Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Επανασύνδεση

Αλήθεια δεν ξέρω πόσες μέρες και πόσες νύχτες έχω να μετράω μόνος μου στο σπίτι. Ισως να έχω συνηθίσει..μερικές φορές σκεφτομαι πως τα επόμενα χρόνια έτσι θα περάσουν. Είναι κρίμα που χάνονται οι ώρες που χάνομαι στις σκέψεις..και τρέχει ο χρόνος γύρω μου, μέσα μου, στο μυαλό μου, στο αίμα μου. Δεν χάνω ελπίδες, ξέρω πως έτσι πρέπει να περάσουν. Κι όσο κυλαέι αυτός ο δολοφόνος χρόνος, τόσο πιο πολυ συνειδητοποιώ πως δεν έχω ανάγκη απο κάποιον..εχω ανάγκη απο μένα..κι όσο το ξέρω αυτό, τόσο περισσότερο μου δίνω μέρες απομόνωσης και ηρεμίας. Τι χρειάζομαι απ'τη ζωή μου. Αν όλα πάνε καλά, γιατί δεν νιώθω καλά; Πλέον έχω μπαλκόνι να βγαίνω το βράδυ να κοιτάω τον ουρανό. Μα τα 'χω ζήσει ξανά...Λυπάμαι που έχω σταματήσει να παλεύω για μένα. Λυπάμαι που περιμένω πάντα δράση για να πάρω τον ρόλο της αντίδρασης..Ετσι κι αλλιώς όσες φορές πήρα πρωτοβουλία, ποτέ δεν βγήκε σε καλό. Το ποιοι είμαστε θα μας το πούν οι άλλοι. Γιατί; Γιατί περιμένω πάντα αυτή την καταραμμένη την επιβεβαίωση; Βιάζομαι να τα γράψω μην φύγουν απ'το μυαλό, μην  αλλάξω ιδέα και πάλι, μην τα ξεχάσω. Δεν θέλω να ξεχάσω, δεν έχω την δύναμη πια να διαγράφω..

Μεγάλωσα. Αν και απότομα, μεγάλωσα...

Και τώρα..; Αυτό ήταν; Ετσι προχωράμε; Νιώθω πως τα πόδια μου έχουν κολλήσει στη γή και δεν πάω πουθενά. Σήμερα μ'αρέσει, αύριο το μισώ. Σήμερα γελάω, αυριο στεναχωριέμαι. Αλλες φορές σκέφτομαι πως άνοιξα τα μάτια μου νωρίς και δεν χρειαζότανε. Δεν ήθελα να ξέρω, δεν έπρεπε να ξέρω. Κι αυτά που είπα αν τα μετανιώσω, κάηκα. Με πειράζει που έχασα την κρίση μου, που δεν ξέρω πια να ξεχωρίζω. Με πειράζει που τα δύσκολα τα φερα πανω κάτω, τα κοψα και τα έραψα στα μέτρα μου και συμβιβάστηκα. 

Και τώρα; Αυτό είμαι; Να φοβάμαι μην πληγωθώ κι άλλο; Θα μου πείς γιατί να πληγωθώ; Κανείς δεν είναι κανενός. Και κυρίως, ο,τι έζησες, δεν σε ανάγκασε κανείς να το κάνεις, μπορείς ελευθερα να αναλάβεις την ευθύνη. Ούτε γάτα , ούτε ζημιά..

Δυστυχως, οι ζημιές δεν είναι υλικές..και σπίτι μου δεν έχω γάτα..σκύλο έχω..

Εξακολουθώ να προβληματίζομαι.

3 σχόλια:

woolgathering είπε...

Γιατί περιμένω πάντα αυτή την καταραμμένη την επιβεβαίωση; Βιάζομαι να τα γράψω μην φύγουν απ'το μυαλό, μην αλλάξω ιδέα και πάλι, μην τα ξεχάσω. Δεν θέλω να ξεχάσω, δεν έχω την δύναμη πια να διαγράφω......
ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ....ΑΠΛΑ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ....

roundel είπε...

"Νιώθω πως τα πόδια μου έχουν κολλήσει στη γη και δεν πάω πουθενά."

Ένα αερόστατο για να ανέβει ψηλά πρέπει πρώτα να πετάξει οτιδήποτε βαρύ και άχρηστο.

Μπορεί να μην είσαι αερόστατο αλλά μπορείς να δανειστείς τη τεχνική του.

Καλή νύχτα και όνειρα γλυκά...

John "the Kimura" Pastas είπε...

Η πιο σκοτεινή στιγμή της νύχτας είναι λίγο πριν το χάραμα. Βάστα γερά και μόλις φέξει τρέχα μπρός... ακόμα και στη Ψωροκώσταινα που ζούμε , όλα γίνονται...και στο λέει ένας απαισιόδοξος.