Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

Θυμάμαι μια βραδιά..

Θυμάμαι. Κι όσο θυμάμαι παραλύω. Αγγίζω τις αρθρώσεις μου, πονάνε..πατάω στη γή, κανω βηματα αργά μην μ'ακούσουν..κι υστερα, υστερα θυμάμαι ξανα..κι όσο θυμάμαι γίνομαι ένα με τα φυλλωματα των πευκων και ζω μαζί τους σε μια άγονη γη....κι οταν ανοίγει ο ουρανός και σε ρίχνει στη γή, τότε θυμάμαι, βροχή μου...κι όσο θυμάμαι χαμογελάω..για όσα έφερες, για όσα θα φέρεις...αυτά τα λίγα που θα με κάνουν να θυμάμαι..κι όσο θα θυμάμαι, θα εξατμίζομαι...και θα φευγω υδρατμός στο συμπαν και στ'αστέρια, και θα τρέχω με ηλιαχτίδες και πετρώματα..κι όλα θα χουν το χρώμα των ματιών σου..κι όλα θα τραγουδάνε στον ίδιο ρυθμό, όλα θα έχουν την ίδια κατευθυνση..κι όταν αρχίσει ο χορός, θα'ναι για να με κάνουν να θυμάμαι πως κάποτε...

..γίναμε ένα..γιατί στο δυο δεν χώρεσε ποτέ κανείς...και ψάχναμε να βρουμε που πήγανε τα νουμερα και μείναμε εμείς μονάχοι σε αστέρια ακατοίκητα..σε ξέρες και θαλασσες ερειμωμένες..

Οταν έρθει η μέρα, θα σε πάω να δούμε ξανά εκείνη την παράσταση..και θα μιλήσουμε ξανά για όσα αφήσαμε πίσω μας μα τα κρατάμε φυλαχτά για να παίρνουμε δύναμη..και θα καθόμαστε στη ίδια παραλία , κάτω απ'το ίδιο φεγγάρι και θα λέμε τα ίδια αστεία..και θα περιμένω την στιγμή που θα μου χαμογελάσεις...

μου πήρε καιρό να καταλάβω πως κάποια χαμόγελα και κάποια γέλια χαράχτηκαν στο κορμί μου και θα τα κουβαλώ πάντα μαζί μου για οδηγούς.. 

*αφιερωμένο σε σένα που έρχεσαι απ'τα παλιά και μου φέρνεις όμορφα νέα..


3 σχόλια:

Χάρης Ελευθεριάδης είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Χάρης Ελευθεριάδης είπε...

καμια φορά ο δρόμος προς τα πίσω ίσως να ναι και η ευθεία που ήδη περπατάμε..εύχομαι να βρείς αυτήν την χαρά φίλε μου!!!

πνευμα είπε...

οι θυμισες ειναι ευλογια και ας πονανε. Ειμαστε οσα ζησαμε και μπορουμε να γινουμε οσα θα ζησουμε στο μελλον...

Ζησε λοιπον με οσα χαρακτηκαν πανω σου, μεσα σου. Προχωρησε μπροστα με οδηγο και φυλακτο οσα η ζωη σου διδαξε και με οσα ακομη εχει να σου μαθει. Τολμησε το και θα με θυμηθεις...

Την καλησπερα μου

Ενα πνευμα