Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Πετάγματα

Μετραω αριθμους, κάνω εξισώσεις που βγαινουν πάντα λάθος. Την αγαπάω την ζωή, γιατί μου δίνει ομορφα ηλιοβασιλέματα και ήσυχα βράδια. Κι οι μέρες οι δύσκολες είναι αυτές που στο μυαλό μας μένουν για να γεμίζουν τις άδειες γωνίες, να δίνουν ένταση..Θυμήθηκα προχθές εκείνο το ταξίδι. Στεκόμουνα στην άκρη και κοίταζα κάτω..κι όσο κοίταζα, τα θέλω μου μεγάλωναν σε μια απέραντη γλυκιά σιωπή..Ενιωθα στην πλάτη μου τον αέρα σχεδόν να με σπρώχνει, σαν να ΄θελε να με κάνει να πετάξω..Η ζωή δεν κρύβεται στο πόσο ψηλά πετάς. Μα αν θα το κάνεις ποτέ να φύγεις ψηλά, κάντο σωστά. Ανοιξε φτερά, βάλε δύναμη και εκτοξεύσου στα ψηλότερα στρώματα του κόσμου που δημιούργησες με τόση μανιά. Σ'ένα πίνακα που τα χρώματα μιλάνε για μάγισσες και τέρατα και νεράιδες ξενιτεμένες σε άλλα παραμύθια. Κι αν τις συναντήσεις ποτέ, μην τους μιλήσεις, σε πλανεύουν με ψέμματα και λογια κι υποσχέσεις. Φτιάξε έναν καλύτερο και κλείδωσε τις μέσα..


Εκείνη τη μέρα πέταξα. Κι έριχνα στον ουρανό αστέρια να φωτίζουν την σκοτεινή μου πλευρά, να την ξεκάνουν..Κι ουρλιαζε γιατί είχε ριζώσει βαθιά...κι όσο χανότανε, γέμιζε η νύχτα μουσικές, και τρομπέτες και τύμπανα..κι εμείς χορεύαμε, βρίσκαμε γη να πατάμε να χορεύουμε...Δεν σε ρώτησα ποτε, αλήθεια, πόσες φορές φίλησα μέχρι να πιάσω πάτο..; Κάθε φιλί μου ρουφούσες τη ζωή απ΄τα στήθια...μέχρι που έσβησα στο πέρασμα του χρόνου οπως αργοσβήνουν οι πεταλούδες τα βράδια κρυμμένες στα φυλλώματα..Εκανα το ταξίδι μα δεν το ξανάκανα ποτέ. Τα όμορφα τα ξημερώματα έρχονται λίγες φορές, τις υπόλοιπες κρύβονται στη συνήθεια. Κι αν είσαι τυχερός να το χεις ζήσει μια φορά, μένεις για πάντα καταδικασμένος στη λησμονιά. 

Τις εξισώσεις πάντα λάθος τις έκανα, γιατί η καρδιά μου είχε πάντα το πάνω χέρι. Κι η καρδιά δεν ξέρει απο εξισώσεις. Τους αριθμούς τους μετρούσα πάντοτε ανάποδα, γιατί το μυαλό ήξερε μόνο να ταξιδεύει σ' εκείνο το λόφο που κάποτε στεκόμουνα και κοίταζα την ζωή μου απο ψηλά..

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Εκείνα τα καλοκαίρια, τα ανέμελα, γεμάτα θάλασσα..

εκείνα τα βράδια με κουβέρτες στη βεράντα, εκείνα τα απογεύματα με κόκα κόλα στη παραλία..

Θυμάμαι που κοίταζα τ'αστέρια σε απόλυτη σιωπή..Προσπαθούσα να βάλω τις τσαλακωμένες μου εικόνες σε σειρά..αυτή είναι λίγο θολή σκεφτόμουνα..την εβαζα στην άκρη και περιμένα να ζωντανέψει...και σιγά σιγά αρχισαν να βγαίνουν χρώματα, να κυλάνε στο πατωμα, να ανεβαίνουν στους τοίχους, να μπαίνουν απ'τα παραθυρα. Κι ένιωθα μέσα μου μια δύναμη που θα μπορούσε να διασχίσει πέντε κόσμους μέχρι να ρίξω το πρώτο χαμόγελο. Σε θυμάμαι. Πάντα σε θυμάμαι. Και δεν θέλω να φοβάσαι, δεν αντέχω να φοβάσαι. Εμείς δεν φοβόμασταν ποτέ..Πατάω τα πόδια μου ξανά στη γή. Εδω γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα. Μέσα βαθιά τσιρίζω..για μένα, για σένα, για ο,τι αδικαιολόγητα ξεχνάμε. Τα κουβαλάω στη τσάντα μου μην τα χάσω, τα βάζω σε σειρά πάνω απ΄το τζάκι να τα βλέπω τα βράδια, τα έχω διπλα μου όταν διαβαζω. Κι όταν μερικές φορές χρειαστεί να τ΄αφήσω στο σπίτι, παντα νιώθω πως έρχεσαι και τα προσέχεις. Την αγάπη μας, τον ερωτά μας, τα γέλια μας, τις ζωές μας.

Αυτή τη φορά δεν σ'αφήνω. Αυτή τη φορά τον πίνακα θα τον φτιαξουμε παρέα. Εγώ στο κρεββάτι κι εσύ να με κοιτάς. Και μετά θα κλείσω τα μάτια μέχρι να έρθει η στιγμή που θα νιωσω τα χείλη σου στα δικά μου. Θα μου πάρεις τα πινέλα απ'το χέρι και θα τ' ακουμπήσεις στο πάτωμα. Θα φιληθούμε, να νιώσω το κορμί σου να κυριέυει το δικό μου, μέχρι η ανάσα μου να γίνει δική σου, μέχρι τα μάτια μου να βλέπουν μόνο εσένα...και θα σ'αφήσω να κάνεις το ομορφότερο ταξίδι που έκανες ποτέ...για να σου δείξω πως τις ήρεμες νύχτες που επιστρέφω στο σπίτι το σώμα μου δεν έχει ζωή χωρίς το αγγιγμά σου..

Σε ψάχνω, σε βρήκα..

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Οι εποχές

Πως ν'αρνηθείς μια καρδιά, μια μέρα, ένα χαμόγελο, δυο λέξεις..κοιτούσαμε το ίδιο πράγμα βλέπεις..μα το βλέπαμε απο διαφορετικές μεριές. Βρήκα τι είμαστε..στεκόμασταν για ακόμα μια φορά μπροστά στο ίδιο μονοπάτι. Kι όσο άλλαζαν οι εποχές αυτό άλλαζε χρώματα. Πρώτο ερχόταν το φθινόπωρο. Κιτρίνιζε ο ουρανός, τα φύλλα, οι θάλασσες που δεν μας χωρούσαν πια. Το φθινόπωρο άρχιζαν τα καμώματα, σε αγκάλιαζα, σ'έχανα μέσα σε στενά και ήχους. Κι όταν τελείωνε η παράσταση, ερχόταν ο χειμώνας. Κρύος και βαρύς όπως κάθε χειμώνας μαζί σου. Εφευγαν οι γεύσεις, οι μυρωδιές, τα πουλιά που μου φερναν συνήθως τα μηνύματα σου..Τους χειμώνες δεν μιλούσαμε πολύ. Χωνόμασταν βαθιά μέσα στη γή και μετρούσαμε τις μέρες, γινόμασταν ένα με το σκοτάδι και περιμέναμε..Μέχρι να έρθει η άνοιξη αναδυθούμε στην επιφάνεια. Να δούμε το φώς...να μετρήσουμε τι χάσαμε και να αναπολήσουμε όλα αυτά που δεν θα ξαναρθούν..Με τις μέρες μας, στεγνώναμε το μονοπάτι, ανοίγαμε τον δρόμο, φτιάχναμε τα όνειρα μας..Ο,τι μας ταίριαζε το πακετάραμε για το ταξίδι του καλοκαιριού..

....

μα το καλοκαίρι δεν το θυμάμαι. Στεκόμουνα και κοιτούσα μπροστά. Θυμάμαι που προσπαθούσα να πιάσω το χέρι σου...μα δεν μπορούσα να το βρω. Ελειπες. Τα καλοκαίρια θυμαμαι όλο έλειπες.

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Ξεθωριασα

Δεν ζωφραφίζω πια. Εκρυψα τα πινέλα μου και δεν θυμάμαι που να τα βρω..κάτω απ΄το κρεββάτι καποτε είχα ζωγραφίσει την ελπίδα, την γέμισα με χρώματα γήινα και γύρω γύρω έβαλα δέντρα, μεγάλα δέντρα για να την κρύβουν. Πίστευα πως έτσι θα την έβρισκα τα βράδια στα όνειρα μου. Θα την χαιδευα, θα της μιλούσα για να παίρνει δύναμη και να μένει ζωντανή. Πέρασαν τα χρόνια και σιγά σιγά ξέχασα την υπαρξή της. Στα όνειρα μου δεν ήρθε ποτέ, βλέπεις..Ξυπνούσα ξέγνοιαστος, ήρεμος, χαμογελαστός. Δεν είχα απαιτήσεις απο τίποτα, απο κανέναν. Στις λιγοστές μέρες που περνούσαμε μαζί, έθαβα τον κόσμο που πλάστηκε για μένα όλο και περισσότερο στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

ΜεΡτά απο χρόνια, το σπίτι μου γέρασε. Γεμάτο εμπειρίες και δάκρυα που έλιωσαν τους τοίχους...και δεν έκανε πια για μένα. Σηκωσα το γραφείο μου, ξεσκόνισα την βιβλιοθήκη και πέταξα το κρεββάτι. Στο πάτωμα ξεθωριασμένη έμενε ακόμη η παλιά μου ζωγραφιά. Μα τα δέντρα ειχαν μεγαλώσει, τα αγριοχορτα ψήλωσαν και έγιναν ένα με τα δέντρα. Μπορούσα να διακρίνω πως κάτι κρυβότανε πίσω απο όλο αυτο το πανέμορφο πράσινο, μα δεν μπορούσα να θυμηθώ τι ήταν αυτο το λαμπερό πράγμα που δεν είχε πια μορφή, μονάχα χρώμα..Ρωτησα τα δέντρα τι κρύβουν πίσω απ΄τις φυλλωσίες τους μα κανένα δεν ήθελε να μου πεί. Ο,τι κι αν ήταν θα πρεπε να το βρώ μόνος μου..Απο τότε ψαχνω τα πινέλα μου..έχω ξεμείνει απο μπογιές, απο εμπνευση, απο δύναμη. Απο τότε στέκομαι πάνω απ'την ζωγραφιά και περιμένω τη μνήμη να μου φωτίσει το μονοπάτι που οδηγεί στο πίσω μέρος των δέντρων..

Δεν θυμαμαι πια γιατί όσα είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα ξεχάσω ποτέ, τα κανα ζωγραφιές που τώρα ξεθώριασαν σε πατώματα και τοίχους. Και τα πινέλα μου είτε τα δάνεισα, είτε για κάποιο μυστήριο λόγο τα κρυψα τόσο καλα, που πια δεν μπορώ να τα βρω όσο και να ψάξω...

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Πανδώρα

Ξεχνάμε. Ξεχνάμε γιατί χάσαμε πια το χρώμα απ'τα μάτια...και βλέπουμε ήλιους κίτρινους ξεθωριασμένους και θάλασσες γκρί γεμάτες άσπρα ψάρια.. Κι όσο πιστεύεις σε μένα, άλλα τόσα βήματα κάνω μακριά σου. Φοβάμαι τα ύψη. Θυμάσαι που στο λεγα εκείνη τη μέρα; Κι όσο πιο πολυ το επαναλάμβανα, τόσο πιο ψηλά με ανέβαζες. Μέχρι που φτάσαμε στη κορυφή. Και δεν ήμουνα σίγουρος αν αυτά που μου έδειχνες ήταν τ'αστέρια ή κάποια άλλα φωτεινά πετρώματα φτιαγμένα στη φαντασία μας. Και μέσα μου ένιωθα πως έπρεπε να τα μαζέψω όλα..να τα στολίσω τα βράδυ στο δωμάτιο να μου κάνουν παρέα τα βραδυα που κοιμάμαι χωρίς εσένα..Ψάχνω. Τωρα πια ψάχνω στον ίδιο ουρανό...γιατί μόνο αυτός μου μένει. Χρειάζομαι μέρες και νύχτες μακρία σου. Να βρω τη δύναμη να κοιτάξω τον εαυτό μου στα μάτια ξανά.

Κοιτάζαμε τα ίδια μονοπάτια. Κάποτε, κάποιος μου είχε πει πως τα μεγαλύτερα λάθη γίνονται τα ομορφότερα μας προτερήματα..και το πίστεψα. Γιατί μέσα μου ήξερα πως όσο περισσοτερο σου μοιάζω, τόσο πιο μακριά είχα την δύναμη να σε στείλω. Να μην πονάω πια. Μα όσο κι αν ήθελα να σε κρατήσω μακριά μου, άλλο τόσο μέσα μου μεγάλωνες τη φλόγια που μείωνε τις αποστάσεις. Εχω μεγαλώσει σε τρένα, έχω αλλάξει σε αεροπλάνα, εχω γεμίσει την καρδιά μου μεγάλες και μικρές αποστάσεις..και κάπου στη μέση κάθε τόσο κατέβαινα να σε δώ. Να σου μιλήσω για όσα μάζευα απ΄τα ταξίδια μου στον κόσμο. Κι έχω δει τόσα πολλα, ξέρεις..πράγματα που ούτε η φαντασία σου δεν βάζει..κι έγινα αυτός ο άλλος που τώρα με τόση μανιά μου ρίχνεις στα μούτρα για να με πείσεις πως χαθήκαμε, πως δεν αξίζουμε να έχουμε ο ένας τον άλλον. Δεν χρειάζομαι επιβεβαίωση, δεν χρειάζομαι να δώ την αλήθεια.τις αλήθειες μου έμαθα να τις κλείνω σε κουτάκια ξύλινα ζωγραφισμένα με ακουαρέλα..και κάθε φορά που κρύβω μέσα μια καινούργια, χαράζω στο κάτω μέρος το ονομά σου...

Αλήθειες. Κρυμμένες συμφορές. Στα όνειρα μου έχω μια μικρή αδελφή που την λένε Πανδώρα. Στη πραγματική μου ζωή έχω ένα μυαλό που έχει στερέψει απο ιδέες και ιδανικά. Και δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω γιατί  κάθε πρωί πριν ξυπνήσω, η Πανδώρα μου διέγραφε τη μνήμη...και μαζί με τη δική μου, διέγραφε και τη δική της. Φοβότανε βλέπεις, μην κάνει τα ίδια λαθη...μην ανοίξει για ακόμα μια φορά το κουτί..

Κι έτσι περνούσανε οι μέρες. Ανήλιαγες και μοιρασμένες σε χρώματα μουντά, θολά, ξεθωριασμένα. Θα τη βρούμε την άκρη..μην φοβάσαι..Θα ΄ρθει η μέρα που θα βρούμε την άκρη..μα μέχρι τότε έχω να φροντίσω το κάθε βήμα που κάνω να είναι γεμάτο κομμάτια δικά μου..ο,τι είμαι, ο,τι έγινα, ο,τι θα γίνω, ο,τι έχω περισσότερο ανάγκη..

Δεν φοβάμαι. Δεν φοβάμαι τίποτα.

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Συνημμένα ρήματα, συνημμένες ζωές. Γελάμε, κλαίμε, ζούμε, αναλώνουμε μέρες και νύχτες. Όλοι κάνουμε λάθη, όλοι πονάμε. Οι μέρες που ξοδέψαμε μαζί ξεθωριάζουν και δεν ξέρω πια που βρίσκεται το νόημα..κάποτε περίμενα σε σταθμούς..και μόνο η καρδιά μου ξέρει πόσο μου λείπει η ύπαρξη σου..Θυμάμαι που στεκόσουνα στο τρένο και με κοίταζες. ''Άλλαξαν τα πράγματα'' μου 'χες πει...δεν ξέρω πόση ώρα καθόμουνα στο παγκάκι δίπλα στις ράγες. Δεν σκεφτόμουνα, αυτό το θυμάμαι. Τι ησυχία, Θεέ μου..Πόση μοναξιά μαζεμένη. Παρακάτω καθότανε μια γιαγιά. Κάθε τόσο έβγαζε το μαντίλι και σκούπιζε τα μάτια της. ''Εγώ δεν έκλαψα'' σκέφτηκα. Πια δεν κλαίω..κι όσο γράφω σκέφτομαι πόσο άσχημους ανθρώπους έδιωξα απ΄την ζωή μου γιατί δεν τους άξιζε να στέκομαι δίπλα τους. Και μέτα σκέφτηκα ξανά εσένα. Πόσα ζήσαμε, πόσα μοιράστηκα, πόσα μοιράστηκες.

Δεν ξέρω τι να γράψω, τα λόγια μαζί σου πια είναι περιττά. Σκέφτομαι πως αν αρχίσω να γραφω άλλα πράγματα ίσως να σε κάνω και σένα να νιώσεις καλύτερα. Μετα σκέφτομαι πως πρέπει να κρατώ τα προσχήματα. Πως πρέπει να προσποιηθώ πως όλα αυτά δεν γράφονται για σένα. Πως για μήνες τώρα δεν γράφω για σένα....και μετά να πέισω τον εαυτό μου πως δεν τα διαβάζεις πια, πως μ'έχεις ξεχάσει. Κι όσο τα σκέφτομαι θέλω τόσο πολύ να σε βρίσω για όσα σκοτώσαμε για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας.

Συνημμένες ζωές, έτοιμες για κατανάλωση. Μεχρι τη μέρα που θα σε δώ ξανά και τα κείμενα μου θα αποκτήσουν ξανά τη δύναμη τους..

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Mind the gap

Και κάπως έτσι αφήνουμε εκείνο το νησί που αγαπήσαμε τόσο πολυ. Και δεν ξέρω που είμαι, ούτε πως να σωθώ..σανίδα δεν έχω, κολύμπι δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν με πειράζει, δεν ξέρω αν πιστεύω πια σε όσα γράφω. Μου φτάνει που το πιστεύεις εσύ. Και κάθομαι σ'ένα παγκάκι και αγναντεύω το άπειρο. Είναι παράξενο πως βλέπω τον κόσμο. Είναι χαζό να βγαίνουν όλα τόσο μπερδεμένα. Δεν γράφω εγώ πια, αλλα εσύ. Αυτό να θυμάσαι.

Φτάσαμε. Το βλέπεις;

Εκεί ψηλά. Θυμάμαι μόνο να στέκομαι με κομμένη την ανάσα. Δεν θυμάμαι αν έφταιγε ο κρύος αέρας ή η εικόνα που είχα μπροστά μου. Και θυμάμαι που μου μάθαινες πως χτίζουνε τα πάρκα τους οι Γάλλοι, και οι Αγγλοι, και μετά μου δειχνες που καθόσουνα κι έπινες μπύρες με παρέα. Και λίγο παρακάτω διασχίζαμε τη γέφυρα. Και μετά τρέχαμε, κι όσο τρέχαμε πέφταν οι εραστές μέσα στη λίμνη ένας ένας. Μα οι κραυγές δεν ακούγονταν, ήταν πολυ μικρές για τον κόσμο που έκλεινε τα μάτια. Κι όσοι τους άκουγαν ήταν αυτοί που μπορόυσαν να διαβάσουν τις ψυχές τους, γιατί αυτές τσίριζαν με μανιά. Και μετα..μετά μια απίστευτη γαλήνη. Εφευγαν απ΄τη λίμνη μύρια τριαντάφυλλα, γέμιζε το πάρκο άνθη και μυρωδίες. Πόσοι ξεψύχησαν στ' όνομα του έρωτα. Εφευγαν οι μυρωδιές και ταξίδευαν μέχρι την Μονμάρτη. Εκεί δεν πήγαμε ποτέ. Κι αν πήγαμε, ήτανε μόνο στα όνειρα μας τις νύχτες που κοιμόμασταν χώρια.

Δεν φεύγω. Δεν φεύγω γιατί ποτέ δεν κατάφερα να φύγω πραγματικά. Μου φτάνει όμως να ξέρω. Να ξέρω όσα μου λεγαν τα μάτια σου τόσα χρόνια και δεν είχα το μυαλό να τα διαβάσω. Τώρα πια μου μένει να θυμάμαι. Συγνώμη που δεν έψαξα περισσότερο, συγνώμη που δεν ήθελα να δώ γιατί φοβόμουν πως αν μάθαινα την αλήθεια, δεν θα χα την δύναμη να την αντιμετωπίσω. Και κυρίως συγνώμη που δεν θα καταφέρω ποτέ να συγχωρέσω τα λάθη μου..
 

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Rachat

Στον δικό μου χρόνο και χώρο, τα ζητούμενα παρατάσσονται σε κύκλους και χορέυουν. Δεν ξέρω πόσος καιρός έχει περάσει, πόσες μέρες ξεγέλασα, πόσες ώρες γέμισα με αναμνήσεις δικές μου και δικές σου. Ξέρω μόνο πως πια τα μάτια μου βλέπουν εκείνες τις λίγες στιγμές που δεν κατάφερα ποτέ να ξεγελάσω. Είναι εκέινες οι μέρες που επιστρέφεις σπίτι, αφήνεις την τσάντα δίπλα στο πάτωμα, πετάς τα ρούχα στο τραπέζι της κουζίνας γιατί έτσι γουστάρεις, ανοίγεις το ψυγείο, παίρνεις μια κοκα κόλα και μετα στέκεσαι στο παράθυρο. Και κοιτάς, αγναντεύεις. Δεν ξέρεις τι σκέφτεσαι, δεν μπορείς να θυμηθείς τι σκεφτόσουν όσο ανέβαινες τα σκαλιά και κυρίως δεν θυμάσαι πόση ώρα σου πήρε να κατέβεις απ'την πλατεία μέχρι το σπίτι. Πρέπει να πείς ψέμματα. Για το ποιός είσαι, τι κάνεις, γιατί το κάνεις. Πρέπει να αποδείξεις πως το ψέμα σου είναι όλα για όλα αληθινό. Δεν ταιριάζεις σε όσα σου καταλογίζουν, μα πια αυτό είναι το λιγότερο. Τις νύχτες πάλι, όλα αλλάζουν. Βάζεις μουσική δυνατά, ανοίγεις τα παράθυρα να μπεί κρύος αέρας, κάνεις την αποσταση απ΄την κουζίνα στο σαλόνι τέσσερεις πέντε φορές μετρώντας κάθε φορά τα βήματα. Κι όσες φορές το κάνεις οι αριθμοί σου βγαίνουν λάθος, γιατί με τους αριθμούς δεν το΄χες ποτέ. Πάντα σου άρεσε το 5 και το 2 να το φιλοσοφείς. Αν είχα 5 καρδιές, πόσα συναισθήματα θα ζούσα σε μιά στιγμή; Αν σου διναν 2 μέρες μόνο να φτιάξεις και να γκρεμίσεις όλα όσα σου δωσαν τις ομορφότερες στιγμές της ζωή σου, πόσο πολύ θα ευχόσουν να τις είχες όλες για να πάψεις να φοβάσαι;

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Βρήκα τη θάλασσα.

Κι ήταν τόσο γαλάζια, κι ένιωθα τόσο ερωτευμένος με τη ζωή και τόσο γεμάτος. Και μετά έκατσα κι αναλογίστηκα. Ολα οσα ήθελα να σου πω, όλα όσα σου είπα τόσες φορές που έχασαν στο τέλος το νόημα κι όλα όσα έπρεπε να πω μα δεν είπα ποτέ.

Η θάλασσα πια ξέρει, κι ο ήλιος, και το πορτοκαλί χρώμα του που μ'αγκάλιαζε για να μου δίνει χρώμα...

Δεν ψάχνω πια. Ξέχασα πως είναι να πιστεύεις σε κάτι. Και μέχρι να θυμηθώ, ίσως είναι καιρός να αρχίσω να αναπνέω.

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Επίλογος

Κάποιες φορές διαλέγουμε να φύγουμε, άλλες απλά ο χρόνος κυλάει γρηγορότερα απο μας. Λίγες φορές μαθαίνουμε πως δεν φτάνει μόνο ν'αγαπάς. Βρέχει - μέρες τώρα, ίσως και μήνες. Μα πια η βροχή δεν με πειράζει..την αγαπώ όσο ποτέ δεν κατάφερα ν'αγαπήσω τον ήλιο που φωτίζει τις μέρες μου.

Τι χρειάζονται οι άνθρωποι για να ζήσουν; Αλλοι θα έλεγαν αγάπη, άλλη έναν άνθρωπο να τους κρατάει, άλλοι χρήματα κι άλλοι μια ήρεμη ζωή. Εγώ θα ζητήσω απλά μια καρδιά που χτυπάει και δεν θέλει να με εγκαταλείψει. Για να μπορώ να συνεχίσω να σκέφτομαι, να γελάω, να συγκινούμαι και να αφήνω τα δακρυα να πέφτουν απ΄τα μάτια μου. Ποτέ δεν εκτίμησα τη ζωή τόσο πολυ, όσο τώρα. 

Κρατάς ένα μυστικό; Ποτέ δεν άφησα το μυαλό μου να διαλέξει, πάντα η καρδιά μου έδειχνε τον δρόμο...και με όσα κρατάει ακόμη στα χέρια της, κοιμάμαι ήσυχα τα βράδια...

-''αυλαία...''

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Δεν ξέχασα ποτέ κανένα τους

Στα μονοπάτια που περπάτησες πια ανθίζουν αγριολουλούδια. Κάποτε πληγώναμε τις μάγισσες για να μας δώσουν πίστωση χρόνου. Κι έτσι χέρι χέρι προχωρούσαμε παρέα, πλάθαμε ιστορίες για να περνάμε την ώρα μας. Κι ύστερα αφήναμε τις λίγες ματιές να γίνουν ένα με τα βήματα που στρώναμε στο μονοπάτι. Τα μεγάλα μας θέλω ήταν αυτά. Και μέτα προσπαθούσαμε να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά και να τα μετρήσουμε ξανά μπας κι αφήσαμε κάποιο πίσω.. Δεν ξέχασα ποτέ κανένα τους. Και μετά θυμάμαι να ψάχνεις σαν τρελός να βρείς αυτό που άρεσε σε σένα πιο πολυ. Το πιο όμορφο, αυτό που η μυρωδιά του σε ταξίδευε στα μέρη που κάποτε σου είχα υποσχεθεί πως θα ταξιδέψουμε μαζί. Και μέτα, αρχίσαμε τα λάθη. Κάναμε φιογκάκια, τα ζωγραφίζαμε περίτεχνα και τα κρεμμούσαμε σε κάθε κυπαρίσσι που σήμαινε το τέλος του μονοπατιού. Δεν ξεχνάω που πάντα στεκόμασταν για ώρες και κοιτόυσαμε μια αριστερά και μια δεξιά. Όλα τα ίδια μου φαίνοντουσαν. Εσυ πάλι στο ένα εβλεπες ταξίδια και έρωτες κι έριχνες χρυσόσκονη με δύναμη στον αέρα κάνοντας πάντα την ευχή. Στο μεν άλλο, έβλεπες το ίδιο ατελείωτο μονοπάτι. Οι ιστορία μιλούσε για δυο ταξιδιώτες, που σ'ολα τα ταξίδια τα λόγια τους γινόντουσαν τραγούδια. Εγω ετρεχα θυμάμαι. Γυμνός απο λόγια και ψυχή. Τα εφόδια πάντα εσύ τα κρατούσες, εγώ φορούσα πάντα το ίδιο πουκάμισο, το ίδιο παντελόνι για να σου θυμίζω μέσα μέσα πως δεν άλλαξα ποτέ. Το χρώμα, η αφή, το σκληρό βλέμμα. Περιμέναμε ώρες πίσω απο κουρτίνες μπας και ξεκινήσει η παράσταση. Γεμίζαμε θέατρα, σκηνές, πάρκα. Κεντούσαμε τον χρόνο κι αφήναμε τα κρόσια του ν' ανεμίζουν στο άπειρο. Γιατί φανταζόμασταν τον χρόνο μας άπειρο. Κι ύστερα σφραγίσαμε την υπόσχεση. Έπεσε η αυλαία και μαζί της πέσαμε κι εμείς. Και σε θυμάμαι πως σηκώθηκες, χτυπούσες τα χέρια τόσο δυνατα..και στο πρόσωπο είχες ένα χαμόγελο που μπορούσε να φωτίσει τέσσερεις κόσμους μαζί. Μετα δεν θυμάμαι άλλα. Χάθηκες κάπου πίσω απ'τα φώτα.

Νύχτες τώρα ακούω το γέλιο σου. Θέλω να βρώ τις ίδιες μέρες μα αυτή τη φορά με λίγο περισσότερο χρώμα. Λίγο μπλέ της θάλασσας, λίγο γαλάζιο τ'ουρανού και λίγο άσπρο..αυτό που πάντα φέρνει την κάθαρση ..

Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Εν-τύπωνεται πέφτοντας

Χάθηκα..γιατί χάθηκα; Τι είχα να δώσω τόσο καιρό κρυμμένος σε μονοπάτια που για αιώνες δεν έβρισκε κανεις..; Ρωτάω εμένα και μόνο εμένα. Όλο αυτό τον καιρό..

Ερχεται με δύναμη, κάνει δυο στροφές στο αέρα και μετά κυλάει μέχρι τα πόδια μου. Πια δεν μπορεί να με πειράξει. Όσο το φοβόμουνα τόσο πια με φοβάται αυτό. Σήμερα ντύνομαι βαριά. Χρειάζομαι κάτι να με κρατήσει στη γή για να μπορέσω να ψάξω. Να βρώ. Χθές, πόνεσα. Γιατί κι αυτά τα λίγα που βρήκα, ήταν αλλιώς.Σήμερα δεν ξέρω. Βλέπω τα θέλω μου να νυχτώνουν. Και για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω, ο ουρανός γέμισε αστέρια ξαφνικά. Δεν είχαμε πανσέληνο. Για μερες τώρα ο ουρανός πνιγότανε στη σκόνη και στον άνθρακα. Εκπτωτος στο δικό μου παιχνίδι. Αυτό αποφασίσανε για μένα. Και μετά να περιμένω τη μέρα που θα δώ το παρακάτω. Γυμνός σ'ένα δωμάτιο που δεν είναι δικό μου. Που δεν ήτανε ποτέ κι ούτε θα γίνει. Πληρώνω να μείνω μέχρι τ'απόγευμα. Να ζήσω λίγο ακόμη. Να μυρίσω άλλη μια φορά το δέρμα σου. Να κρατήσω τη μυρωδιά σου για τις μέρες που θα ζήσω χωρίς εσένα. Τις νύχτες μας πια τις μετράμε μπροστά σε κουτιά κατεστραμμένα απ'τη βροχή. Δηλητηριασμένα κονσερβοκούτια. Κάπου προσπαθώ να ξεφύγω. Να ξεγελάω το μέτρημα, ν'αφήσω κάποιο πίσω , να σταματήσω επιτέλους να πληγώνομαι. Δεν έχω να πω άλλα. Τα 'χω όλα μαζεμένα σε φωτογραφίες που κάποτε νόμιζα πως θα ταίριαζαν στον τοίχο στο σαλόνι...    

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Illusion

Θυμάμαι που έλεγες πως τα όνειρα που κάναμε είναι αυτα που δεν μπορέσαμε ποτέ να κάνουμε παιδιά..Κι αν σε πίστεψα είναι γιατί μέσα μου ήθελα να τα δώ να λαμπιρίζουν στο σκοτάδι...Φέρνω στο μυαλό μου ένα Βουδα που μου χαμογελάει, ένα ναό ξεχασμένο , μια λίμνη μεθυσμένη...της τραγουδάω, την φιλώ, την αγγίζω για να νιώσω την καρδιά της..και χτυπάει τόσο δυνατά που κάνει το κορμί μου να τραντάζει..Εδώ και καιρό νιώθω πως ο χρόνος τρέχει και εγω δεν μπορώ να τον φτάσω..Κι αν χρειάζεται να δώσω την ψυχή μου για να καταλάβω πως παίζεται το παιχνίδι, θα το κάνω και δυο και τρείς φορές..Πεθαίνουμε και το σώμα μας γίνεται στάχτες..και η αύρα μας τρέχει στις ράχες των δράκων που φέρνουν την βροχή. Μια Σίσι, ενας Τιαολόνγκ, προσεύχονται..προσεύχονται να γεννηθεί ο φοίνικας ξανά..ν' αγκαλιάσει τον δράκο, να τον χορέψει, να τον ταξιδέψει σε θαύματα που η θνητή ζωή του δεν του δειξε ποτέ...Κι όσο ονειρεύομαι, οι μυρωδιά μιας χώρας ξένης μου δείχνει πως τον ήλιο τον φέρνουν τα πουλιά που κάνουν το ίδιο ταξίδι εδώ και αιώνες..και τον περνάνε απο κήπους και του δίνουν μυρωδιά, τον σέρνουν απο θάλασσες και τον σκάνε το χαραμα στις ακτές..και τότε αρχίζουν τα τύμπανα..και τα χτυπάνε τόσο δυνατά που η γή ζεστένεται, κοκκινίζει, παίρνει φόρα και τον εκτοξέυει στο κενό. ''Δεν είναι η θέση σου εδω'' του φωνάζει, ''σ'αυτή τη χώρα η ψυχή μας ζεστένει περισσότερο απο σένα..''

Θυμάμαι ακόμα που κοιτάζα τα δέντρα να λυγίζουν πάνω απ'τη λίμνη. Σαν να δειχναν σεβασμό στο μεγαλείο της... Λένε πως το βράδυ τα κλαδιά τους κοιτάνε τον ουρανό και διαβάζουν τ'αστέρια..και πίσω απ'αυτά ψάχνουν τον ήλιο...μα το πρωί, γονατίζουν ξανά. Το πρωί που ο αυτοκράτορας κάνει βόλτες στα νερά...γαλήνη..

μην με ξυπνάς..φύγε εσύ, εγώ θα περιμένω το επόμενο ηλιοβασίλεμα...

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Ανατέλει ..

Εδώ  που η γή γεννάει όνειρα και προσδοκίες, εδώ  περιμένω  τη μέρα  που θα φτιάξω  τον δικό μου κόσμο και θα τον γεμίσω αναμνήσεις και εικόνες φτιαγμένες απο μέρες που δεν θα ξανάρθουν, που δεν θα ξαναδώ.. και δεν θέλω να φύγω, δεν το κάνει η καρδιά μου να αφήσω  πίσω όσα μου δίνουν πλέον ζωή, όσα με κάνουν και ξανανιώνω.. Σήμερα τρέχω. Κι όσο τρέχω αφήνω την σκόνη και το καυσαέριο να κολλήσουν στο σώμα μου και να γίνουν ένα με όσα όμορφα και άσχημα έφτιαξαν οι άνθρωποι. Εδώ που βρίσκομαι δεν υπάρχουν κανόνες.  Εδώ που ήρθα δεν γίνεται να κλείσεις τα μάτια. Γιατί τίποτα δεν κρύβεται, ούτε μοναξιά, ούτε μιζέρια, ούτε χαμόγελο. Κι έγω, ενας στα εκατομμύρια, ίσως και κάτι παραπάνω. Πως να δείς τον ήλιο όταν τα αυτοκίνητα τον κρύβουν, πώς να μυρίσεις το άνθος του λοτού όταν τα ποδήλατα δεν σ΄αφήνουν να το αγγίξεις ;
Αυτή η πολή με κάνει και ονειρεύομαι. Γιατί απ’οσα έμαθα , και απ’αυτά που μεγάλωσα μαθαινοντάς τα, δεν μου έδωσε ούτε ένα. Μου άνοιξε όμως τα μάτια. Αυτά τα μάτια που νόμιζα πως δεν ανοίγουν ποτέ. Κι αν υπάρχει μια μέρα που δεν βγήκε ήλιος να χαιδέψει τα βλέφαρα τους, είναι γιατί ξεχάστηκε κάπου πιο Ανατολικά, προς τη θάλασσα...
Σήμερα μιλάω για αυτοκράτορες, και πόρνες. Σήμερα φαντάζομαι άμαξες και καρότσια και πινέλα που γράφουν σε μεταξένιους καμβάδες..Σήμερα βρίσκομαι κάπου κοντά σε μια πόλη απαγορευμένη. Μυστήρια και μαγική σαν όνειρο.
Σήμερα και για πάντα, ανόιγω τα μάτια μου στο Πεκίνο..

για σημερα Παυλίδης με στίχους που δεν ξεκολλάνε απ'το μυαλό μου με τίποτα αυτες τις μέρες.. (κυρίως απ'το 3.35 και μετα) 

καλημέρα, μιας κι εδώ ξημέρωσε ήδη ..

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Επανασύνδεση

Αλήθεια δεν ξέρω πόσες μέρες και πόσες νύχτες έχω να μετράω μόνος μου στο σπίτι. Ισως να έχω συνηθίσει..μερικές φορές σκεφτομαι πως τα επόμενα χρόνια έτσι θα περάσουν. Είναι κρίμα που χάνονται οι ώρες που χάνομαι στις σκέψεις..και τρέχει ο χρόνος γύρω μου, μέσα μου, στο μυαλό μου, στο αίμα μου. Δεν χάνω ελπίδες, ξέρω πως έτσι πρέπει να περάσουν. Κι όσο κυλαέι αυτός ο δολοφόνος χρόνος, τόσο πιο πολυ συνειδητοποιώ πως δεν έχω ανάγκη απο κάποιον..εχω ανάγκη απο μένα..κι όσο το ξέρω αυτό, τόσο περισσότερο μου δίνω μέρες απομόνωσης και ηρεμίας. Τι χρειάζομαι απ'τη ζωή μου. Αν όλα πάνε καλά, γιατί δεν νιώθω καλά; Πλέον έχω μπαλκόνι να βγαίνω το βράδυ να κοιτάω τον ουρανό. Μα τα 'χω ζήσει ξανά...Λυπάμαι που έχω σταματήσει να παλεύω για μένα. Λυπάμαι που περιμένω πάντα δράση για να πάρω τον ρόλο της αντίδρασης..Ετσι κι αλλιώς όσες φορές πήρα πρωτοβουλία, ποτέ δεν βγήκε σε καλό. Το ποιοι είμαστε θα μας το πούν οι άλλοι. Γιατί; Γιατί περιμένω πάντα αυτή την καταραμμένη την επιβεβαίωση; Βιάζομαι να τα γράψω μην φύγουν απ'το μυαλό, μην  αλλάξω ιδέα και πάλι, μην τα ξεχάσω. Δεν θέλω να ξεχάσω, δεν έχω την δύναμη πια να διαγράφω..

Μεγάλωσα. Αν και απότομα, μεγάλωσα...

Και τώρα..; Αυτό ήταν; Ετσι προχωράμε; Νιώθω πως τα πόδια μου έχουν κολλήσει στη γή και δεν πάω πουθενά. Σήμερα μ'αρέσει, αύριο το μισώ. Σήμερα γελάω, αυριο στεναχωριέμαι. Αλλες φορές σκέφτομαι πως άνοιξα τα μάτια μου νωρίς και δεν χρειαζότανε. Δεν ήθελα να ξέρω, δεν έπρεπε να ξέρω. Κι αυτά που είπα αν τα μετανιώσω, κάηκα. Με πειράζει που έχασα την κρίση μου, που δεν ξέρω πια να ξεχωρίζω. Με πειράζει που τα δύσκολα τα φερα πανω κάτω, τα κοψα και τα έραψα στα μέτρα μου και συμβιβάστηκα. 

Και τώρα; Αυτό είμαι; Να φοβάμαι μην πληγωθώ κι άλλο; Θα μου πείς γιατί να πληγωθώ; Κανείς δεν είναι κανενός. Και κυρίως, ο,τι έζησες, δεν σε ανάγκασε κανείς να το κάνεις, μπορείς ελευθερα να αναλάβεις την ευθύνη. Ούτε γάτα , ούτε ζημιά..

Δυστυχως, οι ζημιές δεν είναι υλικές..και σπίτι μου δεν έχω γάτα..σκύλο έχω..

Εξακολουθώ να προβληματίζομαι.

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Βήματα

Προσπαθώ να βρώ κάτι καλό να μου δώσει έμπνευση να γράψω πολύ. Εχω καιρό να το κάνω. Και το σκεφτόμουνα μέρες..τελικά καταλήγω πως για τα άτομα που αγαπώ δεν χρειαζότανε ποτέ να γραψω κάτι εδω. Εδω ήτανε πάντα ο χώρος που εβγαζα σκέψεις και συναισθήματα μετρημένα, περιορισμένα. 


Ομορφο ειναι στη ζωή να γελάς. Κι όταν γελάς, να κοιτάς στα μάτια, να βλέπει ο άλλος την ψυχή σου. Ξαπλώνω εδώ και ώρα στο κρεβάτι και τσακώνομαι με το σκυλί που παλεύει να μπεί κάτω απ'το σεντόνι. Κι γελάω με την ψυχή μου οταν πώ ''μπάλα'' και μέχρι να το πω στέκεται μπροστά μου με την μπάλα στο στόμα και με κοιτάει. Και ξέρω πως τότε χαμογελάει, γιατί τα μάτια της έχουν μια σπίθα αλλιώτικη, μια ζωντάνια που με σκλαβώνει. Και κοιταζοντας την, συνειδητοποιώ πως κι εμείς οι άνθρωποι έτσι είμαστε. Σκλαβωμένοι σε λέξεις και σε βλέμματα. Μαγεία είναι να ξέρεις πως αν δώσεις ευτυχία στους γύρω σου χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, θα την πάρεις πίσω δέκα φορές περισσοτερο. Αγαπάω τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου γιατί ειναι άνθρωποι υγειείς στην ψυχή τους και στα θέλω τους, γιατί ειναι άνθρωποι που μετράνε τον κόσμο με το γέλιο, με μια αγκαλιά, μ'ένα φιλί. Τους αγαπάω γιατί οταν κάτι μου πάει στραβά, θα μου δείξουν πως στη ζωή μπορώ πάντα να γίνομαι καλύτερος. Τους αγαπάω γιατί έχουν όνειρα και παλεύουν. Κι ακόμη περισσότερο τους αγαπάω γιατί μια μέρα θα γίνουν ''μεγάλοι''. Γιατί μέσα τους έχουν ψυχή αγνή, και σέβονται πρώτα τους εαυτους τους για να μπορούν να σέβονται και τους γύρω τους. Κι οσο τα γράφω αυτά, σκέφτομαι πως για πολλους είναι κοινότυπα, μπανάλ απόψεις για φιλίες. Μα κάτι μέσα μου με κάνει να πιστεύω πως δεν είναι. Συνήθως αυτό που απορρίπτουμε, ειναι αυτό που θεωρούμε τους εαυτους μας ανίκανους να πετύχουμε. Κι είναι κρίμα γιατί είναι απλό. Γιατί πάντα ποντάρουμε στο να γίνουμε αυτό που θέλουν αυτοί που δεν μας ξέρουν..


Μπερδεύομαι οταν μιλάω για αγάπη. Πάντα μπερδευόμουνα. Πλέον είναι αρκετό να ξέρω πως υπάρχει στη ζωή μου. Είναι νωρίς και είμαι μικρός για να κλείσω πόρτες. Κι αν κλεινει μία, υπάρχει πάντα μια άλλη δίπλα. Μια άλλη που την πιστεύω το ίδιο, που τη θέλω το ίδιο. Γιατί ίσως αυτή να μου δώσει κάτι καλύτερο..


Ερχονται μέρες γεμάτες και όμορφες. Αυτή τη φορά για κάπου μακριά, κάπου που δεν έχω ξαναπάει. Ισως αυτό να με κάνει ευτυχισμένο. Γιατί επιτέλους κάνω βήματα. Γιατί μέτα απο καιρό, φτάνω στον επόμενο ''τελευταίο σταθμό'' ..

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

Θυμάμαι μια βραδιά..

Θυμάμαι. Κι όσο θυμάμαι παραλύω. Αγγίζω τις αρθρώσεις μου, πονάνε..πατάω στη γή, κανω βηματα αργά μην μ'ακούσουν..κι υστερα, υστερα θυμάμαι ξανα..κι όσο θυμάμαι γίνομαι ένα με τα φυλλωματα των πευκων και ζω μαζί τους σε μια άγονη γη....κι οταν ανοίγει ο ουρανός και σε ρίχνει στη γή, τότε θυμάμαι, βροχή μου...κι όσο θυμάμαι χαμογελάω..για όσα έφερες, για όσα θα φέρεις...αυτά τα λίγα που θα με κάνουν να θυμάμαι..κι όσο θα θυμάμαι, θα εξατμίζομαι...και θα φευγω υδρατμός στο συμπαν και στ'αστέρια, και θα τρέχω με ηλιαχτίδες και πετρώματα..κι όλα θα χουν το χρώμα των ματιών σου..κι όλα θα τραγουδάνε στον ίδιο ρυθμό, όλα θα έχουν την ίδια κατευθυνση..κι όταν αρχίσει ο χορός, θα'ναι για να με κάνουν να θυμάμαι πως κάποτε...

..γίναμε ένα..γιατί στο δυο δεν χώρεσε ποτέ κανείς...και ψάχναμε να βρουμε που πήγανε τα νουμερα και μείναμε εμείς μονάχοι σε αστέρια ακατοίκητα..σε ξέρες και θαλασσες ερειμωμένες..

Οταν έρθει η μέρα, θα σε πάω να δούμε ξανά εκείνη την παράσταση..και θα μιλήσουμε ξανά για όσα αφήσαμε πίσω μας μα τα κρατάμε φυλαχτά για να παίρνουμε δύναμη..και θα καθόμαστε στη ίδια παραλία , κάτω απ'το ίδιο φεγγάρι και θα λέμε τα ίδια αστεία..και θα περιμένω την στιγμή που θα μου χαμογελάσεις...

μου πήρε καιρό να καταλάβω πως κάποια χαμόγελα και κάποια γέλια χαράχτηκαν στο κορμί μου και θα τα κουβαλώ πάντα μαζί μου για οδηγούς.. 

*αφιερωμένο σε σένα που έρχεσαι απ'τα παλιά και μου φέρνεις όμορφα νέα..


Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Θέλω να γυρίσω πίσω, μα δεν ξέρω ΠΟΥ.

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Σήμερα στην πόλη που μένω κάνει συννεφια..

Πισω στ'αστέρια. Δυο μέρες στα συνορα, ενα ματσο αναμνήσεις στην τσέπη, σακίδιο γεμάτο όνειρα και φευγω. Μερικές φορές χρειάζεται ενα τράνταγμα, μια ανεπιθύμητη στιγμή. Αλλες χρειάζεται απλά να βάλεις μια καρέκλα ψηλή, να σταθείς μπροστά στο παράθυρο και να κοιτάξεις εκεί που δεν κοίταζες άλλες φορές. Ποτέ δεν θα ανήκεις σε κανένα και δεν θα σου ανήκει ποτέ κανείς μέχρι να το αποφασίσει κάποιος αλλος για σένα. Κι αν ρωτήσεις αυτό θα σου πούν κι οι άλλοι. Αυτοί που συνήθως σ'αρέσει να αποκαλείς φίλους σου. Εγώ τώρα στέκομαι στην πρώτη επιλογή. Πρώτη επιλογή, πρώτη ευκαιρία. 

Πως φευγουν τόσο εύκολα οι στόχοι, τα όνειρα, οι στιγμές. Πως εξατμίζονται όλα τόσο σύντομα, είναι παράξενο..Πως να βρείς δύναμη να γλιτώσεις απο ένα πειρασμό, να κλείσεις την καρδιά σου και να την αφήσεις σε μια γωνιά να ξαναγεννηθεί, να προετοιμαστεί για όσα έρχονται παρακάτω. Είμαστε φτιαγμένοι για να αλλάζουμε. Πως θα μπορούσαμε να 'μαστε πάντα οι ίδιοι όταν ακόμη και το υλικό μας αλλάζει κάθε λεπτό, κάθε ωρα, κάθε μέρα..και ύστερα έρχεται ο χρόνος. Πόσο χαζοί είμαστε. Δημιουργήσαμε τον χρόνο γιατί ο χρόνος φέρνει τη λήθη. Θέλουμε να ξεχνάμε. Θέλουμε να περνάει ο χρόνος γιατί χρειαζόμαστε να σημάδια του. 

Αφήνουμε όνειρα, παρατάμε ανθρώπους για να το ξέρουν οι επόμενοι. Και μέσα μέσα τους θυμόμαστε. Τις νυχτες εκείνες που ψαχνουμε να βρούμε τα χαμένα μας όνειρα. Μα κι αν τα βρούμε, θα τους λείπει πάντα κάτι. Αυτό το κάτι που μοιράστηκαμε μαζί τους, αυτά τα κομμάτια που τα ονειρευτηκες μαζί με άλλους. 

Πλέον δεν μιλάμε για αλήθειες. Οι αλήθειες είναι για το σπίτι το βραδυ, η αλήθειες είναι στο πρώτο ποτήρι κρασί, ίσως και στο δεύτερο. Μετά γίνονται επιθυμίες. Και στο τέλος ξυπνάει η μνήμη. Εκεί θυμάσαι πάλι.

Σήμερα έχω για παρέα κρασί. Λίγο ζαλισμένος, λίγο χαζος, λίγο αφελής. Αλλα ξύπνιος. Ετσι κι αλλιώς, για να ζήσεις το όνειρο, πρέπει πρώτα να ξυπνήσεις..  

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Τωρα ειναι η κατάλληλη στιγμή..τώρα που το μυαλό τριγυρνάει κάπου έξω απ'τον κόσμο αυτό..δεν ξέρω καν γιατί γράφω σε μια γλώσσα που δεν μ'εκφράζει πια, που δεν ήταν ποτέ δική μου..βάζω επιτέλους αυτό που απέφευγα τόσο καιρό να ακούσω γιατί φοβόμουνα μην με πληγώσει, και αυτή τη φορά ανεβάζω την ένταση..να ακουστεί μέχρι έξω..κι ελπίζω..ακόμα ελπίζω να μάθουν αυτοί που δεν έμαθαν ποτέ, ελπίζω να νιώσουν αυτοί που δεν ένιωσαν, να αγαπήσουν αυτοί που δεν αγάπησαν..

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν είναι κακό που ερωτεύτηκα, που πάλεψα, που έδωσα όσα δεν έδωσα άλλες φορές..απόψε, θα προτιμήσω να πετάξω, να φύγω..κι ας μην το διάλεξα..κι ας χτυπάει η καρδιά μου δυνατά κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό μου..δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να φαντάζομαι άλλο..

Φοβάμαι...φοβάμαι να βάλω τα όρια, δεν έβαλα ποτέ..φοβάμαι ακόμη περισσότερο να ξεπεράσω εκείνα των άλλων..υπόσχομαι να το κάνω, δεν ξέρω πότε, δεν χρειάζεται να ξέρω, όταν έρθει η στιγμή θα το καταλάβω..

Γράφω για ένα τραγούδι που άκουγα, πάει καιρός..τότε που δεν με ήξερες..τότε που έβγαινα στον δρόμο για να σε συναντήσω τυχαία..και την πρωτη φορά που σε είδα, φώναζε στα ακουστικά αυτό που σήμερα με πληγώνει πιο πολυ..

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

I was alone, falling free..trying my best not to forget.

Δευτέρα, 5 Απριλίου 2010

Καίμε.
 Κι ό,τι μας αγγίζει μαυρίζει πρώτα μέσα και μετά έξω. 
Θα καούμε.
 Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
 Σ' αγγίζω.
 Προσπαθώ να μυρίσω τον αέρα, να βρώ πως γίνεται να είναι όλα τόσο μολυσμένα. 
Θα σ'αγγίξω. 
Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
 Κοιτάω.
 Κι όσο κοιτάω όλο και πιο πολυ μετρώ καλύτερα τις αποστάσεις. 
Θα κοιτάξω.
 Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
 Ακούω. 
Κι όσο ακούω, καταλαβαίνω.
 Θα ακούσω.
Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής απεριόριστο.
Ξεχνάω.
Μα ποτέ δεν καταφέρνω να ξεχάσω.
Θα ξεχάσω.
Χρόνος μελλοντικός, με χρονικό περιθώριο εφαρμογής...
ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ. 

Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Για μένα κρατάω τον δικό σου εγωισμό

Κι όμως αρχισα να σκεφτομαι πως όλα πηραν τον δρόμο τους..και μιας και πια δεν με ρωτάς, θα τα βαλω εδώ για να υπάρχουν..Ναι, ίσως να έκανα λαθη, λάθη που δεν μπορω να διαγραψω οσο και να το θέλω.. μπορεί να σε πληγωσα, να σ'έκανα να μετανιωσεις, να πικραθεις..μπορει να μην είμαι αυτο που θες, μπορει ποτέ να μην ήμουνα..μπορει το δερμα μου να'ναι πιο σκουρο απ'το δικό σου, τα μάτια μου να μην λαμπουν, το κορμί μου να μην σου κανει...μπορεί να μην λέω αστεία που θα σε κάνουν να γελάσεις με την ψυχή σου και όταν εχω αγωνία να σου εξηγήσω κατι, τα λόγια μου να μπερδευονται και να μην βγάζουν νόημα...μπορεί ποτέ να μην καταφέρω να καταλαβω αυτα που λες και να με κοροιδευεις, μπορεί ακόμη και να μην καταφερω να σου δώσω αυτο που θές...και μπορεί τωρα να φοβαμαι περισσοτερο απο ποτε μην σε χάσω, μην σε κλεψουν..τωρα να φοβαμαι περισσοτερο απο ποτέ γι'αυτα που θα χάσω..και πλεον προσπαθω να αποφευγω οτι εχει να κανει με σενα...και ξερεις τι; μπορει σημερα να ηθελες να μου πεις μια καλησπερα, αλλα ξεχασες και δεν την ειπες....

Και δεν μου εκανε διαφορά γιατι μ'έμαθες πια να μην την περιμένω..να μην καθομαι σπιτι και να κοιτάω εναν γαμημενο υπολογιστή..εμαθα να πνιγω μέσα μου όλα όσα κάποτε μου διναν ζωη..και με στεναχωρεί , γιατι οταν μια μέρα θα με ρωτάνε γιατι το έκανα, το μόνο που θα'χω να πω ειναι οτι έτσι έπρεπε.. Κολλησαμε σ'ενα πρεπει ξανα. Και ειναι το μόνο που θα'μαι σίγουρος μιας και όλα τ'αλλα πια δεν υπαρχουν..Δεν περιμενα παραπανω, απλα ηθελα να ξερεις πως ακομα προσπαθω, και θα προσπαθω για αρκετο καιρο ακόμη, μέχρι να σκοτωσω ότι εχω μέσα μου για σένα..αυτο δεν μου πες να κανω..; Γιατί πρέπει σ'αυτο το παιχνίδι να υπάρχει ήρωας; Γιατι δεν μπορούμε απλά να μην το παίξουμε καθόλου; Γιατί οι γύρω μου πλεον με πονάνε; Μπορείς να δείς τι νιώθω..; μπορείς να καταλάβεις πως όπου κοιτάξω είσαι εκει...;

Μου λές πως όλα οσα έκανα πληγωσαν τον εγωισμό σου..δεν καταλαβες ποτέ πως εγω αυτον τον εγωισμό τον ερωτευτηκα, αυτον αγαπησα περισσοτερο απ'ολα. Ετσι ειναι...δεν το ζησες ποτε αυτο; Το πιο παραξενο συναίσθημα, να ερωτευεσαι τα χειρότερα ελαττωματα; Οσο σε φτύνουν να παίρνεις ζωή και να θές να κυνηγίσεις κι άλλο...καπως έτσι τα γραφω κι ας βγαίνουν μπερδεμένα...

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Πόσο ακόμα;

1.Για πόσο ακόμα; Δεν εχω μιλήσει, πλεον ούτε εγω μπορώ να καταλάβω εμένα..Σημερα διαβασα τα παλιά..τρόμαξα που εδω και τρία χρόνια δεν έχω αλλάξει καθόλου..Δεν ξέρω, ίσως είναι νωρίς..δεν έμαθα, δεν μαθαίνω, δεν θα μάθω..Τρομάξα που δεν εχω μάθει να μην σκεφτομαι τόσο πολυ, που δεν μου μαθαν να ξεπερνάω τόσο εύκολα, να βάζω τον εγωισμό μου πάνω απ'όλα και όλους...Κάνω αυτό που θέλω..; Ουτε αυτό δεν ξέρω πια...Ξέρεις, οταν χάνεις την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, δεν θα την δείς στους άλλους..Εγω αυτό έπαθα..κάτι μέσα μου ομως μου λέει πως δεν φταίω εγω..Δεν μπορει πάντα να φταίω εγώ έτσι δεν είναι..;

2.Ας παίξουμε ενα παιχνίδι...Ενα παιχνίδι μεταξύ εμένα και σένα..όποιος και να'σαι. Ο ανθρωπος του χθές, αυτός του σήμερα, εκείνος που θα'ρθει άυριο..Εγω θα κάνω ερωτήσεις και θα μου απαντάς, απ'τις απαντήσεις σου θα παιρνω το πρωτο γραμμα και θα αρχιζω ενα διαφορετικό κόσμο μ'αυτό. Μια καινούργια αρχή..Θα σ'αφησω να αλλαζεις απαντήσεις, να ζωγραφίζεις με τις λέξεις μέχρι να κάνεις ξανα τον αριστουργηματικό σου κόσμο. Μεχρι να αποφασίσεις οτι δεν εχεις ανάγκη πια τις ερωτήσεις μου..Κι ετσι θα τελιωσουμε θεαματικα, εσυ σ'ενα κόσμο μαγικό, όλο δικό σου. Κι εγω, σ'ενα κόσμο γεματο κομματιασμένες ερωτήσεις...Ετσι κι αλλιως αυτό γίνεται πάντα κι ας μην το βλέπει κανείς..

3.Ξερεις τι; Δεν μπορεσες ποτέ να καταλαβεις οτι δεν είχα αναγκη απο απαντήσεις. Παντα ζουσα απλα, χωρις να ψαχνω πολλα, χωρίς να χρειαζομαι πολλα..Εδω και μηνες παλευω να μαθω αυτα που ξερω..παλευω να πεισω τον εαυτο μου πως τα πραγματα ειναι αλλιως...Μα με φοβίζει να ξέρω πως ακόμη κι αν δεχτω αυτό, η αλήθεια μπορεί να είναι αλλη..Τωρα καταλαβαίνεις...;

4.Πως χαθηκα έτσι; Γιατί δεν ανοιγει κανείς τα μάτια του; Πως θα πεταξουμε; Κουραστηκα να πίνω για να αγαπάω λιγότερο, να σκεφτομαι λιγότερο..Αν αυτό είναι η λυση τότε αυτό θα γίνεται..

5.Πως να είμαι αληθινός όταν κανείς δεν μου λέει την αλήθεια; Ακόμη κι εσύ..; Αυτά δεν τα παμε..δεν τα θυμαμαι...Μακάρι να μπορούσα να εξηγήσω τους λόγους που φτάνω μέχρι εδω..

6. Γιατί; Ποτέ δεν ρώτησα γιατί....αυτό το θυμάμαι καλα...τα γιατί ξέρουν να κρυβονται πίσω απο μεγάλα ψεμματα..κι αυτα τα φοβάμαι περισσότερο απ'όλα..

7. Ακόμη ένας κυκλος..πιστευω θ'αντέξω κι αλλον ένα..

γιατι αν ειχα να διαλέξω ξανα, θα τρόμαζες που θα διάλεγα τον ίδιο δρόμο..

Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

Το λάθος αγγίζει την τελειότητα οταν ξέρεις να το κάνεις σωστα.

Το βρήκα γραμμένο σε μια πόλη που δεν ξυπνάει..που σε ταξιδεύει μέρες και νύχτες για να βρείς τον σκοπό..να κοιτάξεις βαθιά, γιατί μόνο μέσα σου μπορείς..

Προσγειωνόμαστε σιγά, έτσι δεν είναι..; Δεν φοβάμαι, πια δεν έχω να φοβάμαι.. συνήθως ξεγελάς την καρδιά σου, της αραδιάζεις ενα μάτσο ψέματα και κατεβάζεις ρολά..

Μου λείπουν αυτοί που αγάπησα..και δεν ξέρω πως να τους βρώ ξανά...πια μονοπάτια, ποιους δρόμους, ποιες πόλεις...

Κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό μου, σκέφτομαι πως όλο αυτό είναι μια ιστορία που κάνουμε τους πόθους μας να πέφτουνε στη θάλασσα σαν βότσαλα..τα ρίχνουμε, χτυπάνε δυο φορές στο νερό και μετά βυθίζονται...

Θα βρώ τον δρόμο μου..μόνο που ακόμη δεν είμαι έτοιμος...

Μπερδεμένες πολύ οι σκέψεις μου τα βράδια..κι έχω κουραστεί στο μυαλό μου να κάνει μόνο νύχτα...

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Μακριά απ'τη φυλακή μου

΄΄-Υπάρχεις..,΄΄

΄΄-Μόνο εκεί που δεν βρίσκεις στεριά..εκεί κουρνιάζω τα βράδια. Και σε σκέφτομαι, σε κερδίζω και σε χάνω λες και με κλείδωσες σ'ένα παιχνίδι χαμένο απ΄την αρχή..΄΄

΄΄-Κι αν δεν ειμαι εγώ που χαμογελάω τώρα; Αν είναι απλά η εικόνα που ήθελες να έχεις στο μυαλό σου για μένα..;΄΄

΄΄-Τότε δεν υπήρξαμε ποτέ..Δεν ήμουνα εγω, δεν ήσουνα εσυ..΄΄

΄΄-...και τα λάθη μας; Δεν υπήρξαν ούτε αυτα...;΄΄

φεύγουν τρία, τέσσερα, πέντε..πετάνε μαζί σε σχήμα τόξου..κάπου εκεί πάνω κάτσαμε κι εμείς μια μέρα και τα παμε..τι έμεινε, τι σκόρπισε, τελικά δεν έχει σημασία..μόνο λίγες λέξεις παραπάνω θα θελα ν'ακούσω τότε..να με καναν τώρα να ξέρω...

΄΄-Όχι..΄΄

΄΄-Τότε γιατί σε χάνω;΄΄

΄΄-Δεν βλέπεις; Δεν ξέρεις; Τα όνειρα σου έγιναν στάχτες που σκορπίστηκαν στο πέρασμα της νύχτας..και δεν τα μάζεψε κανεις μας, ούτε εσυ, ούτε εγω..΄΄

΄΄-Μην μ'αδικείς..πάντα με κρατούσες στη γή δεμένο..δεν μ'άφησες να πετάξω ποτέ..΄΄

κόψαμε τα φτερά μας γιατί φοβηθήκαμε την δύναμη της αγάπης μας..δεν θα την άντεχε κανείς, ούτε εγώ, ούτε εσυ, ούτε κανεις απ'τους άλλους..κι έτσι πηραμε ο καθένας τον δρόμο του..μέσα μέσα σε βρίσκω..δεν ερχομαι κοντα..πάντα απο μακριά σε κοιτάω..παράξενο..κάθε φορα σε βλέπω στο ίδιο μονοπατι, εκεί ψηλά. Κι είναι πάντα η ώρα που γυρνάς την πλάτη...

΄΄-Σ'αγάπησα όμως..΄΄

΄΄-Και τι μ'αυτό..;΄΄

΄΄-Τίποτα..΄΄

΄΄-Πες το..΄΄

΄΄-Θες να κάνουμε έρωτα..;΄΄

΄΄-Θέλω..΄΄

κι έτσι περνάγανε οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια..κι έτσι μεγάλωσα, έτσι εγίνα αυτός ο άλλος που πάντα μου λεγε η μάνα μου να μην γίνω..αυτός ο άλλος που ξέρει.. που βλέπει, που όσες στιγμές κι αν του χαρίσεις, τα μάτια του δεν θα ξεκολλήσουν απο εκείνο το σημείο εκεί ψηλά...

΄΄-Γιατί με κοιτάς στα μάτια..;΄΄

΄΄-Γιατί μόνο αυτά μου είναι γνώριμα πλέον..αυτά καταλαβαίνω..΄΄

΄΄Μην με παρεξηγείς..αλλα..μάλλον ο,τι είχαμε να πούμε το είπαμε..΄΄

΄΄-Σε παρεξηγω και το ξέρεις..αστο καλύτερα...αφου δεν υπάρχεις δεν θα σε χάσω ποτέ...΄΄

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Συ(ζητάς) τα βράδια..;

Κοιταζοντας το μπουκαλι τι βλεπεις..; Ολα οσα αδειαζουν, ολα οσα ανακυκλωνονται στις μερες και στις νυχτες..παρεες ομορφες, ταξιδια ονειρεμενα..ξυπναω με στιχους στο μυαλο, τους μαζευω μεχρι που γινονται πολλοι. Τους βαζω παραταξη στον τοιχο. Αποσπασμα. Πυρ και μετα κενο..μεχρι να σηκωθω ξανα, καπως έτσι δεν παει..; Και μετά περιμένεις, περιμένεις τη νυχτα για να ταξιδεψεις, να παρεις αγκαλιά ο,τι αγαπάς, να το κρατήσεις σφιχτά και να φύγεις ακόμα μια φορά...

Δεν ξέρεις τι ακριβώς βρίσκεται πίσω απ'τη πόρτα, απλά την κοιτάς, την αγγιζεις λιγο να νιώσεις, θές να μάθεις, να προετοιμαστείς...φοβασαι το αγνωστο, τρέμεις στο αδύνατο, τρομαζεις στο επικινδυνο. Μα αυτή η πόρτα ειναι μπροστά σου και θα την ανοίξεις. Θα το κάνεις γιατι βάζεις μπροστά μόνο την καρδιά, αυτή πιστεύεις, αυτήν εμπιστεύεσαι..Γιατί είναι τα εφοδιά σου..Γιατί ξέρεις πως η δική σου η καρδιά ειναι αυτή που θα σε προδώσει τελευταία.Θα δωσει τέλος. Κανένας και τίποτα δεν προδώνει πιο γλυκα, πιο γαλήνια. Κι οταν κανεις το ταξίδι επιστρεφεις πάντα με άδεια χέρια, δεν κρατάς, δεν χρειαζεσαι. Κι αυτό το τίποτα είναι που αναζητάς περισσοτερο απο κάθε άλλη φορα. Εισαι ολοκληρωμένος και ειναι αυτο που σε βολευει παραπάνω.. Ισορροπεις, αντιστεκεσαι, βρισκεις και χάνεις. Ολα σ'ένα παιχνίδι που γνωρίζεις πως καταλήγει. Δεν ειναι άρνηση, δεν ειναι ανέλπιδο. Απλά κάποια παιχνίδια δεν θα σταματήσουμε να τα παίζουμε ποτε..Οσες φορές χτίζαμε πύργο στην αμμο, πάντα στο τέλος τον γκρεμίζαμε. Οχι γιατι δεν τον αγαπήσαμε, απλά ενας πύργος απο άμμο ειναι πάντα πλασμένος για να γκρεμιστεί. Και αυτό είναι που λέμε πεπρωμένο. Το πιστεύεις..; Ή καλύτερα, θα θελες να το πιστέψεις..; Μερικες φορές τα μεγάλα και ωραία πράγματα στη ζωή αργούν. Άλλα φευγουν νωρίς, άλλα απλά μένουν μισοφτιαγμένα ή μισογκρεμισμένα..Σ'αυτά τα δύο θα σταθώ. Αυτά  που κρύβουν θεμέλια, αυτά είναι που το υλικό τους πρέπει να δουλευτεί λίγο παραπάνω. Να γίνει γερό, να χει θέληση και πείσμα. Μέχρι να ξέρεις πως πια όλα στο χέρι σου είναι..

Βαζω κι εδώ ακόμη δυο εικόνες. Τις επεξεργάζομαι, χαίρομαι που είμαι κουρασμένος τα βράδια..Γιατί  έτσι δεν σκεφτομαι. Ξυπνάω πεσμένος, όλα έγιναν όσο κοιμομουνα. Γιατί το μυαλό δεν το ελεγχεις, γιατί τα βράδια κατεβαίνει στην καρδιά και του τα λέει όλα με το νι και με το σίγμα. Ο,τι μένει κρυφό δεν έχει να κάνει με σένα, αυτό φύσικα είναι άλλο. Είναι κρίμα να μην έχεις λόγο στη καρδιά σου, το υλικό της ειναι απ'τα πιο ''ανθεκτικα''...καθησυχαστικό, τουλάχιστον για το βράδυ..

Ανοίγεις τα μάτια και εχεις δυο στίχους τα χείλη..δεν έχεις παρά να περιμένεις να νυχτώσει...

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Δεν βρήκα ποτε αυτά που ψαχνω..


..τον κατάλληλο τρόπο, τον σωστό τόνο, τα γραμματα που θα σχηματίσουν ξανά τις λέξεις μου..αυτές που δεν γίνονται ποτέ λόγια..έχω μάθει να αρχίζω τις προτάσεις μου λάθος, να λείπει πάντα κάτι..εχω μάθει να τρομάζω τους γύρω μου με τα πιο απλά, αυτά που έρχονται με ουράνια τόξα, αυτά που βγαίνουν απο παραμύθια..εχω μιλήσει άσχημα γιατί πάντα θα επιμένω πως οι μονόκεροι υπήρξαν και πάντα θα υπάρχουν...πως τα δέντρα μας μιλάνε, κι ας μην τα ακούμε..Και τώρα ξέρω πως να κάνω τις σκέψεις μου καραβάκια και να τις ρίχνω σε λίμνες και ποτάμια για να βγούνε στη θάλασσα..κι όταν πια τα χάνω απ'τα μάτια μου, τα σβήνω, τα ξεχνάω..

Θα λαμβάνω πάντα τα γράμματα που δεν μου στειλαν..και θα γεμίζω πάντα το μυαλό μου χρώματα που δεν έφτιαξε άνθρωπος, θα κυνηγάω μουσικές που δεν ακούστηκαν..και θα λέω πάντα οσα δεν έμαθα..Θα ξέρω πως ο ήλιος που βλέπω ειναι κόκκινος και πως το φεγγάρι κάποτε ήταν μπλε..θα ξημερώνομαι με θαύματα που δεν έγιναν και ποιήματα που δεν εγραψέ κανεις...θα απολαμβάνω την θέα απ'την πόρτα μου και θα μπαινοβγαίνω απ'το παράθυρο, θα σκαλίζω στο νερό και θα κολυμπάω σε δάση..κι όλα αυτα θα τα χρωστάω στους ανθρώπους που δεν γνώρισα ποτε, αυτους που δεν σκέφτηκα σήμερα, αυτους που θα προσπεράσω αύριο σε μονοπάτια που δεν χαράχτηκαν στους χάρτες..

πριν μέρες εφτιαξα μια βαρκούλα απο χαρτόνι μπλε βαθυ, ζωγράφησα στο πλάι ένα δράκο και μια τίγρη, ο,τι ειναι η ζωή μου σήμερα, το φόρτωσα αποσκευές και κατέβηκα μέχρι το ποτάμι..στεκόμουνα στην όχθη και το βλεπα να ξεμακρένει, να σχηματίζει τη πορεία του. Τα περισσότερα που μας πονάνε είναι αυτά που δεν έγιναν δικά μας ποτέ..Κι αυτά που αφήνουμε να φύγουν είναι αυτά που δεν νιώσαμε ποτέ την αύρα τους, την ενέργεια..

θα αλλάζω, όσο μακριά κι αν παώ θα αλλάζω. Κι οτιδήποτε ζω, ο,τι εισπνέω και όσα μου κεντάνε στο μυαλό εικόνες, θα τα κάνω βαρκούλες κι αυτά..τίποτα δεν πρέπει να κρατάμε μόνο για μας..στη ζωή μου ΞΕΡΩ να μοιράζομαι... 

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010


Ψες το βραδυ ακουσα βηματα εξω απ'την πόρτα μου..
πρέπει να'ταν η βροχή..
η δική σου, η δική μου..

τι σημασια έχει...
έτσι κι αλλιώς η βροχή ξέρει μόνο να ρημάζει καρδιές...

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Παλεύουμε, κάνουμε βηματα μπροστα, πίσω..άλλα γερά, άλλα ασταθή..Δεν ξέρω ποιό απ'όλα είναι πια το πιο ριψοκίνδυνο..ίσως αυτό που έχει ενα κομμάτι απο σένα, αυτό που χρειάστηκε κάτι παραπάνω..Σήμερα δεν ήξερα τι να γράψω..νιώθω κενό, αυτό το απαίσιο κενό που έκανα καιρό να το νιώσω..ίσως να ήθελα να σου ψυθιρίσω "Μην μ'αδειάζεις..σταμάτα το.."κι ήξερα πως έπρεπε να τα κρατήσω όλα μέσα μου, μην καταλάβει κανείς γιατι δεν μιλούσα χθές, γιατί δεν ήθελα να διαβάσω προχθές, γιατί έκανα τον ίδιο κύκλο στο πάρκο χθές για δυο ώρες ακούγοντας το ίδιο τραγούδι..γιατί βάζω το ίδιο τραγούδι και τώρα.. Δεν έβρισκα απαντήσεις να σου δώσω..κι ακόμη δεν έχω..ή εστω κι αν έχω τώρα είναι αργά, δεν είναι..;

....

Μην μου μιλάς για ζωές στάσιμες..για φαυλους κύκλους και βάλτους...αυτές οι στιγμές για κάποιους ανθρώπους ήταν οι ομορφότερες που έζησαν ποτέ...μην λες ποτέ δεν ήξερες, μην λες ποτέ δεν γίνεται, δεν πρέπει..αυτα είναι κομμάτια απο ενα πάζλ που δεν συμπληρώθηκε ποτέ..είναι σημεία στη καρδιά και στο μυαλό που δεν λειτούρησαν ποτέ...

Δεν χρωστάω σε μένα..ο,τι χρωστούσα σε μένα το'χω πράξει...ρίσκο; Ναι, ίσως και κάτι παραπάνω..ίσως ένα κομμάτι απο μένα..Μην αλλάξεις, μην κυνηγίσεις αυτά που θα'ρθουν..δεν θα το κάνω ούτε εγω...μάλλον άργησα κι εδω..μάλλον για ακόμη μια φορά άνοιξα την πόρτα αργοπορημένος...Τι να κάνω δεν ξερω..πάντα μου παίρνει χρόνο να ξυπνίσω η μήπως οι άλλοι ειναι πιο μπροστά απο μένα...;

Θα επανέλθω..

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

I slipped away last night
took me away from sight and the place I know.
All crushed upon my skin
This mess I put you in and the punch i thrown.

It was a strange reaction
for someone like you to remain on side
And in a chain reaction
I was down and calling for a place to hide.
http://www.free-lyrics.org

I saw a broken arm
Machines will all break down in the way I know.
Mended and all made clean
I saw up on the screen all the stones I throw.

It was a strange reaction
for someone like you to remain so sure
And in a chain reaction
I dissolve and break and then away I crawl
Then away i crawl,
and away i crawl.
and away I crawl
and away i crawl

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Ισως κατι μικρο γι αυτους που μ'αγαπησαν...Δεν ξερω τι χρειαζεται, ουτε τι πρεπει, ουτε πως, ουτε ποτε.."Θα αναψω μια φωτια και θα την δεις οσο μακρια και να 'σαι..., θα καψω αυτο τον χαρτινο ουρανο.." Καπου σε μια γωνια παραμονευουν τα θηρια..και οσο κρυβονται μπορω να ονειρευομαι..Μα τα νιωθω..ειναι εδω, πισω μου, μπροστα μου.. το σκοταδι μου τρωει τα ματια, με τυφλωνει.. Χρωματιζεται ο χρονος στο μαυρο και το ασπρο σκορπώντας αμαρτιες που δεν ξεπληρωσα ποτε..μονο εκει..σ'αυτα που δεν αφησα, σ'αυτα που δεν εζησα, σ'αυτα που μεθυσα και παραπλανησα..Ψαχνω να βρω τα ιδια μονοπατια που καποτε μυριζαν εκεινα τα χρονια τα αθωα..εχω χασει την αθωοτητα, μα εχω βρει την αληθεια και γι'αυτο θα'μαι ευγνωμων παντα..δεν φοβαμαι τιποτα παρα μονο τον χρονο..ανοιγω τα ματια και ειναι ηδη απογευμα..τα κλεινω και τρεχω τα χρονια μου, τις μερες μου, τις νυχτες...

Εχω χρονο να μυρισω, να κοιταξω βαθια μεσα μου να δω πως εχω αλλαξει..Μ'αρεσει, αγαπω ολα οσα εφτιαξες εσυ, αυτος, αυτη..ολα οσα χτισατε με τοση μαεστρια..αποψε παλι ολα ειναι μπερδεμενα..

ερχονται δυσκολες μερες..καιρος ξανα για αποφασεις...

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Μια μερα

Οταν ανοιξεις τ'αυτια σου θα μπορεσω να σου πω ολα οσα δεν καταφερα να πω και με κρατανε σε υπογεια και ξέρες..κι αλλα τοσα θα δεις αν παρεις τα χερια σου απ'τα ματια...Δεν κυνηγαμε μαγισσες, δεν θελουμε να βρουμε πηγασους και νεραιδες σε δαση..μονο αν μπορουσα για λιγο να σου δωσω ολα οσα χρειαζεσαι.. δεν χρειαζεται να δωσεις πισω..Αν μπορουσα για λιγο να σου δινα τα ματια μου..να βλεπες πως ειναι ο κοσμος γυρω απο μενα και οχι τον δικο σου...

μην νοιαζεσαι γι' αυτα που χαθηκαν..ειχα τον χρονο και την δυναμη να το κανω εγω....απλα θελω να δεις..και με ποναει που δεν μπορεις..

ονειρευομαι γιατι ετσι πρεπει η μηπως στεκομαι ακομη σ'αυτο το μικρο ροζ συννεφακι που τοσοι πολλοι σταθηκαν πριν απο μενα..; Ισως να μην σταματησα ποτε να ειμαι ερωτευμενος με τη ζωη, την ενταση, το παθος, το ενα και μοναδικο φιλι που μ'εφερε εδω πανω...

δεν μπορω να σου περιγραψω τον κοσμο μου..κανεις δεν ειναι ετοιμος να τον δει...μια μερα πορτοκαλια σαν ηλιοβασιλεματος.. εκεινη τη μερα..

το που θα το βρεις εσυ..αν και νομιζω το ξερεις...

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

Σημερα σκεφτηκα (στο ασχετο)

Κι ομως φετος δεν εκανα απολογισμο. Ουτε γι' αυτούς που έφυγαν, ουτε γι' αυτους που έδιωξα, ούτε καν μπήκα στον κόπο να τους σκεφτώ. Κι αν το βλεπεις εγωιστικό, τι να κάνουμε..αυτό έχουμε αυτό δίνουμε..κανεις δεν ειναι υποχρεωμενος να παρει ! Επισης σ'αυτο να προσθεσω οτι ο καθένας κοιμάται εκει που στρώνει, έτσι κι εγω αυτό κάνω. Δυστυχώς δεν εχω διάθεση να σκεφτώ τι ειπε ο Κωστακης, τι ξίνισε στη Μαρια, πως μου μίλησε ετσι η Ποπη κλπ κλπ..αυτη ειναι η πικρή αλήθεια.. Εσυ που το βλέπεις αυτο ελπίζω να μην είσαι ''ψαγμένος'' αλλιώς την έβαψα..τώρα θα 'χω ακουσει πολλα...! Θα σταθω λιγο εδω και θα πω με μεγαλη ευκολια πως σταματησα να ψαχνω τη ζωη ( τωρα ειναι που μπαινει το σατανικο χαμογελο και στο πισω μερος ο κοσμος να βγαζει το Ωωωω...! της απογοητευσης...) Θα εξηγησω ειμαι σιγουρος τρελλαινεσαι να μαθεις. Ε να λοιπον, αποφάσισα πως η ζωη μου ειναι εδω..ναι! τι σε ξενιζει! Εδω ειναι!!! αν δεν θες μην την δεις..αλλα να ξερεις πως χανεις τον χρονο σου να την ψαχνεις σε αναμνησεις, σε φωτογραφιες, σε γελια και χαρες που δεν θα ερθουν ποτέ ξανα τα ιδια...Δυστυχως ετσι ειναι..δεν λεω να ξεχνας, αλλα σταματα να ζεις το παρελθον καλυτερα απ'το σημερα..Ειναι κριμα..και στο τελος γινεσαι εσυ η λεξη ΄΄κριμα΄΄ ..Ναι..αυτο ακριβως..Νταξει, δεν λεω, δεν γινομαι χαζοχαρουμενος μπιμπο-αρσενικο αλλα κανω αυτο που γουσταρω και το κραταω οσο μπορω...! Αυτο δεν ειναι ελπιδοφορο τουλαχιστον..; Στα πιο μικρα και στα πιο απλα ειναι και η ουσια..Αυτο λενε πολλοι. Και σε ρωτω φιλε ψαγμενε..Η ΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΟΛΟ ΛΕΣ ΚΑΙ ΞΑΝΑΛΕΣ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ..;;;;; Ποιος την δημιουργησε αυτη τη λεξη θα τρελλαθω..ποιος μ****ας την βρηκε αυτη τη λεξη να μαθαινα μονο!..Και ας εμφανιστει επιτελους να μας πει ποια ειναι τα κριτηρια που βρισκεις την ουσια. Και γιατι εσυ να ξερεις καλυτερα απο μενα ποια ειναι η ουσια. Που ξερεις ποια ειναι η δικη μου. Και ποιος σου ζητησε να κρινεις τους αλλους;; Τωρα δεν μιλας..τι να πεις..Ολο μονος μου μιλαω και κανεις δεν ακουει..! Δεν δινω εγω καλες συμβουλες; Συγνωμη κιολας..Δεν εζησα εγω δυσκολα στη ζωη μου..; Φυσικα δεν σου πα ποτε πως αυτο με ενοχλει..Δεν εισαι ουτε πιο ψηλα απο μενα, ουτε σε χειροτερη θεση απο μενα, αλλα ουτε και σε καλυτερη..βασικα νομιζω δεν εισαι γενικοτερα..! Προτιμω να ξεραθω μπροστα στη τηλεοραση παρα να κατσω να ψαχνω...Χμμμ...νομιζω απλα βαρεθηκα... :) 

Καλη αρχη με τη νεα χρονια! Να περνατε ολοι καλα!