Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Βρήκα τη θάλασσα.

Κι ήταν τόσο γαλάζια, κι ένιωθα τόσο ερωτευμένος με τη ζωή και τόσο γεμάτος. Και μετά έκατσα κι αναλογίστηκα. Ολα οσα ήθελα να σου πω, όλα όσα σου είπα τόσες φορές που έχασαν στο τέλος το νόημα κι όλα όσα έπρεπε να πω μα δεν είπα ποτέ.

Η θάλασσα πια ξέρει, κι ο ήλιος, και το πορτοκαλί χρώμα του που μ'αγκάλιαζε για να μου δίνει χρώμα...

Δεν ψάχνω πια. Ξέχασα πως είναι να πιστεύεις σε κάτι. Και μέχρι να θυμηθώ, ίσως είναι καιρός να αρχίσω να αναπνέω.

3 σχόλια:

next_day είπε...

αρκεί να θυμάσαι πώς αναπνέουν... κάποιες φορές ξεχνάω ακόμα κι αυτό....
Καλημέρες!

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΗ ΑΠΟΥΣΙΑ ΔΙΑΚΟΠΩΝ ΠΕΡΑΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ.ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΣΕ ΒΡΙΣΚΩ ΚΑΛΑ.

Eumorfia είπε...

para poli omorfo....pragmatika osa exw diavasi apo sena...dn 3erw poio apola einai auto p me antiproswpevei pio poli.....