Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Πανδώρα

Ξεχνάμε. Ξεχνάμε γιατί χάσαμε πια το χρώμα απ'τα μάτια...και βλέπουμε ήλιους κίτρινους ξεθωριασμένους και θάλασσες γκρί γεμάτες άσπρα ψάρια.. Κι όσο πιστεύεις σε μένα, άλλα τόσα βήματα κάνω μακριά σου. Φοβάμαι τα ύψη. Θυμάσαι που στο λεγα εκείνη τη μέρα; Κι όσο πιο πολυ το επαναλάμβανα, τόσο πιο ψηλά με ανέβαζες. Μέχρι που φτάσαμε στη κορυφή. Και δεν ήμουνα σίγουρος αν αυτά που μου έδειχνες ήταν τ'αστέρια ή κάποια άλλα φωτεινά πετρώματα φτιαγμένα στη φαντασία μας. Και μέσα μου ένιωθα πως έπρεπε να τα μαζέψω όλα..να τα στολίσω τα βράδυ στο δωμάτιο να μου κάνουν παρέα τα βραδυα που κοιμάμαι χωρίς εσένα..Ψάχνω. Τωρα πια ψάχνω στον ίδιο ουρανό...γιατί μόνο αυτός μου μένει. Χρειάζομαι μέρες και νύχτες μακρία σου. Να βρω τη δύναμη να κοιτάξω τον εαυτό μου στα μάτια ξανά.

Κοιτάζαμε τα ίδια μονοπάτια. Κάποτε, κάποιος μου είχε πει πως τα μεγαλύτερα λάθη γίνονται τα ομορφότερα μας προτερήματα..και το πίστεψα. Γιατί μέσα μου ήξερα πως όσο περισσοτερο σου μοιάζω, τόσο πιο μακριά είχα την δύναμη να σε στείλω. Να μην πονάω πια. Μα όσο κι αν ήθελα να σε κρατήσω μακριά μου, άλλο τόσο μέσα μου μεγάλωνες τη φλόγια που μείωνε τις αποστάσεις. Εχω μεγαλώσει σε τρένα, έχω αλλάξει σε αεροπλάνα, εχω γεμίσει την καρδιά μου μεγάλες και μικρές αποστάσεις..και κάπου στη μέση κάθε τόσο κατέβαινα να σε δώ. Να σου μιλήσω για όσα μάζευα απ΄τα ταξίδια μου στον κόσμο. Κι έχω δει τόσα πολλα, ξέρεις..πράγματα που ούτε η φαντασία σου δεν βάζει..κι έγινα αυτός ο άλλος που τώρα με τόση μανιά μου ρίχνεις στα μούτρα για να με πείσεις πως χαθήκαμε, πως δεν αξίζουμε να έχουμε ο ένας τον άλλον. Δεν χρειάζομαι επιβεβαίωση, δεν χρειάζομαι να δώ την αλήθεια.τις αλήθειες μου έμαθα να τις κλείνω σε κουτάκια ξύλινα ζωγραφισμένα με ακουαρέλα..και κάθε φορά που κρύβω μέσα μια καινούργια, χαράζω στο κάτω μέρος το ονομά σου...

Αλήθειες. Κρυμμένες συμφορές. Στα όνειρα μου έχω μια μικρή αδελφή που την λένε Πανδώρα. Στη πραγματική μου ζωή έχω ένα μυαλό που έχει στερέψει απο ιδέες και ιδανικά. Και δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω γιατί  κάθε πρωί πριν ξυπνήσω, η Πανδώρα μου διέγραφε τη μνήμη...και μαζί με τη δική μου, διέγραφε και τη δική της. Φοβότανε βλέπεις, μην κάνει τα ίδια λαθη...μην ανοίξει για ακόμα μια φορά το κουτί..

Κι έτσι περνούσανε οι μέρες. Ανήλιαγες και μοιρασμένες σε χρώματα μουντά, θολά, ξεθωριασμένα. Θα τη βρούμε την άκρη..μην φοβάσαι..Θα ΄ρθει η μέρα που θα βρούμε την άκρη..μα μέχρι τότε έχω να φροντίσω το κάθε βήμα που κάνω να είναι γεμάτο κομμάτια δικά μου..ο,τι είμαι, ο,τι έγινα, ο,τι θα γίνω, ο,τι έχω περισσότερο ανάγκη..

Δεν φοβάμαι. Δεν φοβάμαι τίποτα.

1 σχόλιο:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΕΡΑΣΑ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΓΧΟΣ.