Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Εν-τύπωνεται πέφτοντας

Χάθηκα..γιατί χάθηκα; Τι είχα να δώσω τόσο καιρό κρυμμένος σε μονοπάτια που για αιώνες δεν έβρισκε κανεις..; Ρωτάω εμένα και μόνο εμένα. Όλο αυτό τον καιρό..

Ερχεται με δύναμη, κάνει δυο στροφές στο αέρα και μετά κυλάει μέχρι τα πόδια μου. Πια δεν μπορεί να με πειράξει. Όσο το φοβόμουνα τόσο πια με φοβάται αυτό. Σήμερα ντύνομαι βαριά. Χρειάζομαι κάτι να με κρατήσει στη γή για να μπορέσω να ψάξω. Να βρώ. Χθές, πόνεσα. Γιατί κι αυτά τα λίγα που βρήκα, ήταν αλλιώς.Σήμερα δεν ξέρω. Βλέπω τα θέλω μου να νυχτώνουν. Και για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω, ο ουρανός γέμισε αστέρια ξαφνικά. Δεν είχαμε πανσέληνο. Για μερες τώρα ο ουρανός πνιγότανε στη σκόνη και στον άνθρακα. Εκπτωτος στο δικό μου παιχνίδι. Αυτό αποφασίσανε για μένα. Και μετά να περιμένω τη μέρα που θα δώ το παρακάτω. Γυμνός σ'ένα δωμάτιο που δεν είναι δικό μου. Που δεν ήτανε ποτέ κι ούτε θα γίνει. Πληρώνω να μείνω μέχρι τ'απόγευμα. Να ζήσω λίγο ακόμη. Να μυρίσω άλλη μια φορά το δέρμα σου. Να κρατήσω τη μυρωδιά σου για τις μέρες που θα ζήσω χωρίς εσένα. Τις νύχτες μας πια τις μετράμε μπροστά σε κουτιά κατεστραμμένα απ'τη βροχή. Δηλητηριασμένα κονσερβοκούτια. Κάπου προσπαθώ να ξεφύγω. Να ξεγελάω το μέτρημα, ν'αφήσω κάποιο πίσω , να σταματήσω επιτέλους να πληγώνομαι. Δεν έχω να πω άλλα. Τα 'χω όλα μαζεμένα σε φωτογραφίες που κάποτε νόμιζα πως θα ταίριαζαν στον τοίχο στο σαλόνι...    

Δεν υπάρχουν σχόλια: