Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Περιμενει,κοιταει..και ειναι γλυκο και πικρο συναισθημα μαζι. Αγγιζει τις αρθρωσεις και τις κανει να τριζουν..φοραει ενα πεπλο λευκο και παλευει να το βγαλει..και ριχνει βροντες και αστραπες, και βριζει..φτυνει στη ψυχη του και σκιζει τα σωθικα. Δεν βρισκει λυτρωμο, δεν βρισκει δρομο. Οι μοιρες του τα φερανε στο πιατο.Τα μαγεψε, τα πιστεψε κι εβαλε χρωμα και ζωη. Και λυσσασμενος τα κατασπαραξε. Και τα κατεβαζε ενα ενα τραβωντας το λουρι που καποτε του κοβε τον λαιμο..Κι οταν τα χωνεψε αρχισε να τα ξεχναει..και κρατησε ενα χαμογελο στα χειλη που του δινε ζωη μεσα απο καθρεφτες. Για ο,τι παλεψε, για ο,τι και οποιον νικησε.

Kι οταν πια μεγαλωσε, ολα του φαινονταν τοσο μικρα και ασημαντα. Ηταν βλεπεις τα δυσκολα χρονια που δεν μπορεσε ποτε του να δεχτει πως περασε. Γιατι οι γυρω του, προτιμουσαν να τον βλεπουν σαν αυτον που κι αν χανεται παντα θα επιστρεφει..κι επιστρεφει γιατι μεχρι εκει του εμαθε η ζωη να φτανει. Γιατι το κοκκινο δερματινο λουρι του δεν τον αφηνε ποτε να παει πιο μακρια. Κι ας ενιωθε ελευθερος, κι ας ειναι..

Λιγα χρονια αργοτερα, μεγαλος πια, γεματος γνωση, τους εβρισε. Τους εβρισε που ηταν ολοι σαν τα μουτρα του και χειροτεροι. Που αυτος παλευε μα ποτε δεν σκοτωνε το θυμα..γιατι ηθελε να το θαυμαζει, να το κοιταει να υποφερει..Και μεσα μεσα ερχοντουσαν και καποιοι αλλοι, γνωστοι και αγνωστοι. Αυτοι ηταν απλα μηδενικα, αυτοι ηταν απλα για να περναει την ωρα του. Μ'αυτοι εφυγαν. Η καλυτερα τους εδιωξε..γιατι αυτοι ηξεραν μονο να τρωνε και να πινουν, να γελανε με τον πονο του, να κλαινε με τη δικη τους την καταντια.

Ναι, σε σενα μιλαω..που μιλας και πινεις και γελας, με θρασσος. Που κρατας τα βραδια τα μαξιλαρια για να νιωθεις κοντα σου ο,τι ποτε δεν ηταν δικο σου..αυτο το τιποτα που καποτε θα γινει η ζωη σου. Δεν περιμενα καλυτερα, δεν ηθελα ν'ακουσω παραπανω..Μου ειναι αρκετο που ζεις στην αφανεια. Που κρυβεις και κρατας σφιχτα ολα οσα σου δινουν ζωη μπας και σου φυγουν..Μα μην ξεχνας πως τα χερια κουραζονται..κι οταν πια θα ξεχαστεις, θα φυγουν ολα μακρια..Ο,τι κραταμε με το ζορι, δεν ειναι δικο μας..Κι ας μην ακους, δεν θα ναι η πρωτη φορα..Κι ας μην θες να ξερεις, δεν θαν η τελευταια..και σε τρωει το γιατι, αλλα οχι το δικο μου..Το δικο σου, αυτο που κανεις απ'αυτους τους λιγους δεν μπορεσε ποτε να σου απαντησει..

"Ποτέ ο άνθρωπος δεν κάνει καλύτερη περιγραφή του δικού του χαρακτήρα, όσο όταν περιγράφει το χαρακτήρα ενός άλλου" ..

Τελικα, μ'αρέσουν τα λαθη μου και οι λαθος επιλογες μου..

Δεν υπάρχουν σχόλια: