Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

Μου' χες πει πως θα 'ρθει καποια μέρα, που ο,τι αγγίζω θα το ερωτεύομαι..

τώρα αρχίζω και θυμάμαι ..

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Ο κόσμος και ο πίνακας


Δώσε χρώμα..παρε δυο πινέλα και ζωγράφισε τον κόσμο σου..Αυτό τον κόσμο που κουβαλάς για χρόνια..Και φτίαξε ένα πίνακα χρώμα λαδί..μουντό και ξεχασμένο. Κάνε ένα καράβι που φεύγει. Και βάλε και μια καρέκλα στην έρημο να περιμένει ταξιδιώτη..και βάλε και πόνο..πολύ πόνο..Μόνο μη ξεχάσεις να βάλεις τα πουλιά..αυτά τα πουλιά που πετάνε και χτυπάνε λυσσασμένα στο πλαίσιο..

Μην τον κοιτάξεις πολύ..όσο να δείς για τελευταία φορά εκείνα τα τριαντάφυλλα. Τα θυμάσαι..; Σου χω μιλήσει και παλιά..κι αυτές τις μέρες όλο το παρελθόν αποζητώ..Κόκκινα, σκούρα..σχεδόν μαυρα..τα λατρεύω, ξέρεις..γιατί όσα χρόνια και να περάσουν θα'ναι πάντα στο μυαλό μου σαν κόκκινα σκουρα τριαντάφυλλα..Και καπου στη μέση θα με βρείς..Μια μαυρη, μεγάλη ορχιδέα..σπάνια, επικίνδυνη..Σαν εκείνες τις μέρες του κόσμου μου. Που όλο ζητούσα και όλο έπαιρνα στάχτες κι αποκαϊδια..ματωμένες Κυριακές και κομματιασμένα Σαββατα..και όσο περισσότερο έψαχνα, τόσο περισσότερο ο δρόμος μου μ' έβγαζε στη χώρα του Πάντα..πάντα εκεί, Ποτέ δίπλα μου..

Πόσοι έζησαν και πέθαναν εδώ, αναρωτηθηκα για μια στιγμή..όλο τα δύσκολα παλεύουμε και όλο τα εύκολα μας προσπερνούν και μας αφήνουν πίσω..Δεν θέλω δύσκολα πια..πάει εκείνος ο καιρός..τώρα πια το δύσκολο είναι να βρώ εμένα..Παίρνω δυο μπογιές..Μια μαυρη και μια κόκκινη..τη μαυρη τη λατρευω, τη κόκκινη τη μισω..Παίρνω φόρα και τις ρίχνω στον τόσο όμορφα ζωγραφισμένο κόσμο μου.."Οσο σε μισώ, τόσο σε λατρεύω!" του φωνάζω.. Μην κανεις φασαρία..θα μας ακούσουν..με τα μάτια..κι εγω..ίσως εγώ..μόνο εγώ..πάντα εγώ..ποτέ εγώ..κάποτε εγώ..τώρα εγώ..Κάνω αθόρυβα τις κινήσεις..Ολο και κάτι θα μ' αρέσει..Σήμερα είπα να ζωγραφίσω τον κόσμο με κάρβουνο..

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Σου μοιάζει ..

Βγαίνω στη βροχή, μόνο εκείνη σου μοιαζει πια.. Κι αν ανοιξα τις πόρτες στα ονειρα μου για να μπεις, είναι που βάραγες κουδούνια..είναι που ένιωσα πως οι καληνύχτες μας παλεύουν να εκραγούν..είναι που όλα ήρθανε αλλιώς. Σ' ένα μεθυσι τρελλο..καπου, καπως όλα θα γίνουν ξανά..Δεν υπάρχουν αστέρια να σε στείλω..Κι έψαξα ,ξέρεις, γιατί το αξίζεις..Μα κανένα δεν μ' άρεσε..Δεν βρήκα το ένα που σου μοιάζει..

Θα γυρίσω..Μη σκεφτείς να πετάξεις..μην σκεφτείς να χαμογελάσεις και να δώσεις φώς στη νύχτες μας για ακόμα μια φορά. Ρίχνω στον κόσμο μου δυο χαστούκια και ξυπνάει. Καπου μέσα μου εύχομαι όλα να 'ναι ένα όνειρο. Κι αν είναι όνειρο, πως ν' αντέξω να του μιλήσω. Να μην φύγει..Να μην σβήσει..

Δώσε χρώμα..Σήμερα δεν λέει να νυχτώσει..Μαυρο να δώσεις, αυτο που μου μιλάει οταν κλείνω τα μάτια..αυτό που λησμονώ περισσότερο..

Σου μοιάζει..

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

[..] for a place to hide ,,

Παλέυω να βρώ την λέξη για ν' αρχίσω .. τη λεξη που θα σου δώσει δύναμη να διαβάσεις όλα οσα δεν έχω τη δύναμη να γράψω .. Θέλω..θέλω σ' ένα χρόνο αόριστο, σ'ενα χρόνο απεριόριστό..Μπορώ..μπορώ για ένα χρόνο κλεφτη.. Δεν εχω λόγια.. Δεν έχει να κανει με σένα..στο ξανάπα.. Πολλες φορές σκέφτομαι οτι ίσως να μη είμαι έτοιμος ακόμη, ίσως να ΄μαι ακόμη μισός ..μισός άνθρωπος εγώ, μισός άνθρωπος κι εσύ.. Αλλες φορές σκέφτομαι πως είναι θέμα γεωμετρίας..Αλλο τετράγωνο, άλλο κύκλος..Αλλες, απλά ρίχνω το φταίξιμο σε μένα..Εχω μάθει αλλιώς ξέρεις..

..and in a chain reaction
I dissolve and break and then away I crawl...

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2009

[+ aiσ8ηmα ]

Τρέχω.. τρεχω κι όλο τρέχω .. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Κι όσο τρέχω τόσο τα παπούτσια μου ξεχυλίζουν απο μίσος. Μίσος που σ' αγαπώ τόσο πολύ. Μίσος που δεν μπορώ να σε ξεχάσω. Μίσος που σε σκέφτομαι τόσο πολύ.. Μίσος που δεν μπορώ να σβήσω όλα όσα εχω ζήσει μαζί σου.. Μίσος..

Κι ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πως έχω γίνει ξανά ένας άνθρωπος μισός. Και ψάχνω.. ψάχνω να βρώ όσα πήρες μαζί σου και ξέρω πως δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω..

Χθές το βράδυ σε πίστεψα. Σε πίστεψα απ' την αρχή.. Αυτή την αρχή που κάνουμε και ξανακάνουμε..

Θυμός.. θυμός για όλα όσα οι άνθρωποι γύρω μου προσπαθούν να ζυγίσουν και πάντα χάνουν στις στιγμές.. Δεν μπορώ να παλέψω τον εαυτό μου. Μ' εγκαταλείπει, με πονάει, με τραβάει όλο και πιο πολύ σε όλα όσα φοβάμαι. Κάποτε θα βρώ μια μέρα που δεν θα χαράζει. Κάποτε θα βρώ μια μέρα που δεν θα κάνει κρύο. Κάποτε θα βρώ τους ανθρώπους που περπατάνε μόνοι.. Κάποτε θα βρώ εμένα..

Μερικές φορές βρίσκω τα ίδια . Προσπαθώ να πετάξω όσα βρωμίζουν τον τόπο μου.. Μ' αυτά κολλάνε..Αφήνουν βρώμικες ελπίδες στους ανθρώπους που παλεύουν να κρατηθούν δίπλα μου. Και δεν τους θέλω. Κουράστηκα με το ψέμα. Φτάνει με το ψέμα.. Αυτό το ψέμα που σκοτώνει τις μέρες και τις νύχτες μου. Αυτό το ψέμα που παλεύω με όσα όμορφα κρατάω στην ψυχή μου.. Με τον δικό μου ήλιο και τον δικό μου ουρανό..

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009


Ρομαντικός..θα θελα να μουνα ρομαντικος.. Να παίρνω το βράδυ μια γόνδολα και ν' αρμενίζω στα όνειρα. Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός. Τον κόσμο μου κάπου τον άφησα και δεν μπορώ να θυμηθώ που.. Ίσως να ήθελα να είμαι και ένας απλά περαστικός. Απ'τους λίγους που έχουν την τιμή να είναι περαστικοί..

Μια το σήμερα και μια το χθές. Κρατάω τα μάτια μου κλειστά για να μπορώ να αναπνέω. Δεν μ' αρεσει αυτο που γράφω. Δεν βρίσκω λόγια πια να ντύνω τις σιωπές μου. Προσπαθώ να θυμηθώ πως ήτανε πριν να αρχίσω να ονειρεύομαι. Μάλλον περισσότερο μου δίνει δύναμη το αιώνιο σκοτάδι που καταδίκασα το μυαλό μου να ζεί, παρά το φώς που με λούζει τα βράδια ..

Κολλάω. Γράφω και σβήνω. Προσπαθώ να βρώ τις λέξεις.. νιώθω πως ολα σταματησαν..ολα..ο χρόνος, τα συναισθηματα, οι σκεψεις .. Στέκομαι στη μέση μιας σκηνής και περιμένω τη στιγμή που τα φώτα θα σβήσουν. Θα αναψω το κερί μου και θα φωνάξω τ'ονομα σου ξανα.. Θυμάσαι εκείνη τη μέρα..; Εσυ καθόσουνα και δεν μιλούσες.. μόνο κοιταζες γύρω σου. Εκείνη τη μέρα σε ένιωσα πραγματικά. Εριξες τη μάσκα και τρελλαθηκες. Πηρες δυο δάδες και άρχισες να κάνεις κύκλους στο σκοτάδι. Δεν θυμαμαι καθαρα, μα νομιζω τραγουδούσες. Εδινες στη νυχτα μια λαμψη τόσο μαγική όσο τα φώτα της πόλης όταν αναβουν..

Τώρα πια δεν σε θυμάμαι .. τωρα κραταω κατι καρτ ποσταλ κιτρινιασμένες, γυμνές.. Κρατάω κάτι μέρες μαυρες κι ασύκωτες .. κρατάω κατι ωρες ατελείωτες ..

Θα θελα να 'μουν ρομαντικός.. σαν του λιγους που έμαθαν να κλείνουν τα ματια στο σκοτάδι και να φανταζονται τον ήλιο το πρωι .. Σαν τους λίγους που προσπαθούν να φτιάξουν τη μέρα τους πάνω σε αγριολούλουδα και χρυσανθεμα .. Σαν τους λίγους που ξέρουν πως γεννήθηκαν για ν'αγαπούν ..

Θυμασαι ..;

Κάποτε με φώναζες ρομαντικό ..

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Θα σε θυμάμαι

Ξεμείναμε σε θάλασσα
και πήραμε καράβια ..
μα ταξιδεψαν εραστές
μας πότισαν με χάδια

Σε κάποιες μέρες σκοτεινές
σε κάποιες μέρες ξένες
κοιτάω γύρω μου σκιές
παλιές και ξεχασμένες

Κάπου σε κάποια μυστικά
σε βρήκα να κοιμάσαι
φωτογραφίες, καρτ ποστάλ
να στέλνεις, να θυμάσαι ..

Οσο κι αν φύγεις θα με βρεις
σε όλα οσα αγγίζεις
"Θα σε θυμάμαι" θα μου πεις
μα φευγεις, κι ας δακρύζεις ..

Μην με κοιτας, δεν θα το δω
δεν θέλω, δεν αντέχω
θα προσπαθήσω να το πιω
κι ας ξέρω, κι ας απέχω ..