Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Μακριά απ'τη φυλακή μου

΄΄-Υπάρχεις..,΄΄

΄΄-Μόνο εκεί που δεν βρίσκεις στεριά..εκεί κουρνιάζω τα βράδια. Και σε σκέφτομαι, σε κερδίζω και σε χάνω λες και με κλείδωσες σ'ένα παιχνίδι χαμένο απ΄την αρχή..΄΄

΄΄-Κι αν δεν ειμαι εγώ που χαμογελάω τώρα; Αν είναι απλά η εικόνα που ήθελες να έχεις στο μυαλό σου για μένα..;΄΄

΄΄-Τότε δεν υπήρξαμε ποτέ..Δεν ήμουνα εγω, δεν ήσουνα εσυ..΄΄

΄΄-...και τα λάθη μας; Δεν υπήρξαν ούτε αυτα...;΄΄

φεύγουν τρία, τέσσερα, πέντε..πετάνε μαζί σε σχήμα τόξου..κάπου εκεί πάνω κάτσαμε κι εμείς μια μέρα και τα παμε..τι έμεινε, τι σκόρπισε, τελικά δεν έχει σημασία..μόνο λίγες λέξεις παραπάνω θα θελα ν'ακούσω τότε..να με καναν τώρα να ξέρω...

΄΄-Όχι..΄΄

΄΄-Τότε γιατί σε χάνω;΄΄

΄΄-Δεν βλέπεις; Δεν ξέρεις; Τα όνειρα σου έγιναν στάχτες που σκορπίστηκαν στο πέρασμα της νύχτας..και δεν τα μάζεψε κανεις μας, ούτε εσυ, ούτε εγω..΄΄

΄΄-Μην μ'αδικείς..πάντα με κρατούσες στη γή δεμένο..δεν μ'άφησες να πετάξω ποτέ..΄΄

κόψαμε τα φτερά μας γιατί φοβηθήκαμε την δύναμη της αγάπης μας..δεν θα την άντεχε κανείς, ούτε εγώ, ούτε εσυ, ούτε κανεις απ'τους άλλους..κι έτσι πηραμε ο καθένας τον δρόμο του..μέσα μέσα σε βρίσκω..δεν ερχομαι κοντα..πάντα απο μακριά σε κοιτάω..παράξενο..κάθε φορα σε βλέπω στο ίδιο μονοπατι, εκεί ψηλά. Κι είναι πάντα η ώρα που γυρνάς την πλάτη...

΄΄-Σ'αγάπησα όμως..΄΄

΄΄-Και τι μ'αυτό..;΄΄

΄΄-Τίποτα..΄΄

΄΄-Πες το..΄΄

΄΄-Θες να κάνουμε έρωτα..;΄΄

΄΄-Θέλω..΄΄

κι έτσι περνάγανε οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια..κι έτσι μεγάλωσα, έτσι εγίνα αυτός ο άλλος που πάντα μου λεγε η μάνα μου να μην γίνω..αυτός ο άλλος που ξέρει.. που βλέπει, που όσες στιγμές κι αν του χαρίσεις, τα μάτια του δεν θα ξεκολλήσουν απο εκείνο το σημείο εκεί ψηλά...

΄΄-Γιατί με κοιτάς στα μάτια..;΄΄

΄΄-Γιατί μόνο αυτά μου είναι γνώριμα πλέον..αυτά καταλαβαίνω..΄΄

΄΄Μην με παρεξηγείς..αλλα..μάλλον ο,τι είχαμε να πούμε το είπαμε..΄΄

΄΄-Σε παρεξηγω και το ξέρεις..αστο καλύτερα...αφου δεν υπάρχεις δεν θα σε χάσω ποτέ...΄΄

7 σχόλια:

Σταλαγματιά είπε...

Πόσο όμορφο!!
Με συγκίνησες μικρέ μου...

kariatida62 είπε...

Συγκινητικό! αλλά εντελώς προσωπικό...

woolgathering είπε...

"κόψαμε τα φτερά μας γιατί φοβηθήκαμε την δύναμη της αγάπης μας.."
δεν ξέρω αν διώχνουμε από κοντά μας ό,τι αγαπήσαμε πιο πολύ επειδή φοβόμαστε την δύναμη της αγάπης...ίσως είναι κι έτσι...σίγουρα πιστεύω πως αν κάτι το αφήσουμε να μας φύγει είναι επειδή ποτέ δεν ήταν πραγματικά δικό μας...επειδή ίσως ποτέ πραγματικά οι ψυχές μας δεν ανάσαιναν ταυτόχρονα...ίσως επειδή ποτέ δεν ήταν το κλειδί που θα άνοιγε κάθε ανήλιαγη σπηλιά της ψυχής μας...ίσως ήταν απλά τόση η ανάγκη μας να είναι αυτό , αυτό που πάντα ζητούσαμε , που καταφέραμε να πείσουμε και εμάς τους ίδιους τελικά με την βοήθεια ενός άπλετου ερωτισμού...δεν ξέρω πάλι...ίσως και να αποδειχθεί και το χαμένο "θέλω" μας...πάντωσ ό,τι χωρίς την θέλησή μας χάνουμε...δεν ξεχνιέται ποτέ!

πνευμα είπε...

"...αφου δεν υπάρχεις δεν θα σε χάσω ποτέ..."

και όμως πιστεύω πως για το αντίθετο αξίζει να παλεύει κανείς.

Για αυτόν που υπάρχει και ας κινδυνεύουμε να χάσουμε τα πάντα!

Πολύ όμορφη η ανάρτηση σου.


Την καλησπέρα μου

A-tsalos à la maison ... είπε...

Σταλαγματια,
με συγκινεί που υπάρχουν ανθρωποι σαν εσένα που μπορούν και διαβάζουν με τα μάτια τα δικά μου..

καλη σου μέρα

A-tsalos à la maison ... είπε...

καριάτιδα,
χρειαζότανε να βγεί απο μέσα μου, αυτο είναι το πιο σημαντικο..

καλημερα

A-tsalos à la maison ... είπε...

πνευμα,

πλέον με φοβίζει αυτή η προσπάθεια..θα θελα να ταν αλλιώς τα πράγματα αλλά δυστυχως δεν είναι..

καλημέρα πνευμα :)