Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Παμε;



...
βαζω δυο στιχους στις τσεπες και την κανω..ετσι απλα γιατι το φανταστηκα χθες ξαπλωμενος στο κρεββατι..περναω μια γεφυρα, χτυπαω δυο κοκκινα φαναρια και εξαφανιζομαι καπου πιο κατω απ΄τον Αυγερινό..τρεχω γρηγορα, ασταματητα..ενα τετραγωνο, μια ευθεια και κατι μικρες τελιες..όλα οσα κρατησα για μενα τα τελευταια χρονια. Και δεν καταλαβε ποτε κανεις πως μου ητανε παντα αρκετα.Ριχνω τα διχτια μου και γατζωνομαι στο τελευταιο αστερι του γαλαξια..και χορευω..χορευω που ξυπνησα την καρδια μου, τραγουδαω που εκανα την μερα μου ξανα να μοιαζει με πυροτεχνημα..κι ας ξερω πως αυριο θα ειναι το ιδιο μονοτονο τραγουδι που βαρεθηκα να ακουω για να γεμιζω το ελευθερο μου τίποτα. Θα κατσω καιρο εδω, το αποφασισα..λεω να μεινω μερες, ισως και μηνες..μπορει και χρονια..!

...

δεν αγαπαμε γιατι πρεπει..αγαπαμε γιατι ετσι ειμαστε πλασμενοι να κανουμε..ετσι μαθαμε, ετσι ξερουμε, ετσι μας οδηγει το ενστικτο μας..και αυτους που αγαπαμε ξερουμε παντα να τους κατασπαραζουμε..γιατι ετσι πρεπει να κανουμε..μαθαινουμε να γινομαστε μικροι για να ξερουμε πως ειναι να΄μαστε μεγαλοι. Ξεχναμε πως ειναι ν'αγγίζουμε, για να μαθαινουμε πως ειναι να μας λειπουν μυρωδιες και εικονες και συναισθηματα..προσπαθουμε να γινομαστε ασημαντοι για να περιμενουμε τη μερα που θα μας κανει καποιος σημαντικους..

...

τη ζωη μου τη μετραω σε θερμοκρασιες..τις μερες μου τις μετράω με βηματα..τις εικονες μου τις κανω φακελους και τις κλειδωνω στα συρταρια..για να μην ξεχναω..


Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Κατι παλιό ..


Μερικές φορές νιώθω πως ο κόσμος δεν μ'ακολουθεί..ειτε αυτος δεν μ'ακολουθει, ειτε εγω δεν λεω να αλλαξω μυαλά. Και όσο εγω δεν αλλαζω μυαλά, τόσο οι γυρω μου τρελλαίνονται..Δεν ειναι μαγκια να ζεις στο καλουπι που σου φτιαχνουν, μαγκια ειναι αυτο το καλουπι να ειναι αυτο που θ'αφήσεις τ' όνομα σου χαραγμένο έστω κι αν δεν είναι δικό σου. Τέρμα τα ψεματα, είναι καιρός να αναλαβουμε ευθύνες και οποιος είναι να πληρώσει θα πληρώσει..Το κύκλο τον κλείνω εγώ, το πότε το λεω εγώ..Επιλογή μου ήταν να κάνω πως δεν καταλαβαίνω και επιλογή μου να μην μιλάω.

Τα ονειρα..Τα δικα μου ονειρα γεννιουνται σε ένα αλλο πλανητη, οχι εδω. Μετανιώνω που δεν παλεψα να τα κρατήσω. Κι όλο τα βάζω με τον εαυτό μου που για ακόμα μια φορά κράτησα την σταση του καλού. Και ηθελα να σου πω τόσα ξέρεις. Μα επαιξα με λαθος φυλλα. Εισαι κι εσύ απ'αυτους τους λιγους που φοβούνται τον καθρεφτη,σαν εμενα. Και σε πισμώνει όσο σκεφτεσαι πως έμαθα να βλέπω λίγο παραπέρα μέσα σου. Και σε σκοτώνει να ξέρεις πως επρεπε να το κανεις γιατι ετσι ''ήταν το σωστό'' για τους γύρω σου..μα όχι για σένα. Τώρα ζητάς έτοιμες κονσερβες μισοφαγωμένες για να περάσεις και το σήμερα με γεμάτη κοιλιά. Και καποτε μισούσες τους ανθρώπους που σε μείωναν, τωρα μειώνεις ο,τι καποτε σου δινε ζωή..

Και υστερα τι; Ο επόμενος; Και παρακάτω πως; Κρατα ο,τι σου δίνει ευτυχία και πάλεψε για ό,τι δεν θα καταφέρεις ποτέ να αποκτήσεις. Και μην φταις τους γύρω σου..Τα περισσοτερα παραθυρα τα κλεινει ο αερας στο περασμα του..Κι οταν θα περασει απ'το δικό σου σπιτι θα τα κλεισει κι αυτα..κι οταν πια θα κλεισουν, θα μπορεσεις επιτέλους να σκεφτεις..να δεις καθαρα όλα οσα καποτε σου εφερνα στο πιατο ετοιμα μα τα σπρωχνες κι επεφταν απ'το τραπεζι..

κοιτα να προσεχεις τον εαυτο σου οπως θα σε προσεχα εγω..και να ξερεις πως σε σκεφτομαι..και ξερω πως δεν εισαι καλα..κι οσο σε ποναει εσενα, με πονάει κι εμένα διπλα..

με μια ευχη τωρα που φτανω τα 22 να εχω μια ηρεμη χρονια οπως την ονειρευομαι να ειναι..

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Ας ερθει...

Κι ετσι θα τρεχουμε..και θα βρισκουμε σωσιβια στη θαλασσα..θα γατζωνομαστε και παρεα θ’αρμενιζουμε στα συννεφα..και θα βγαζω απ’τις τσεπες μου ζαραχη να σε ταιζω..κι υστερα θα κλαιμε..οπως καναμε παλια..θα σε κοιταζω, θα σου χαιδευω τα μαλλια, θα σε νανουριζω..και μετα θα φευγουμε παλι..και υποσχομαι να σ’αφήνω να μου λες πως ήταν η μερα σου. Θα γελαω με τις μερες που περνουσα χωρις εσενα..θα κοιταζω τα χερια σου που ιδρωνουν..θα τα φερνω στο προσωπο μου..θα τ’ακουμπαω στο μαγουλο..και θα κοιμαμαι..και καπως ετσι ολα θα ξεμπερδευονται..γιατι στο μυαλο μου ολα δεν εχουν τελειωμο, τίποτα δεν κανει παυση..και το λατρευω όσο λατρευω εσενα..γιατι ετσι νιωθω ελευθερος, ετσι εχω τα ματια μου ανοιχτα..Ανοιχτα να βλεπω τον κοσμο οπως γουσταρω. Γιατι ο,τι γουσταρω αρέσει και σε σενα..και δεν χρειαζεται ,ξερεις, να προσπαθω πολυ....εκεινο το βραδυ στις θαλασσες που ταξιδευαμε..στα χα πει ΟΛΑ..ολα σε μια λεξη..μια λεξη που θέλω να ψαξεις να βρεις .. Η δική μου ταινία εχει τελειωσει οπως τελειωνει τα κουτί με τα κριτσινια..και δεν εχω τίποτα στο σπιτι να ταισω το στομαχι μου..θα παω αυριο σουπερμαρκετ να ψωνίσω δυο μεγαλα ψαρια..και θα πιαστουμε στις ραχες τους και θα φυγουμε ξανα..και αυτη τη φορα θα κανουμε τον γυρο του κοσμου..να σου δειξω τα λιγα και τα πολλα που χανεις οταν χανεσαι...θα γεννιόμαστε ξανα και ξανά για να ριχνουμε βελη αγαπης ο ενας στον αλλον..
Κι ετσι θα σ’αγαπω..θα σου δειχνω δρομακια που δεν φαινονται στους χαρτες..και θα σε παραπλανω..θα σου κανω σινιαλα απο ψηλα για να περνας χαρουμενα τις μερες σου..και θα σου δειχνω πως να κοιμασαι ηρεμα..πως να κλεινεις τα ματια και να ταξιδευεις αμέσως..πως να τρελλαίνεις τις πυξιδες, να μην βγαζουν νόημα..και να κλαις που δεν βρισκεις γυρισμο..
Προσπαθω εδω και χρονια να βαλω τις σκεψεις μου σε μια σειρα..μια σειρα λογικη, με ευδιακριτες ολοκληρωμενες προτασεις, χωρις να μπερδευω το νόημα..
Μα φαινεται πως η καρδια μου χτυπαει ακόμη αλλου...κι οσο η καρδια δεν λεει να ξημερώσει, κανεις δεν ξημερωνει γύρω της..

Συγνωμη που γραφω μπερδεμενα..ετσι κι αλλιως μόνο εγω συρρικνώνομαι σε εικόνες...

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Σκέψη

γι'αυτους που κρυβονται..
γι'αυτους που φοβουνται..
γι'αυτους που εχουν μεγαλη ιδεα για τον εαυτο τους..
γι'αυτους που γίνονται κορόιδα..γι'αυτους που τολμουν να πιστεύουν πως κάποτε θα γίνουν μεγάλοι χωρίς γνωμονα τη σύνεση και αρετή..
γι'αυτους που κοιμούνται και κάποτε θα ξυπνήσουν..
γι'αυτους που δεν ξέρουν και θα μάθουν..
γι'αυτους που δεν δινουν ευκαιρίες να γνωρίσουν, να μάθουν, να παίξουν..
γι'αυτους που είναι επιλεκτικοί στη ζωή και ξεχνάνε τα απλά..

γι'αυτούς που είναι εδω και γι'αυτούς που δεν είναι..
γι'αυτούς που έγιναν πια οικογενειά μου..
γι'αυτούς τους λίγους που πραγματικά με ξερουν..
γι'αυτους που πιστεύουν στις δυνατοτητες τους για να μπορουν να πιστευουν και στις δικες μου..



video

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

επιτέλους ανάσα ...

video

The call to arms was never true
Time to imbibe here’s to you
I’ll tell you stories bruised and blue
Of drum machines and landslides

Just one more round before we’re through
More psychedelic yuppie flu
It’s such a silly thing to do
Now we’re stuck on rewind

Let’s follow the cops back home
Follow the cops back home
Let’s follow the cops back home
And rob their houses

The call to arms was never true
Let’s take a ride and push it through
Suspended animation glue
Blame it on apartheid

Let’s spend the night in Jimmy shoes
I’ll give you coats and cheap shampoo
I’ll give you nothing else to do
Now we’re stuck on rewind

Let’s follow the cops back home
Follow the cops back home
Let’s follow the cops back home
and rob their houses

The call to arms was never true
I’m medicated, how are you?
Let’s take a dive, swim right through
Sophisticated point of view...

Placebo, Halle Tony Garnier, Lyon 07/11/2009

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Περιμενει,κοιταει..και ειναι γλυκο και πικρο συναισθημα μαζι. Αγγιζει τις αρθρωσεις και τις κανει να τριζουν..φοραει ενα πεπλο λευκο και παλευει να το βγαλει..και ριχνει βροντες και αστραπες, και βριζει..φτυνει στη ψυχη του και σκιζει τα σωθικα. Δεν βρισκει λυτρωμο, δεν βρισκει δρομο. Οι μοιρες του τα φερανε στο πιατο.Τα μαγεψε, τα πιστεψε κι εβαλε χρωμα και ζωη. Και λυσσασμενος τα κατασπαραξε. Και τα κατεβαζε ενα ενα τραβωντας το λουρι που καποτε του κοβε τον λαιμο..Κι οταν τα χωνεψε αρχισε να τα ξεχναει..και κρατησε ενα χαμογελο στα χειλη που του δινε ζωη μεσα απο καθρεφτες. Για ο,τι παλεψε, για ο,τι και οποιον νικησε.

Kι οταν πια μεγαλωσε, ολα του φαινονταν τοσο μικρα και ασημαντα. Ηταν βλεπεις τα δυσκολα χρονια που δεν μπορεσε ποτε του να δεχτει πως περασε. Γιατι οι γυρω του, προτιμουσαν να τον βλεπουν σαν αυτον που κι αν χανεται παντα θα επιστρεφει..κι επιστρεφει γιατι μεχρι εκει του εμαθε η ζωη να φτανει. Γιατι το κοκκινο δερματινο λουρι του δεν τον αφηνε ποτε να παει πιο μακρια. Κι ας ενιωθε ελευθερος, κι ας ειναι..

Λιγα χρονια αργοτερα, μεγαλος πια, γεματος γνωση, τους εβρισε. Τους εβρισε που ηταν ολοι σαν τα μουτρα του και χειροτεροι. Που αυτος παλευε μα ποτε δεν σκοτωνε το θυμα..γιατι ηθελε να το θαυμαζει, να το κοιταει να υποφερει..Και μεσα μεσα ερχοντουσαν και καποιοι αλλοι, γνωστοι και αγνωστοι. Αυτοι ηταν απλα μηδενικα, αυτοι ηταν απλα για να περναει την ωρα του. Μ'αυτοι εφυγαν. Η καλυτερα τους εδιωξε..γιατι αυτοι ηξεραν μονο να τρωνε και να πινουν, να γελανε με τον πονο του, να κλαινε με τη δικη τους την καταντια.

Ναι, σε σενα μιλαω..που μιλας και πινεις και γελας, με θρασσος. Που κρατας τα βραδια τα μαξιλαρια για να νιωθεις κοντα σου ο,τι ποτε δεν ηταν δικο σου..αυτο το τιποτα που καποτε θα γινει η ζωη σου. Δεν περιμενα καλυτερα, δεν ηθελα ν'ακουσω παραπανω..Μου ειναι αρκετο που ζεις στην αφανεια. Που κρυβεις και κρατας σφιχτα ολα οσα σου δινουν ζωη μπας και σου φυγουν..Μα μην ξεχνας πως τα χερια κουραζονται..κι οταν πια θα ξεχαστεις, θα φυγουν ολα μακρια..Ο,τι κραταμε με το ζορι, δεν ειναι δικο μας..Κι ας μην ακους, δεν θα ναι η πρωτη φορα..Κι ας μην θες να ξερεις, δεν θαν η τελευταια..και σε τρωει το γιατι, αλλα οχι το δικο μου..Το δικο σου, αυτο που κανεις απ'αυτους τους λιγους δεν μπορεσε ποτε να σου απαντησει..

"Ποτέ ο άνθρωπος δεν κάνει καλύτερη περιγραφή του δικού του χαρακτήρα, όσο όταν περιγράφει το χαρακτήρα ενός άλλου" ..

Τελικα, μ'αρέσουν τα λαθη μου και οι λαθος επιλογες μου..