Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

The stars conspired to bring me here, on a day like this..
The sun beats down upon my pride, like a wounded star

What did you want from me?
Why did you bring me here?
I'm facing my foolish fate, oh..
I'm too high, too close to the sun;
I'm too high, my curious Icarus wings melt from my skin.

Don't stand, don't stand so close to me,
I'll bring you down,
But I'll fly, oh I'll fly beneath the sun
Watch me burn, oh, watch me burn!

What did you want from me?
Why did you bring me here?
I'm facing my foolish fate, oh..
I'm too high, too close to the sun;
I'm too high, my curious Icarus wings melt from my skin..

Oh, I'm too high, too close to the sun;
Too high, my curious Icarus wings melt from my skin..




Επιτελους, η απαντηση που περιμενα..! Ξερω ενα καλο..Οσα δεν φτανει η αλεπου, τα κανει κρεμμασταρια..! Σου λεει κατι..; Αμφιβαλλω..

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

“If you stand straight, do not fear a crooked shadow.”

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Φυγε, τι περιμένεις;;

Δεν αφήνεις κι αλλη επιλογη..ετσι για να 'μαστε καλυμμενοι ενα πραμα! Δεν ειναι το ενα ειναι το αλλο; Κανεις πως ξερεις..ενω δεν ξερεις, λες πως μπορεις να καταλαβαινεις..ενω δεν μ'εμαθες ποτε..

Χαλαρωσε λιγο, θολωσε το μυαλο σου απ'την υποτιθεμενη ανιδιοτελεια που σε διακατεχει μηπως..;

Μπορω να πω πως περιμενα και καλυτερα..μπορω να πω πως νιωθω ντροπη που καποτε ενιωθα αγαπη..Φτυνουμε και μετα ζηταμε και τα ρεστα, καπως ετσι καταντησαμε..

...

Θα χαρω να με δεις να πεφτω σαν αστερι που καποτε σε φωτιζε..γιατι καπως ετσι θα ξερω πως κερδισα για ακομα μια φορα..Γιατι οταν πεφτει εν' αστερι, εκπληρωνονται ευχες..και ξυπνανε παραμυθια..και γεμιζουν οι μερες απο φως..και γινονται ολα τόσο γλυκα και ομορφα, που ανθρωποι σαν εσενα δεν χωρανε στο συμπαν..

....

Δεν καταφερες ποτε να με φτασεις κι αυτο θα σε τρωει ..Και ξερεις τι; Δεν εμαθες ποτε τίποτα. Γιατι ποτε δεν ηθελες να ξερεις..παντα σε βολευε να γεμιζεις το δικο σου κενο με ο,τι περισσευε απ'τους αλλους..παντα σου αρεσε να ακους μα ποτε να βρισκεις λυση. Γιατι αυτο σ'ευχαριστουσε, μοναχα να ξερεις..Καποτε ολα πληρωνονται φυσικα..αλλα μη νοιαζεσαι για μενα, το δικο μου τιμημα το πληρωσα οταν σε γνωρισα..Θες λογους..; Λες και δεν τους ξερεις.

Θες κατι αλλο; Μια συγνωμη..; Εγω δεν ειμαι σαν τους αλλους..Τις συγνωμες μου εγω τις κρυβω και τις δινω τ'απογευματα στον ηλιο..τις ριχνω στη θαλασσα να τις βρουνε ναυτικοι..μ'αυτες ποτιζω καθε μερα τα λουλουδια μου.. Μα στα σκυλια δεν τις εριξα ποτε...



Κουραστηκα..κι οσο δεν λες να φυγεις, γερναω και σαπιζω..φυγε λοιπον..φυγε μην γινω σαν εσενα...

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Σημερα ειναι αλλιωτικα..σημερα ολα εκτοξευονται στο συμπαν..Κανω το κεφαλι ψηλα.."Αγαπω οσα ομορφα μου εκρυβε η μοιρα τόσα χρονια..κι οσα μου φανερωσε τα κανω δαχτυλιδια...καποτε ολα μοιαζουν μαγικα, ήρεμα..Λατρεβω να κοιμαμαι με τον ηχο της βροχής..ανατριχιαζω να κοιταω το νερο να κτυπαει στο δρόμο και να πεταγεται ξανα στον αέρα..Οταν βρεχει δεν υπαρχει βαρυτητα..ολα κυλανε, ολα αλλαζουν..Οταν βρεχει θελω να πλασω ξανα τον κόσμο, να παρω τις σκεπες και να τις κανω οριζοντιες, να τις ενωσω και να φτασω στον ουρανο..

Κυλαει σιγα σιγα..κατεβαινει στο μαγουλο, αγγιζει τα χειλη και αρχιζει το ταξιδι..χαιδευει πρωτα τη σπονδυλικη στηλη..κανει δυο κυκλους, ξαναχανεται..σαν σφαιρα αδεια..κανει δυο βηματα μπροστα..ντρεπεται να κανει κι αλλα..ειναι ακόμη νωρις και ειναι μόνη..μεχρι να γυρίσω το βλεμμα μου ψηλα, έχει χαθει λίγο πιο χαμηλα απ'το γονατο..σκυβω και κανω να την αγγιξω. Χαθηκε πριν καν την νιωσω να γαργαλαει..Της δινω ενα ονομα..το βραδυ την ζωγραφιζω στα ονειρα μου..την ακουω να χτυπαει το τζαμι..

..απ'τις λιγες φορες που ολα ειναι τοσο, μα τοσο γαληνια..αν σταματουσε ο χρονος τωρα..μονο αν σταματουσε τωρα...

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Στο 'πα;

Χθες προσπαθησα να καταλαβω τη καρδια μου. Της μιλησα, την χαιδεψα, τη φιλεψα κατι γλυκο μπας και με κοιταξει στα ματια. Δεν την πιεσα..τετοια πραγματα θελουν χρονο λενε..Μα οσα και να ειπα δεν της πηρα ουτε λεξη..μερικες φορες νιωθω οτι πια δεν θελει να κτυπαει για μενα..οτι το κανει απο αναγκη..Ισως φταιω εγω που κανω μιση ζωη. Και μιση ζωη, σημαινει και μιση καρδια. Μισος ανθρωπος. Στα περασμενα δεν καταφερα να βαλω τελια. Μονο κατι κομματα και κατι παυλες μισοσχεδιασμενες. Σε ολα αυτα που ερχονται κραταω μερες και μηνες και χρονια σαν ημερολογιο. Γραφω σβηνω..ολο και κατι θα μεινει για μετα. Και δεν αφησα και πολλα περιθωρια. Πια εγινε το χθες σαν αυριο και μεθαυριο..Και το πρωι θα γινει κρυα νυχτα μοναχη..και το κρυο θα μεινει κρυο. Αυτο το κρυο που σου τσακιζει τα κοκκαλα..Σε μια στιγμη του χρονου προσπαθω να μεινω ακινητος. Δεξια κι αριστερα ολα στριφογυριζουν γρηγορα, ασταματητα. Πρεπει να μπω στο χορο..να χορεψω, να πιω, να μεθυσω, να ζησω, να γελασω, να φωναξω..Δεν ειναι δυσκολο, λενε..Απλα λες ενα "Ωπ, μπηκα!"

παυση.

"Χειροκροτημα κυριες και κυριοι. Αυτος ο κυριος εχει μπει στο χορο κι εχει κλεψει την παρασταση! Κανει φιγουρες και στροφες και καθε λογης καμωματα σε ολους..Αυτο δεν εχει γινει ποτε ξανα! Υποδεχθειτε παρακαλω, τον μιζερο, τον κατσουφη, τον αντρα τον βαρυ τον καταθλιπτικο..δεν εχει τι να κανει και ολο σκεφτεται και δυσκολευει τον εαυτο του! "

Μωρε δεν γαμιεστε λεω γω..Ο καλος εγινε κακος και ο κακος καλυτερος;

παυση.

Προχθες εκανα παρτυ! Ολοι ηρθαν, καλα περασαμε..ομορφα θα 'λεγα . Μα στο τελος δεν εμεινε κανεις ικανοποιημενος. Φετος δεν υπαρχει θεμα να ασχοληθουμε ρε παιδια..Βρεστε κατι γιατι θα τρελλαθουμε..Φυσικα τα μεγαλα μεσα μαζικης ενημερωσης ελειπαν. Αλλιως θεματα θα χαμε να φαν κι οι "κοτες".

παυση.

Εσυ ρε φιλε, πως κατεντησες ετσι; πολυ απλος, κοινοτυπος..ολο τα ιδια και τα ιδια λες..δεν θυμαμαι εγω που κρατουσες τη σημαια και την στριφογυριζες λες κι ηθελες να πεις σε ολους "Εδω ειμαι ρε παιδια! Θαυμαστε με!" Τωρα πια χαθηκες κι εσυ..προφανως το διαλεξες αλλιως δεν εξηγειται..Ο καλυτερος δεν εισαι, ο χαμενος εισαι..δεν το βλεπεις ;

παυση.

Τι λεγαμε; Α ναι..η καρδια..δυσκολα τα πραματα..δυσκολα..

παυση.

Δεν βαριεσαι.."ολα στο μυαλο ειναι..οχι στη καρδια.." Χαχαχα! Εγραψες παλι εσυ..ανιδεος..θα σου 'ρθει που θα παει. Ολο και κατι θα γινει και θα δεις πως τιποτα δεν περναει απ'το μυαλο πριν περασει στη καρδια..Κι αν φυγει απ'το μυαλο, στη καρδια μενει παντα..Δεν βλεπεις τι πληρωνω εγω τωρα; Δεν βλεπεις..;

τελια ( και παυλα.. )

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Περιμένω μια μέρα να φανει που θα μαι εγω και θα βαζω το τέλος..μπορεί να μην μ'ακούς αλλα αυτά που γραφω μένουν για πάντα..ετσι κι εγω τα φυλακίζω εδω..Καποτε εβρισκα κατι στιχακια να σου γραφω..τα κολλουσα στον τοιχο, τα διαβαζα, τα θαυμαζα..μέσα μέσα σου λεγα πως πάλι εγραψα για σένα..και σε συγκινούσα..τα χαζα χρονια πέρασαν και δεν μ΄ακούμπησαν..μου φαινεται πως δεν θα μ'εκτιμήσεις ποτε..έρχεσαι, φευγεις..ξαναρχεσαι και στο τέλος ξαναφευγεις..Αλλωστε πια ολα αυτά δεν μ'αγγιζουν..Χθες έκανα γιορτή..Σήμερα απλα θεατής στη δική μου μάχη..Είμαι περηφανος για μένα. Κέρδισες ακομα μια φορα. Στεκομαι πανω στο ασπρο σκαμπο και κοιταω απ'το ψηλό παραθυρο. Το ξερες ότι περναει δρόμος πίσω..; Γι' αυτο και η φασαρία. Κι εγω που νόμιζα πως ηταν όλα στο μυαλό μου..Εγω ο χαζος κοιταζα εσένα στα ματια..Ναι, κερδίσες για δευτερη φορα. Μα καπου εδω παραδίνω και τα όπλα. Δεν θελω πια να προσπαθω, δεν θέλω πια να κοιταω, δεν θελω πια να ξερω τι κανεις, που βρίσκεσαι, αν είσαι καλα, πως ήταν η μέρα σου..τίποτα..Θέλω μόνο να ξέρω πως είναι να χάνεις..πως είναι να εγκαταλείπεις..δεν εχω μαθει ποτε..Θέλω εστω μια στιγμή να νιώσω πως είναι να γίνεσαι σκληρός σαν πέτρα και να χτυπάς στο κεφάλι μέχρι να πέσει το θυμα σου και να πνιγεί στον πόνο του..Αλλωστε πια όλα ειναι ενα παιχνίδι που πρέπει να κερδίσεις. Και θα κερδίσεις και σ αυτο ..και θα πρέπει στο τέλος να εισαι περήφανος που έχασες τα πάντα και κρατησες το τίποτα. Και σίγουρα αυτο το τίποτα θα δώσει κυρος και αξιοπρέπεια. Και οσο εσυ θα τρεχεις να προλαβεις μια επιταγη, εγω θα γραφω. Κι οσο εσυ θα κλαις να παρεις αυξηση, εγω θα βρίσκω τα κομμάτια μου...κι οταν πια θα μένεις στον 5ο ρετιρέ καπου σε αλλο γαλαξιά, εγω θα χω φυγει προ πολλου να κανω παρέα στ' αστέρια..Καπως ετσι μας φανταστηκα ψες..Κι ειπα να στο ζωγραφίσω μπας και το καταλαβεις..Κι εβαλα κοκκινο, κίτρινο και μπλε..μα δεν τα βλεπες. Γιατι στο μυαλό σου πια, το τίποτα πηδαει τη αχρωματοψία..και τα μάτια σου πια κοιτανε το κενό της καρδιά σου που την κοιμησες για να βγαλεις το ψεμα σου ξανα στη επιφανεια...Ειναι αστειο ποσο ευκολα γελιεσαι..ποσο ευκολα διαλεγεις την λυση που θα σου δωσει ευχαριστηση..Συγνωμη για σήμερα..μα τετοια παιχνιδια δεν ξερω να τα κανω..Οταν αγαπαω, δίνω. Κι οταν δίνω , δινω εμένα..Εσυ προφανως δίνεις οσο ειναι για να παρεις..Δεν αλλαζουμε, φιλε..δεν αλλαζουμε..εγω παντα θα αγαπαω εντονα και εσυ παντα θα ζεις στη ψευδαισθηση οτι η ζωη σου μπηκε πλεον σε πορεια.. Γραφω με κοκκινο μελανι αυτη τη φορα..Δεν αρκει το μπλε στυλο..Σε μια στιγμή του χρόνου προσπαθω να εξηγήσω ακόμα μια φορα το 'Δεν καταλαβαινω..' Ισως αυτή τη φορα το καταφέρω, πριν κατασπαραξουν τα λιονταρια τα συναισθηματα μου..Δεν μπορω να βρω τη λυση στο προβλημα μου..Οι εξισωσεις αυτες θελουν δυο ατομα για να λυθουν..

Υ.Γ. Μην ξεχασεις να βαλεις κατω απ τη πορτα μου τα παπουτσια..δεν θα χω που να κρυφτω το βραδυ στους εφιαλτες...

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

St(ill) for you..

Δεν φταίς εσυ που δεν ακούω τα βράδυα την καρδιά σου να χτυπάει..δεν φταις εσύ που δεν ακούω πια την ανάσα σου στο μαξιλάρι..και προπαντων δεν φταις εσύ που πια εκανα την μέρα μου νύχτα..Φταίνε καποιες μέρες που τα δύσκολα κρύβονται κάτω απ'την πολυθρόνα, μέσα στο ντουλάπι, πίσω απ'την πόρτα..ξαπλώνω ανάσκελα και κοιτάω το ταβάνι..καπου, κάπως, κάτι κρύβεται..είναι οι φόβοι μου, δεν ξέρω..οι χαρές που δεν λένε να κατέβουν, θα σε γελάσω..ξέρω μόνο πως σε μια μέρα μπορείς να ζήσεις μια αιωνιότητα..διαβασέ με, νιώσε με, μα πάνω απ'όλα κρατα με..τώρα που σ'έχω πιο πολυ ανάγκη, κράτα με..στέρεψαν όλα και δεν βρίσκω τρόπο να φέρω τη βροχή..

Προχθές ονειρευτηκα πως καθόμουνα δίπλα στο παραθυρό..σε κοίταζα απο μακρια στη γωνία του δρόμου να διαλέγεις λουλούδια..μαργαρίτες ήτανε..κίτρινες και ρόζ..εκοβες μια μια και τις εριχνες στο δρόμο..μεχρι που τελείωσαν εξω απ'τη πόρτα μου...δεν μπήκες μέσα..ανοιξα μα δεν μπηκες..περίμενες εμένα να κατέβω τα σκαλοπάτια..τα κατέβηκα, περπατησα τον κήπο..Απλωσες το χέρι και χαμογέλασες.."Πάμε..;"

"Πάμε..αυτό που κάνεις, θα στο χρωστάω.."