Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

St(ill) for you..

Δεν φταίς εσυ που δεν ακούω τα βράδυα την καρδιά σου να χτυπάει..δεν φταις εσύ που δεν ακούω πια την ανάσα σου στο μαξιλάρι..και προπαντων δεν φταις εσύ που πια εκανα την μέρα μου νύχτα..Φταίνε καποιες μέρες που τα δύσκολα κρύβονται κάτω απ'την πολυθρόνα, μέσα στο ντουλάπι, πίσω απ'την πόρτα..ξαπλώνω ανάσκελα και κοιτάω το ταβάνι..καπου, κάπως, κάτι κρύβεται..είναι οι φόβοι μου, δεν ξέρω..οι χαρές που δεν λένε να κατέβουν, θα σε γελάσω..ξέρω μόνο πως σε μια μέρα μπορείς να ζήσεις μια αιωνιότητα..διαβασέ με, νιώσε με, μα πάνω απ'όλα κρατα με..τώρα που σ'έχω πιο πολυ ανάγκη, κράτα με..στέρεψαν όλα και δεν βρίσκω τρόπο να φέρω τη βροχή..

Προχθές ονειρευτηκα πως καθόμουνα δίπλα στο παραθυρό..σε κοίταζα απο μακρια στη γωνία του δρόμου να διαλέγεις λουλούδια..μαργαρίτες ήτανε..κίτρινες και ρόζ..εκοβες μια μια και τις εριχνες στο δρόμο..μεχρι που τελείωσαν εξω απ'τη πόρτα μου...δεν μπήκες μέσα..ανοιξα μα δεν μπηκες..περίμενες εμένα να κατέβω τα σκαλοπάτια..τα κατέβηκα, περπατησα τον κήπο..Απλωσες το χέρι και χαμογέλασες.."Πάμε..;"

"Πάμε..αυτό που κάνεις, θα στο χρωστάω.."

2 σχόλια:

Νεράιδα της βροχής είπε...

οι στάλες όταν πέφτουν, είναι φορές που μας καίνε. κι αν στο διπλανό μας μαξιλάρι δεν ακούμε ανάσες, τότε καίνε περισσότερο...

θα δροσίσει όμως. θα δροσίσει...

φιλιά βρόχινα...

Votsala sto pani είπε...

Δεν ειναι το αν θα δροσισει..ειναι το ποτε... :)