Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

Κάπως ίσως και να ξέρεις ..

Τα κοίταζα, τα ξανακοίταζα .. Κάποτε είχα πάρει μια κιμωλια. Μια μεγάλη κόκκινη κιμωλία. Και τράβηξα μια γραμμή. Δεξιά κι αριστερά έριξα σπόρια. Και περίμενα. Κάθησα και περίμενα.. Όσπου μια μέρα που έβρεχε περπάτησα. Και τα βήματα μου ήταν γοργά. Σαν σκυλί λυσσασμένο. Και μια άλλη μέρα που είχε ήλιο γέλασα. Και μια μέρα τα βαλα με τη συννεφια. Και μια άλλη μέρα έκλαψα.. γιατί εκείνη χιόνισε .. Και εκείνη τη μέρα ήτανε όλα άσπρα. Τόσο άσπρα που δεν μπορούσα να δώ πλέον τη γραμμή μου. Και κάπου μέσα μου παρακαλούσα να έρθουν τα πουλιά.. Να πάρουν τα σπόρια.. Γιατί αυτα δεν ήθελαν να φυτρώσουν. Έμεναν εκεί βουβά, ξερά. . Και με πονούσε, ξέρεις. Γιατί αυτή τη γραμμή την τράβηξα για σένα. Και αυτή τη γραμμή την ήθελα δική μου και δική σου.

Δεν πονάω πια. Γιατί μια άλλη μέρα που μπήκε η άνοιξη βρήκα τη γραμμή μου ξανά. Και στο τέλος της βρήκα παράξενα και όμορφα. Και στο τέλος της βρήκα σπόρια. Άλλα σπόρια. Απ' αυτά που δεν βρίσκεις συχνά. Και αυτή τη φορά τα έβαλα σε γλάστρες. Γιατί δεν ήξερα. Στ' ορκίζομαι δεν ήξερα. Κι αν φύτρωναν ή όχι δεν θα 'τανε στο δικό μου χώμα αλλά στο δικό σου.. Και τα περίμενα κι αυτά, ξέρεις.. Τα περίμενα.

Περνούσαν οι μέρες κι εγώ σ' έβρισκα ακόμη στα όνειρα μου.. Και σου 'λεγα πως τα σπόρια μου έγινα μεγάλα κρίνα. Και πως δεν θα κρατήσουν. Γιατί τα κρίνα πεθαίνουν. Και γίνονται ένα με το χώμα.. Και δεν ήθελα. Δεν ήθελα τα κρίνα μου να γίνουν ενα με το δικό σου χώμα..

Και ναι..οι μέρες περνούσαν. Και τα κρίνα μου πέθαιναν.. Το ένα μετά το άλλο.. Κι ένα μικρό μια μέρα το 'δα που έκλαιγε.. Μια τελευταία φορά έκλαιγε .. Το βγαλα απ΄το χώμα με τη ρίζα. Και του δωσα μια υπόσχεση. Του 'πα πως τ' αγάπησα. Και τ' αγαπάω ακόμα..Του 'πα πως δεν θα είχε τη ίδια τύχη με τα άλλα. Πως αν πεθάνει εγώ δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Και πως πάντα θα είναι το δικό μου κρίνο..

Θυμαμαι πως το'χα φυτέψει στο τέλος της γραμμής μου.. Εκείνης της γραμμής που λάτρεψα τόσο..

Δεν ξέρω τι απέγινε.. Δεν ξαναφτασα μέχρι το τέλος. Πάντα κατέβαινα τα σκαλοπάτια και περπατούσα άλλες γραμμές που έβγαζαν στη θάλασσα.. Γιατί πάντα έλεγα πως που άρεσε η θάλασσα.. Σ' αυτήν έβρισκα γαλήνη.. Και πως θα κανα τον δρόμο μου δεν μ ' απασχολούσε. Μου ήταν αρκετό που ήξερα πως το κρίνο μου, το δικό μου κρίνο κοίταζε τ' αστέρια. Το ξέρω πως τα κοίταζε..Γιατί μου το υποσχέθηκε.. Γιατί το δικό μου κρίνο είχε πιο άσπρο χρώμα απο τα άλλα.. Και τ'αγαπούσα, ξέρεις. Γιατί ποτέ δεν το είδα να πεθαίνει.. Και θυμάμαι που μου χαμογελούσε.. Εφευγα μα χαμογελούσε..

Μια μέρα..πήρα μια μεγάλη κιμωλια. Μια μεγάλη μωβ κιμωλια. Και στάθηκα στη μέση της γραμμής μου και την έριξα στον ουρανό. Και τράβηξα μια γραμμη που έφτανε μέχρι τον ήλιο..Και περπάτησα. Και έτρεξα..Και στο τέλος της μωβ γραμμής βρήκα ένα κρίνο..

Ενα μεγάλο κατασπρο κρίνο..

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Ξανά


Πέντε λεπτά ακόμη...Ισως να ζητούσα και κατι για τον δρόμο ..Απ' αυτά που ζητούσα μια και δυο φορές πιο παλιά, μα τώρα πια ταξιδεύουν μόνο στο μυαλό μου.

Μείναμε ξεχασμένοι κι οι δυό κάπου στον χρόνο. Καπου σε κάποια γωνιά. Χωμένοι με κάτι καρφία που μας τρυπούσαν τα μάτια και έβρισκαν τρόπο να μας φέρνουν δάκρυα. Πώς έχω αλλάξει, Θεε μου.. Κάποτε, σε κάποια χώρα κοίταξα το ρολόι μου και είχε γράψει 02:15 .. τώρα δεν κοιτάω ρολόγια..Μέχρι πριν δυο μέρες ανοιγα το παράθυρο κι έδινα πίστωση χρόνου στα άθλια κτίσματα που εγκατέλειψαν για χρόνια.. Τωρα πια δεν ξεχωρίζω το παράθυρο απ'τον τοίχο ..

Ξεκινάμε πάντα ανοίγοντας μια πόρτα . Μια πόρτα ξύλινη. Μια πόρτα πλαστική.. Καπου βαθιά στο μυαλό μου θα θελα όλες οι πόρτες που άνοιξα να έλιωναν σαν κερί. Να τις άναβα και να τις άφηνα να λιώσουν.. Δεν τις κλείνω.. Ποτέ δεν τις κλείνω.. Τις αφήνω ανοιχτές.. Να μπαίνει κρύος αέρας.. Ν' ανανεώνω την ψυχή μου που και που. Να βρίσκω τρύπιες κάλτσες και να τις απλώνω για ακόμα μια φορά στο σκοινί έξω στη αυλή μου.. Αυτή η αυλή θέλει σκάλισμα. Δεν ξέρω τι είμαι ..Και δεν με τρομάζει το παιχνίδι .. Τα χαρτιά μου είναι ανοιχτά. Με τρομάζει που δεν θέλω να μάθω . Με σκοτωνει που δεν χρείαζομαι να ξέρω..

Ψάχνω το γέλιο στη σιωπή. Μια μέρα ηλιόλουστη δεν έφτιαξε ακόμα ο ουρανός μου. Μου χουν λείψει αυτές οι μέρες. Μου φαίνονται τόσο μακρινες, που μπορώ ακόμα να σχηματίσω στα μάτια μου οτι δεν υπήρξανε ποτε .. Δεν ρωτάω. Φοράω τα ρούχα μου, μακιγιαρομαι και βγαίνω στο σανίδι. Κολλάνε τα λόγια μου. Η αλήθεια μου είναι πιο δυνατή. Δεν λέει να βγεί το ψέμα. Ο κόσμος κάτω άρχισε ήδη το χειροκρότημα..

Μην φύγεις.. δεν χρειάζεται.. Και μην πείς ξανά αυτά που πες προχθές.. Ητανε όμορφα..και τα όμορφα πονάνε ..

Φόρεσα τα σανδάλια μου ξανα ..

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

{Copy Paste} "Over"


Πάτησα το "Νεα Αναρτηση" χωρίς και εγώ να ξέρω το γιατί..! Δεν είναι καινούργια αρχή, είναι μάλλον ακόμα ανάγκη, ένας πειρασμός που δεν λέει να σβήσει .. Χρειαζότανε ένα βότσαλο ακόμη. Ένα ακόμη. Απ΄αυτά που κρατάω στο πανί μου και τα μετρώ κάθε βράδυ. Τα χρυσά. Και καπου εδώ λέω καλή χρονιά. Ακόμα μια χρόνια. Ίσως το κάνω γιατί δεν είναι δισεχτος. Ίσως το κάνω γιατί κάπου βαθιά είναι ακόμη το καταραμενο 8.. Και τα οχταρια δεν έρχονται εύκολα. Δεν έρχονται σχεδόν ποτέ.. Κι όταν έρθουν απλά κάνεις καλό παιχνίδι. Όχι εγώ. Εσύ περισσότερο. Λές να σου πώ αλήθεια; Λές να σου πώ πως δεν υπάρχει παιχνίδι; Η διαφορά μας στο σκόρ είναι μεγάλη, άπιαστη.

Ρίσκο, για ακόμα μια φορά ρίσκο. Και το ξερες οτι θα γραφα ξανά γιατί το ζήτησες. Μ' αυτή τη φορά δεν μου βγαίνει το ίδιο. . Ίσως μια άλλη φορά..

Αυτά που ξέρουμε κανείς δεν ξέρει .. Να μπορούσα να 'μουν θάλασσα εγώ.. Να περνώ κύμα και να παίρνω ότι μένει στη αμμουδιά. Μια μπρός και μια πίσω. Και ότι αχρηστό υπαρχει να το ξεβράζω .. Κι ο,τι καλό μου φανερώνεις να το ταξιδεύω στον βυθό.. Μέχρι να βρώ ξανά στεριά. Μην ρωτήσεις που. Όλο ρωτάς.. Το ταξίδι έχει σημασία. Οχι ο προορισμός. Μα κράτα στο μυαλό σου οτι ο προορισμός είναι συνήθως αυτό που κρύβουμε μέσα μας .. Αυτό αλλάζει.. Δεν κάνω ταξίδια για τους γύρω μου.. Για μένα τα κάνω .. εγωιστικό ;

dot