Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Συνημμένα ρήματα, συνημμένες ζωές. Γελάμε, κλαίμε, ζούμε, αναλώνουμε μέρες και νύχτες. Όλοι κάνουμε λάθη, όλοι πονάμε. Οι μέρες που ξοδέψαμε μαζί ξεθωριάζουν και δεν ξέρω πια που βρίσκεται το νόημα..κάποτε περίμενα σε σταθμούς..και μόνο η καρδιά μου ξέρει πόσο μου λείπει η ύπαρξη σου..Θυμάμαι που στεκόσουνα στο τρένο και με κοίταζες. ''Άλλαξαν τα πράγματα'' μου 'χες πει...δεν ξέρω πόση ώρα καθόμουνα στο παγκάκι δίπλα στις ράγες. Δεν σκεφτόμουνα, αυτό το θυμάμαι. Τι ησυχία, Θεέ μου..Πόση μοναξιά μαζεμένη. Παρακάτω καθότανε μια γιαγιά. Κάθε τόσο έβγαζε το μαντίλι και σκούπιζε τα μάτια της. ''Εγώ δεν έκλαψα'' σκέφτηκα. Πια δεν κλαίω..κι όσο γράφω σκέφτομαι πόσο άσχημους ανθρώπους έδιωξα απ΄την ζωή μου γιατί δεν τους άξιζε να στέκομαι δίπλα τους. Και μέτα σκέφτηκα ξανά εσένα. Πόσα ζήσαμε, πόσα μοιράστηκα, πόσα μοιράστηκες.

Δεν ξέρω τι να γράψω, τα λόγια μαζί σου πια είναι περιττά. Σκέφτομαι πως αν αρχίσω να γραφω άλλα πράγματα ίσως να σε κάνω και σένα να νιώσεις καλύτερα. Μετα σκέφτομαι πως πρέπει να κρατώ τα προσχήματα. Πως πρέπει να προσποιηθώ πως όλα αυτά δεν γράφονται για σένα. Πως για μήνες τώρα δεν γράφω για σένα....και μετά να πέισω τον εαυτό μου πως δεν τα διαβάζεις πια, πως μ'έχεις ξεχάσει. Κι όσο τα σκέφτομαι θέλω τόσο πολύ να σε βρίσω για όσα σκοτώσαμε για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας.

Συνημμένες ζωές, έτοιμες για κατανάλωση. Μεχρι τη μέρα που θα σε δώ ξανά και τα κείμενα μου θα αποκτήσουν ξανά τη δύναμη τους..

3 σχόλια:

Χάρης Ελευθεριάδης είπε...

περπάτα φίλε μου και κάπου θα το δεις το νόημα,καλησπέρα!

Estella είπε...

Οι σταθμοί των τρένων είναι τα πιο ύπουλα μέρη. Πίστεψε με... Να προσέχεις. Καλή βδομάδα.

prasino liker είπε...

Δυσκολες στιγμες ,σιγουρα γεματες απογνωση.Ομως ας προσπαθησεις να τις διωξεις με το πρωτο τραινο που θα σταματησει μπροστα σου.Το επομενο σιγουρα θα φερει κατι ομορφο.Μην μετανιωνεις για οτι εχει γινει.Περασε.Αφησε συναισθηματα που σε απογειωσαν ,αλλα και σε ισοπεδωσαν.Η καρδια δυστυχως χωριζεται στα δυο.
Καλη σου μερα.