Δευτέρα, 5 Απριλίου 2010

Καίμε.
 Κι ό,τι μας αγγίζει μαυρίζει πρώτα μέσα και μετά έξω. 
Θα καούμε.
 Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
 Σ' αγγίζω.
 Προσπαθώ να μυρίσω τον αέρα, να βρώ πως γίνεται να είναι όλα τόσο μολυσμένα. 
Θα σ'αγγίξω. 
Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
 Κοιτάω.
 Κι όσο κοιτάω όλο και πιο πολυ μετρώ καλύτερα τις αποστάσεις. 
Θα κοιτάξω.
 Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
 Ακούω. 
Κι όσο ακούω, καταλαβαίνω.
 Θα ακούσω.
Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
Ξεχνάω.
Μα ποτέ δεν καταφέρνω να ξεχάσω.
Θα ξεχάσω.
Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής...
ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ. 

2 σχόλια:

Manolog3 είπε...

Δυσκολες μερες?

Σημασια παντως εχει να ξεχαστουμε αλλα να μην ξεχασουμε...

kat. είπε...

κοιτάω/ θα κοιτάω (και μπρος και πίσω!)

ξεχνάω/ θα ξεχνάω/ θα σε ξεχάσω (όλα.. εσένα.. εμένα.. εκείνα που με πληγώνουν για σένα)


εξαιρετικό ποστ!