Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Συ(ζητάς) τα βράδια..;

Κοιταζοντας το μπουκαλι τι βλεπεις..; Ολα οσα αδειαζουν, ολα οσα ανακυκλωνονται στις μερες και στις νυχτες..παρεες ομορφες, ταξιδια ονειρεμενα..ξυπναω με στιχους στο μυαλο, τους μαζευω μεχρι που γινονται πολλοι. Τους βαζω παραταξη στον τοιχο. Αποσπασμα. Πυρ και μετα κενο..μεχρι να σηκωθω ξανα, καπως έτσι δεν παει..; Και μετά περιμένεις, περιμένεις τη νυχτα για να ταξιδεψεις, να παρεις αγκαλιά ο,τι αγαπάς, να το κρατήσεις σφιχτά και να φύγεις ακόμα μια φορά...

Δεν ξέρεις τι ακριβώς βρίσκεται πίσω απ'τη πόρτα, απλά την κοιτάς, την αγγιζεις λιγο να νιώσεις, θές να μάθεις, να προετοιμαστείς...φοβασαι το αγνωστο, τρέμεις στο αδύνατο, τρομαζεις στο επικινδυνο. Μα αυτή η πόρτα ειναι μπροστά σου και θα την ανοίξεις. Θα το κάνεις γιατι βάζεις μπροστά μόνο την καρδιά, αυτή πιστεύεις, αυτήν εμπιστεύεσαι..Γιατί είναι τα εφοδιά σου..Γιατί ξέρεις πως η δική σου η καρδιά ειναι αυτή που θα σε προδώσει τελευταία.Θα δωσει τέλος. Κανένας και τίποτα δεν προδώνει πιο γλυκα, πιο γαλήνια. Κι οταν κανεις το ταξίδι επιστρεφεις πάντα με άδεια χέρια, δεν κρατάς, δεν χρειαζεσαι. Κι αυτό το τίποτα είναι που αναζητάς περισσοτερο απο κάθε άλλη φορα. Εισαι ολοκληρωμένος και ειναι αυτο που σε βολευει παραπάνω.. Ισορροπεις, αντιστεκεσαι, βρισκεις και χάνεις. Ολα σ'ένα παιχνίδι που γνωρίζεις πως καταλήγει. Δεν ειναι άρνηση, δεν ειναι ανέλπιδο. Απλά κάποια παιχνίδια δεν θα σταματήσουμε να τα παίζουμε ποτε..Οσες φορές χτίζαμε πύργο στην αμμο, πάντα στο τέλος τον γκρεμίζαμε. Οχι γιατι δεν τον αγαπήσαμε, απλά ενας πύργος απο άμμο ειναι πάντα πλασμένος για να γκρεμιστεί. Και αυτό είναι που λέμε πεπρωμένο. Το πιστεύεις..; Ή καλύτερα, θα θελες να το πιστέψεις..; Μερικες φορές τα μεγάλα και ωραία πράγματα στη ζωή αργούν. Άλλα φευγουν νωρίς, άλλα απλά μένουν μισοφτιαγμένα ή μισογκρεμισμένα..Σ'αυτά τα δύο θα σταθώ. Αυτά  που κρύβουν θεμέλια, αυτά είναι που το υλικό τους πρέπει να δουλευτεί λίγο παραπάνω. Να γίνει γερό, να χει θέληση και πείσμα. Μέχρι να ξέρεις πως πια όλα στο χέρι σου είναι..

Βαζω κι εδώ ακόμη δυο εικόνες. Τις επεξεργάζομαι, χαίρομαι που είμαι κουρασμένος τα βράδια..Γιατί  έτσι δεν σκεφτομαι. Ξυπνάω πεσμένος, όλα έγιναν όσο κοιμομουνα. Γιατί το μυαλό δεν το ελεγχεις, γιατί τα βράδια κατεβαίνει στην καρδιά και του τα λέει όλα με το νι και με το σίγμα. Ο,τι μένει κρυφό δεν έχει να κάνει με σένα, αυτό φύσικα είναι άλλο. Είναι κρίμα να μην έχεις λόγο στη καρδιά σου, το υλικό της ειναι απ'τα πιο ''ανθεκτικα''...καθησυχαστικό, τουλάχιστον για το βράδυ..

Ανοίγεις τα μάτια και εχεις δυο στίχους τα χείλη..δεν έχεις παρά να περιμένεις να νυχτώσει...

2 σχόλια:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΕΡΑΣΑ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ.ΜΠΗΚΕ Η ΑΝΟΙΞΗ :)))

Libertas είπε...

Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να κρυφτούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό!

Φιλιά πολλά!