Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Για μένα κρατάω τον δικό σου εγωισμό

Κι όμως αρχισα να σκεφτομαι πως όλα πηραν τον δρόμο τους..και μιας και πια δεν με ρωτάς, θα τα βαλω εδώ για να υπάρχουν..Ναι, ίσως να έκανα λαθη, λάθη που δεν μπορω να διαγραψω οσο και να το θέλω.. μπορεί να σε πληγωσα, να σ'έκανα να μετανιωσεις, να πικραθεις..μπορει να μην είμαι αυτο που θες, μπορει ποτέ να μην ήμουνα..μπορει το δερμα μου να'ναι πιο σκουρο απ'το δικό σου, τα μάτια μου να μην λαμπουν, το κορμί μου να μην σου κανει...μπορεί να μην λέω αστεία που θα σε κάνουν να γελάσεις με την ψυχή σου και όταν εχω αγωνία να σου εξηγήσω κατι, τα λόγια μου να μπερδευονται και να μην βγάζουν νόημα...μπορεί ποτέ να μην καταφέρω να καταλαβω αυτα που λες και να με κοροιδευεις, μπορεί ακόμη και να μην καταφερω να σου δώσω αυτο που θές...και μπορεί τωρα να φοβαμαι περισσοτερο απο ποτε μην σε χάσω, μην σε κλεψουν..τωρα να φοβαμαι περισσοτερο απο ποτέ γι'αυτα που θα χάσω..και πλεον προσπαθω να αποφευγω οτι εχει να κανει με σενα...και ξερεις τι; μπορει σημερα να ηθελες να μου πεις μια καλησπερα, αλλα ξεχασες και δεν την ειπες....

Και δεν μου εκανε διαφορά γιατι μ'έμαθες πια να μην την περιμένω..να μην καθομαι σπιτι και να κοιτάω εναν γαμημενο υπολογιστή..εμαθα να πνιγω μέσα μου όλα όσα κάποτε μου διναν ζωη..και με στεναχωρεί , γιατι οταν μια μέρα θα με ρωτάνε γιατι το έκανα, το μόνο που θα'χω να πω ειναι οτι έτσι έπρεπε.. Κολλησαμε σ'ενα πρεπει ξανα. Και ειναι το μόνο που θα'μαι σίγουρος μιας και όλα τ'αλλα πια δεν υπαρχουν..Δεν περιμενα παραπανω, απλα ηθελα να ξερεις πως ακομα προσπαθω, και θα προσπαθω για αρκετο καιρο ακόμη, μέχρι να σκοτωσω ότι εχω μέσα μου για σένα..αυτο δεν μου πες να κανω..; Γιατί πρέπει σ'αυτο το παιχνίδι να υπάρχει ήρωας; Γιατι δεν μπορούμε απλά να μην το παίξουμε καθόλου; Γιατί οι γύρω μου πλεον με πονάνε; Μπορείς να δείς τι νιώθω..; μπορείς να καταλάβεις πως όπου κοιτάξω είσαι εκει...;

Μου λές πως όλα οσα έκανα πληγωσαν τον εγωισμό σου..δεν καταλαβες ποτέ πως εγω αυτον τον εγωισμό τον ερωτευτηκα, αυτον αγαπησα περισσοτερο απ'ολα. Ετσι ειναι...δεν το ζησες ποτε αυτο; Το πιο παραξενο συναίσθημα, να ερωτευεσαι τα χειρότερα ελαττωματα; Οσο σε φτύνουν να παίρνεις ζωή και να θές να κυνηγίσεις κι άλλο...καπως έτσι τα γραφω κι ας βγαίνουν μπερδεμένα...

1 σχόλιο:

Σταλαγματιά είπε...

Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους,μα πρέπει να τ αναγνωρίζει και να επανορθώνει.
Εγωισμός όμως στην αγάπη δεν χωράει αρκεί να το εφαρμόζουν και οι δύο.

Αν μετάνιωσες επανόρθωσε !