Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Illusion

Θυμάμαι που έλεγες πως τα όνειρα που κάναμε είναι αυτα που δεν μπορέσαμε ποτέ να κάνουμε παιδιά..Κι αν σε πίστεψα είναι γιατί μέσα μου ήθελα να τα δώ να λαμπιρίζουν στο σκοτάδι...Φέρνω στο μυαλό μου ένα Βουδα που μου χαμογελάει, ένα ναό ξεχασμένο , μια λίμνη μεθυσμένη...της τραγουδάω, την φιλώ, την αγγίζω για να νιώσω την καρδιά της..και χτυπάει τόσο δυνατά που κάνει το κορμί μου να τραντάζει..Εδώ και καιρό νιώθω πως ο χρόνος τρέχει και εγω δεν μπορώ να τον φτάσω..Κι αν χρειάζεται να δώσω την ψυχή μου για να καταλάβω πως παίζεται το παιχνίδι, θα το κάνω και δυο και τρείς φορές..Πεθαίνουμε και το σώμα μας γίνεται στάχτες..και η αύρα μας τρέχει στις ράχες των δράκων που φέρνουν την βροχή. Μια Σίσι, ενας Τιαολόνγκ, προσεύχονται..προσεύχονται να γεννηθεί ο φοίνικας ξανά..ν' αγκαλιάσει τον δράκο, να τον χορέψει, να τον ταξιδέψει σε θαύματα που η θνητή ζωή του δεν του δειξε ποτέ...Κι όσο ονειρεύομαι, οι μυρωδιά μιας χώρας ξένης μου δείχνει πως τον ήλιο τον φέρνουν τα πουλιά που κάνουν το ίδιο ταξίδι εδώ και αιώνες..και τον περνάνε απο κήπους και του δίνουν μυρωδιά, τον σέρνουν απο θάλασσες και τον σκάνε το χαραμα στις ακτές..και τότε αρχίζουν τα τύμπανα..και τα χτυπάνε τόσο δυνατά που η γή ζεστένεται, κοκκινίζει, παίρνει φόρα και τον εκτοξέυει στο κενό. ''Δεν είναι η θέση σου εδω'' του φωνάζει, ''σ'αυτή τη χώρα η ψυχή μας ζεστένει περισσότερο απο σένα..''

Θυμάμαι ακόμα που κοιτάζα τα δέντρα να λυγίζουν πάνω απ'τη λίμνη. Σαν να δειχναν σεβασμό στο μεγαλείο της... Λένε πως το βράδυ τα κλαδιά τους κοιτάνε τον ουρανό και διαβάζουν τ'αστέρια..και πίσω απ'αυτά ψάχνουν τον ήλιο...μα το πρωί, γονατίζουν ξανά. Το πρωί που ο αυτοκράτορας κάνει βόλτες στα νερά...γαλήνη..

μην με ξυπνάς..φύγε εσύ, εγώ θα περιμένω το επόμενο ηλιοβασίλεμα...

Δεν υπάρχουν σχόλια: