Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Σήμερα στην πόλη που μένω κάνει συννεφια..

Πισω στ'αστέρια. Δυο μέρες στα συνορα, ενα ματσο αναμνήσεις στην τσέπη, σακίδιο γεμάτο όνειρα και φευγω. Μερικές φορές χρειάζεται ενα τράνταγμα, μια ανεπιθύμητη στιγμή. Αλλες χρειάζεται απλά να βάλεις μια καρέκλα ψηλή, να σταθείς μπροστά στο παράθυρο και να κοιτάξεις εκεί που δεν κοίταζες άλλες φορές. Ποτέ δεν θα ανήκεις σε κανένα και δεν θα σου ανήκει ποτέ κανείς μέχρι να το αποφασίσει κάποιος αλλος για σένα. Κι αν ρωτήσεις αυτό θα σου πούν κι οι άλλοι. Αυτοί που συνήθως σ'αρέσει να αποκαλείς φίλους σου. Εγώ τώρα στέκομαι στην πρώτη επιλογή. Πρώτη επιλογή, πρώτη ευκαιρία. 

Πως φευγουν τόσο εύκολα οι στόχοι, τα όνειρα, οι στιγμές. Πως εξατμίζονται όλα τόσο σύντομα, είναι παράξενο..Πως να βρείς δύναμη να γλιτώσεις απο ένα πειρασμό, να κλείσεις την καρδιά σου και να την αφήσεις σε μια γωνιά να ξαναγεννηθεί, να προετοιμαστεί για όσα έρχονται παρακάτω. Είμαστε φτιαγμένοι για να αλλάζουμε. Πως θα μπορούσαμε να 'μαστε πάντα οι ίδιοι όταν ακόμη και το υλικό μας αλλάζει κάθε λεπτό, κάθε ωρα, κάθε μέρα..και ύστερα έρχεται ο χρόνος. Πόσο χαζοί είμαστε. Δημιουργήσαμε τον χρόνο γιατί ο χρόνος φέρνει τη λήθη. Θέλουμε να ξεχνάμε. Θέλουμε να περνάει ο χρόνος γιατί χρειαζόμαστε να σημάδια του. 

Αφήνουμε όνειρα, παρατάμε ανθρώπους για να το ξέρουν οι επόμενοι. Και μέσα μέσα τους θυμόμαστε. Τις νυχτες εκείνες που ψαχνουμε να βρούμε τα χαμένα μας όνειρα. Μα κι αν τα βρούμε, θα τους λείπει πάντα κάτι. Αυτό το κάτι που μοιράστηκαμε μαζί τους, αυτά τα κομμάτια που τα ονειρευτηκες μαζί με άλλους. 

Πλέον δεν μιλάμε για αλήθειες. Οι αλήθειες είναι για το σπίτι το βραδυ, η αλήθειες είναι στο πρώτο ποτήρι κρασί, ίσως και στο δεύτερο. Μετά γίνονται επιθυμίες. Και στο τέλος ξυπνάει η μνήμη. Εκεί θυμάσαι πάλι.

Σήμερα έχω για παρέα κρασί. Λίγο ζαλισμένος, λίγο χαζος, λίγο αφελής. Αλλα ξύπνιος. Ετσι κι αλλιώς, για να ζήσεις το όνειρο, πρέπει πρώτα να ξυπνήσεις..  

4 σχόλια:

Thech®sennone™ είπε...

+ 1000

Marouli είπε...

Καλημερα! Τι να πω τωρα εγω.. ειδα πολλες σκεψεις μου παρα πολλες. Φευγουμε αλλα παντα θα ειμαστε εκει, παντα.. Συμφωνω εκει που λες οτι ακομα και να αποφασισουμε εμεις να ανηκουμε καπου αν δεν μας δεχτουν θα μεινουμε στην σκεψη ενω η πραξη ειναι τελειως διαφορετικη. Θα μποσουσα να πω τοσα, αληθεια, καθε προταση σου μου γεννα και διαφορετικες σκεψεις αλλα θα τις παρω μαζι για να τις ξεκαθαρισω λιγουλακι..

Καλη εβδομαδα να εχουμε(μπορει πες πες να γινει)

Μαρουλοφιλακια!

Σταλαγματιά είπε...

Ετσι κι αλλιώς, για να ζήσεις το όνειρο, πρέπει πρώτα να ξυπνήσεις..

Έχεις δίκιο,
Πρέπει να ξυπνήσεις και να το διεκδικήσεις.
Κι όλα τα άλλα απλά θα έρθουν ή θα προσπεράσουν!!

Φιλί

Μυστικό Μονοπάτι είπε...

Αυτό το κάτι που θα λείπει από αυτούς που θα παρατήσουμε είναι η αγάπη που τους ειχαμε δώσει και ή μας την διέλησαν ή την πήραμε εμείς με το έτσι θέλω...

Υπέροχες σκέψεις!!! Χαιρομαι πολύ που σε βρήκα!!!

"Μυστικά" φιλιά!!!