Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Ετσι απλά

Κι οσο εγώ κάνω βόλτες στον άξονα του περιστροφικού μου γαλαξία, τα φώτα γύρω μου νιώθω να κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος σε μια χώρα που μου ζητάει επίμονα να σταθώ στη μέση του ορίζοντα και να φωνάξω ακόμα μια φορά πως μπορώ να την κάνω ν' αλλάξει. Μια στιγμή στον χρόνο μου δίνει δύναμη να επιστρέψω σε ό,τι περισσότερο είχα ανάγκη στη ζωή μου. Μια στιγμη να αγγίξω λίγο το φως. Κραταω στο χερι μου φιλους λουλουδια..Δεν ξερω τι ειδος ειναι, στο κατω κατω σημασία έχει να μυρίζουν όμορφα..Σημασιά έχει οτι τα μάζεψα απο ενα λιβάδι καπου στο πουθενα..

Και οι βόλτες συνεχίζουν, και το μεγάλο κομματι μου ειναι και το πιο φωτεινό..και το πιο δυσκολο μου λαμπιριζει στο σκοτάδι..Φυλλομετρώ ή μήπως είναι κάτι περισσότερο..; Ο,τι και να'ναι δεν έχει σημασία. Ο,τι και να ερθει ειμαι πλεον γεματος. Πλωρη για το άγνωστο δεν θα το λεγα. Ισως περισσότερο ταξίδι σε μια νέα διάσταση. Καπου πιο κοντά στον πυρήνα..

Σ'ενα κόσμο που ζητάει πολλα, αυτη τη φορά εγω θα του δώσω περισσότερα. Το 'χω ξαναπει..Αλλο να την εχεις την ενεργεια, και άλλο να την φτιαχνεις..

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

2+2=5

Ξυπνώ και κοιμάμαι προσπαθώντας να προλάβω τον χρόνο που όλο τρέχει. Και καθε τόσο θυμαμαι τις μερες που περνούσα στη βροχή..Κομματιασμένος στις γωνιές περίμενα τον ήλιο. Περασμένα μεγαλεία. Τι ειν' η ζωη, που πάμε, ποιος ειναι εκεί, ποιος δίνει και ποιος όχι..Ξυπναω μια μερα και γυρω μου επικρατεί σιωπή. Μια σιωπή τόσο παραξενη και γλυκιά που σχεδόν με ταξιδεύει..! Δεν είμαι εγω για τετοια, τ'αποφασισα..Μια μέρα δεν είναι τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα, μα θα 'δινα τα πάντα για να ζήσω την αιωνιότητα σε μια μέρα. Κι αν είμαι έτοιμος στα 21 να χτίσω τη ζωή μου, να την γκρεμίσω και να κλείσω τις πορτες απ' το φως τότε πρεπει να θεωρώ τον εαυτό μου τον μεγάλο χαμένο του παιχνιδιου.. Σε μια παρτίδα μπλακ τζακ, το φυλλο που θα γυρίσει θα χει χρωμα θαλασσι, και κατω κατω θα 'χει χαραγμενο το δικό μου ''2+2=5''..τη δική μου τρελλή θεωρία που όσο και να τρεχω να προλαβω, ποτέ δεν φτάνω. Και είναι θέμα αρχής και παράνοιας. Σ'αυτήν πιστευω και αυτή εμπιστευομαι πάντα..

Σήμερα δεν λεω για κανόνες. Κανόνες βάζει το μυαλό. Σήμερα μιλάω για περιπέτεια, για δόξα, για τρελα, για ελπίδα για το αυριο. Σήμερα δεν μιλαω για πεζους ανθρώπους που θα φοβάμαι ο,τι αυριο θα με προδώσουν. Μιλάω για τον κόσμο που του γύρισα τις πλάτες χωρις να παλεψω.. Θα το αποδειξω σε μενα γιατί μου το χρωσταω. Θα το κρατήσω για μενα γιατι θα το αξίζω.

Παίρνω δυο πινέλα και αρχίζω τον πίνακα νουμερο 85. Χωρίς υποσχεσεις, χωρις πλαισιο. Ολα επιτρεπονται, ολα γινονται. Γιατι τωρα μπορω να τα επιτρεψω. Γιατί το μόνο που φοβαμαι πια είναι τη μερα που δεν θα χω αλλη ζωή να χαραμισω για μένα. Γιατί το μόνο που φοβάμαι πια θα είναι εκείνη τη καταραμμένη μέρα που θα φοβάμαι να ζήσω, που δεν θα χω τη δύναμη να πέσω και να χτυπήσω στη πέτρα της ζωής..Κι αν στο πριν μου πάλευα να πετάξω ψηλά, τώρα θα παλεύω να μην πέσω. Και αν στο μετά μου θα είμαι ακόμη ζωντανός, θα ξέρω πως είχα την τύχη με το μέρος μου. Σιγοκαίει η φλόγα, και περιμένω την εκρηξη. Απ'το παράθυρο μου βλέπω πια ουρανό..Κι ας κάνει συννεφιά. Θα την πάρει ο αέρας..Δεν φευγει ο ουρανός μου απο κει..

Αποστολη εξετελέσθει..Καλη Ανοιξη, καλό μήνα..!