Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Και όσο σε βλέπω να σβήνεις, τρεμοπαίζουνε και τα όνειρα που βλέπαμε τα βράδια..Δεν αξίζει να μιλάς για όσα πέρασαν...κι αν πληγώθηκα, είναι επειδή δεν με γνωριζες και ούτε θα με μάθεις ποτε..ειναι γιατί έμαθα μόνο να παιζω το παιχνίδι στα ίσα..Κι εγω ήθελα μονάχα να μην ξεχνάς..και κάποτε νόμιζα ο γελοίος πως ζούσες για σένα μόνο..και κάπου πίσω απ'τις σελίδες σε διαβάζω σκοτώνοντας το νόημα σου..Και διαγράφω κάθε τόσο τα βλέμματα που ήταν γεμάτα πίκρα..Δεν έχεις άλλο και είναι κρίμα..και καπως έτσι σε αφήνω να πέσεις..Οπως θές και όπως ξέρεις καλά να κάνεις..

Σε μια γραμμή του λεοφωρείου θα σε συναντήσω μια μέρα και θα πούμε το γεια με το βλέμμα. Και θα επιστρέψω το βράδυ σαν κλέφτης. Και θ'αφήσω πανσέδες και γασεμιά. Και θα κρατήσω την εικόνα φυλαχτό μου. Μην ψάξεις να με βρείς, βαρέθηκα. Μην μιλήσεις αλλο..Στα δίνω όλα σε μια μέρα και ξεμπερδέψαμε..

Ταξιδιώτες είμαστε και δεν ξέρω που κολλάω..Δεμένος χειροπόδαρα κάπου ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις..Κράτα απόσταση απ'την αλήθεια..Δεν σου ταιριάζει πια..

Εφτασε ο καιρος..δεν χάνω εγω..και το ξέρεις..

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

Το Δεν

Είναι φορές που νιώθω πως θέλω να γράψω, μα δεν ξέρω τι..κάπου γύρω απ'το κενό υπαρχει μια στειρότητα έκφρασης που με σκοτώνει.. Εχω μάθει να περιμένω λύτρωση σε φόντο μαυρο..Θυμασαι, κάποτε μου 'χες πει να μην κλάψω.. και τι πιστευες..πως δεν θα το 'κανα..εκλαψα, μα εκλαψα για μενα..για αυτα τα λίγα που δεν ζήτησα μα έστω και διάφανα τ'ακούμπησα στα ονειρα μου και γίνανε μαργαριτάρια...γι αυτα τα ελαχιστα που ελαμψαν στον ουρανό μου σαν μικρές πυγολαμπίδες.. Δεν στερεψα..υπερβολή..; Υπερβολή είναι να λες ευχαριστώ και να γυρνάς την πλάτη..να λές μπορώ και να κλαίς τα βράδια την κατάντια σου..

Αδεια..μεγάλη ψυχή μα άδεια..σκόρπιες..μεγάλες ματιές σκόρπιες..μην κοιτάς..τώρα είναι η στιγμή που γυρνάς το βλέμμα..κοίτα αλλου..εκεί που κοίταζες και τότε..δεν γίνεται να μην θυμάσαι..ναι..εκεί..σκοτεινιάζει πια..και φευγουν..τα βλεπω να φευγουν..κρύβονται στο πισω μέρος του μυαλού μας και κάνουν παραστάσεις δωρεαν..όχι για όλους..για όσους έκλαψαν και δεν πόνεσαν..για όσουν πηραν μα δεν έδωσαν..για όσουν κλαίνε μα το δάκρυ τους έχει στερέψει..

Λόγια και όλο λόγια..χωρίς ουσία..χωρίς αρχή και τέλος..έτσι είμαστε κι εμείς οι άνθρωποι..Δεν μπήκε η αρχή..Δεν μπαίνει ούτε το τέλος..για ακόμη μια φορά ο χαμένος τα παίρνει όλα στο αστείρευτο και παράξενο Δεν..

''Δεν είμαστε, δεν κάνουμε, δεν ξέρουμε ..''