άνθη και μυρωδίες. Πόσοι ξεψύχησαν στ' όνομα του έρωτα. Εφευγαν οι μυρωδιές και ταξίδευαν μέχρι την Μονμάρτη. Εκεί δεν πήγαμε ποτέ. Κι αν πήγαμε, ήτανε μόνο στα όνειρα μας τις νύχτες που κοιμόμασταν χώρια.

Δεν φεύγω. Δεν φεύγω γιατί ποτέ δεν κατάφερα να φύγω πραγματικά. Μου φτάνει όμως να ξέρω. Να ξέρω όσα μου λεγαν τα μάτια σου τόσα χρόνια και δεν είχα το μυαλό να τα διαβάσω. Τώρα πια μου μένει να θυμάμαι. Συγνώμη που δεν έψαξα περισσότερο, συγνώμη που δεν ήθελα να δώ γιατί φοβόμουν πως αν μάθαινα την αλήθεια, δεν θα χα την δύναμη να την αντιμετωπίσω. Και κυρίως συγνώμη που δεν θα καταφέρω ποτέ να συγχωρέσω τα λάθη μου..
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: