Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Φυγε, τι περιμένεις;;

Δεν αφήνεις κι αλλη επιλογη..ετσι για να 'μαστε καλυμμενοι ενα πραμα! Δεν ειναι το ενα ειναι το αλλο; Κανεις πως ξερεις..ενω δεν ξερεις, λες πως μπορεις να καταλαβαινεις..ενω δεν μ'εμαθες ποτε..

Χαλαρωσε λιγο, θολωσε το μυαλο σου απ'την υποτιθεμενη ανιδιοτελεια που σε διακατεχει μηπως..;

Μπορω να πω πως περιμενα και καλυτερα..μπορω να πω πως νιωθω ντροπη που καποτε ενιωθα αγαπη..Φτυνουμε και μετα ζηταμε και τα ρεστα, καπως ετσι καταντησαμε..

...

Θα χαρω να με δεις να πεφτω σαν αστερι που καποτε σε φωτιζε..γιατι καπως ετσι θα ξερω πως κερδισα για ακομα μια φορα..Γιατι οταν πεφτει εν' αστερι, εκπληρωνονται ευχες..και ξυπνανε παραμυθια..και γεμιζουν οι μερες απο φως..και γινονται ολα τόσο γλυκα και ομορφα, που ανθρωποι σαν εσενα δεν χωρανε στο συμπαν..

....

Δεν καταφερες ποτε να με φτασεις κι αυτο θα σε τρωει ..Και ξερεις τι; Δεν εμαθες ποτε τίποτα. Γιατι ποτε δεν ηθελες να ξερεις..παντα σε βολευε να γεμιζεις το δικο σου κενο με ο,τι περισσευε απ'τους αλλους..παντα σου αρεσε να ακους μα ποτε να βρισκεις λυση. Γιατι αυτο σ'ευχαριστουσε, μοναχα να ξερεις..Καποτε ολα πληρωνονται φυσικα..αλλα μη νοιαζεσαι για μενα, το δικο μου τιμημα το πληρωσα οταν σε γνωρισα..Θες λογους..; Λες και δεν τους ξερεις.

Θες κατι αλλο; Μια συγνωμη..; Εγω δεν ειμαι σαν τους αλλους..Τις συγνωμες μου εγω τις κρυβω και τις δινω τ'απογευματα στον ηλιο..τις ριχνω στη θαλασσα να τις βρουνε ναυτικοι..μ'αυτες ποτιζω καθε μερα τα λουλουδια μου.. Μα στα σκυλια δεν τις εριξα ποτε...



Κουραστηκα..κι οσο δεν λες να φυγεις, γερναω και σαπιζω..φυγε λοιπον..φυγε μην γινω σαν εσενα...

Δεν υπάρχουν σχόλια: