Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Τωρα ειναι η κατάλληλη στιγμή..τώρα που το μυαλό τριγυρνάει κάπου έξω απ'τον κόσμο αυτό..δεν ξέρω καν γιατί γράφω σε μια γλώσσα που δεν μ'εκφράζει πια, που δεν ήταν ποτέ δική μου..βάζω επιτέλους αυτό που απέφευγα τόσο καιρό να ακούσω γιατί φοβόμουνα μην με πληγώσει, και αυτή τη φορά ανεβάζω την ένταση..να ακουστεί μέχρι έξω..κι ελπίζω..ακόμα ελπίζω να μάθουν αυτοί που δεν έμαθαν ποτέ, ελπίζω να νιώσουν αυτοί που δεν ένιωσαν, να αγαπήσουν αυτοί που δεν αγάπησαν..

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν είναι κακό που ερωτεύτηκα, που πάλεψα, που έδωσα όσα δεν έδωσα άλλες φορές..απόψε, θα προτιμήσω να πετάξω, να φύγω..κι ας μην το διάλεξα..κι ας χτυπάει η καρδιά μου δυνατά κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό μου..δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να φαντάζομαι άλλο..

Φοβάμαι...φοβάμαι να βάλω τα όρια, δεν έβαλα ποτέ..φοβάμαι ακόμη περισσότερο να ξεπεράσω εκείνα των άλλων..υπόσχομαι να το κάνω, δεν ξέρω πότε, δεν χρειάζεται να ξέρω, όταν έρθει η στιγμή θα το καταλάβω..

Γράφω για ένα τραγούδι που άκουγα, πάει καιρός..τότε που δεν με ήξερες..τότε που έβγαινα στον δρόμο για να σε συναντήσω τυχαία..και την πρωτη φορά που σε είδα, φώναζε στα ακουστικά αυτό που σήμερα με πληγώνει πιο πολυ..

Δεν υπάρχουν σχόλια: