Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Περιμένω μια μέρα να φανει που θα μαι εγω και θα βαζω το τέλος..μπορεί να μην μ'ακούς αλλα αυτά που γραφω μένουν για πάντα..ετσι κι εγω τα φυλακίζω εδω..Καποτε εβρισκα κατι στιχακια να σου γραφω..τα κολλουσα στον τοιχο, τα διαβαζα, τα θαυμαζα..μέσα μέσα σου λεγα πως πάλι εγραψα για σένα..και σε συγκινούσα..τα χαζα χρονια πέρασαν και δεν μ΄ακούμπησαν..μου φαινεται πως δεν θα μ'εκτιμήσεις ποτε..έρχεσαι, φευγεις..ξαναρχεσαι και στο τέλος ξαναφευγεις..Αλλωστε πια ολα αυτά δεν μ'αγγιζουν..Χθες έκανα γιορτή..Σήμερα απλα θεατής στη δική μου μάχη..Είμαι περηφανος για μένα. Κέρδισες ακομα μια φορα. Στεκομαι πανω στο ασπρο σκαμπο και κοιταω απ'το ψηλό παραθυρο. Το ξερες ότι περναει δρόμος πίσω..; Γι' αυτο και η φασαρία. Κι εγω που νόμιζα πως ηταν όλα στο μυαλό μου..Εγω ο χαζος κοιταζα εσένα στα ματια..Ναι, κερδίσες για δευτερη φορα. Μα καπου εδω παραδίνω και τα όπλα. Δεν θελω πια να προσπαθω, δεν θέλω πια να κοιταω, δεν θελω πια να ξερω τι κανεις, που βρίσκεσαι, αν είσαι καλα, πως ήταν η μέρα σου..τίποτα..Θέλω μόνο να ξέρω πως είναι να χάνεις..πως είναι να εγκαταλείπεις..δεν εχω μαθει ποτε..Θέλω εστω μια στιγμή να νιώσω πως είναι να γίνεσαι σκληρός σαν πέτρα και να χτυπάς στο κεφάλι μέχρι να πέσει το θυμα σου και να πνιγεί στον πόνο του..Αλλωστε πια όλα ειναι ενα παιχνίδι που πρέπει να κερδίσεις. Και θα κερδίσεις και σ αυτο ..και θα πρέπει στο τέλος να εισαι περήφανος που έχασες τα πάντα και κρατησες το τίποτα. Και σίγουρα αυτο το τίποτα θα δώσει κυρος και αξιοπρέπεια. Και οσο εσυ θα τρεχεις να προλαβεις μια επιταγη, εγω θα γραφω. Κι οσο εσυ θα κλαις να παρεις αυξηση, εγω θα βρίσκω τα κομμάτια μου...κι οταν πια θα μένεις στον 5ο ρετιρέ καπου σε αλλο γαλαξιά, εγω θα χω φυγει προ πολλου να κανω παρέα στ' αστέρια..Καπως ετσι μας φανταστηκα ψες..Κι ειπα να στο ζωγραφίσω μπας και το καταλαβεις..Κι εβαλα κοκκινο, κίτρινο και μπλε..μα δεν τα βλεπες. Γιατι στο μυαλό σου πια, το τίποτα πηδαει τη αχρωματοψία..και τα μάτια σου πια κοιτανε το κενό της καρδιά σου που την κοιμησες για να βγαλεις το ψεμα σου ξανα στη επιφανεια...Ειναι αστειο ποσο ευκολα γελιεσαι..ποσο ευκολα διαλεγεις την λυση που θα σου δωσει ευχαριστηση..Συγνωμη για σήμερα..μα τετοια παιχνιδια δεν ξερω να τα κανω..Οταν αγαπαω, δίνω. Κι οταν δίνω , δινω εμένα..Εσυ προφανως δίνεις οσο ειναι για να παρεις..Δεν αλλαζουμε, φιλε..δεν αλλαζουμε..εγω παντα θα αγαπαω εντονα και εσυ παντα θα ζεις στη ψευδαισθηση οτι η ζωη σου μπηκε πλεον σε πορεια.. Γραφω με κοκκινο μελανι αυτη τη φορα..Δεν αρκει το μπλε στυλο..Σε μια στιγμή του χρόνου προσπαθω να εξηγήσω ακόμα μια φορα το 'Δεν καταλαβαινω..' Ισως αυτή τη φορα το καταφέρω, πριν κατασπαραξουν τα λιονταρια τα συναισθηματα μου..Δεν μπορω να βρω τη λυση στο προβλημα μου..Οι εξισωσεις αυτες θελουν δυο ατομα για να λυθουν..

Υ.Γ. Μην ξεχασεις να βαλεις κατω απ τη πορτα μου τα παπουτσια..δεν θα χω που να κρυφτω το βραδυ στους εφιαλτες...

4 σχόλια:

ολα θα πανε καλα... είπε...

Πολλή πίκρα διαβάζω και βλέπω...Αχ,μακάρι να ξημέρωνε μια μέρα που δε υπήρχε καμία παρεξήγηση,κανένα παράπονο,όλοι μας θα αγαπούσαμε και θα αγαπιόμασταν από εκείνα τα άτομα που θέλουμε,όλα να πάνε καλά δηλαδή,κάτι σαν παραδεισένια κατάσταση.Να μην υπάρχει αγάπη μαζί με απειλή και εξαφάνιση και σκοτάδι γιατί αυτά, απλούστατα,δεν ταιριάζουν της αγάπης.

Votsala sto pani είπε...

δικιο εχεις..και ειναι ασχημο που καποιοι ανθρωποι δεν θελουν να το καταλαβουν..αυτο με πληγωνει περισσοτερο...

εγωισμος και καταχρηση εξουσιας..αυτο πιστευω εγω ..

ολα θα πανε καλα... είπε...

κι εγώ πάνω-κάτω,τα ίδια πιστεύω.Είναι αλήθεια ότι γράφεις από το Montpellier;Εκεί ζεις;

Votsala sto pani είπε...

εδω και τρια χρονια..!επιστρεφω για διακοπες κυπρο αλλα πια η ζωη μου, το σπιτι μου, οι καθημερινοτητα μου ειναι εδω :)