Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Κλ(ε)ινω


Κατεβαίνω τρια..ενα για τη ζωη μου ξοδεψα, ενα για τη ζωη που ξοδευω κι ενα για την απιαστη ζωη που ονειρευτηκα. Βγαινω στους δρόμους..γυρω μου φωτα..παιρνω φορα και χτυπαω στα φαναρια..ετσι το διαλεξα, ετσι το φανταστηκα..Καπου στο βαθος ενα σκυλι να γαβγιζει..για σενα που τρεχεις φορωντας τα καλα σου..λιγο δεξια ενα χερι απλωμενο ζητιανευει..ο,τι εχει απομεινει γινεται ομιχλη ξανα..κολλαει στο κορμι σου, απλωνει τη μοιρα σου και χανεται καπου στο βαθος. Εκει δεν υπαρχουν μεγαλα ''θέλω'', εκεί υπαρχουν μοναχα κατι μιζερα γιατι, κατι ντροπιασμενα ''πρεπει''..και δεν κλεινουν οι πληγες, μοναχα δινουν ρεσιταλ ερμηνείας στα κακογουστα στεκια που λατρευαμε..Σηκω, παρε ανασα και χορεψε, παρε τη βροχη και καν'την μανταλακια..και απλωσε τα ρουχα σου στον κιτρινο ηλιο να στεγνωσουν..ενας ταξιδιωτης, μια ηρεμη ανασα, ενα δεντρο ψηλο, τρια πουλια που δεν ξερω το ειδος .. δεν κλεινουν οι πληγες..τεσσερα χιλιομετρα στο πουθενα και δεν κλεινουν οι πληγες, πεντε παλιες καταμαυρες πολυκατοικιες και δεν κλεινουν οι πληγες..οχτω τρομαγένα παιδια κυνηγανε την τυχη τους και δεν κλεινουν οι πληγες..δυο μισοψοφια λιονταρια και δεν κλεινουν οι πληγες..

Πατησα γκαζι..θα το κανω..μ'αρεσει να ονειρευομαι,ξερεις..

1 σχόλιο:

Iv vI είπε...

Με δυο λιοντάρια δεν κλείνουν ποτέ οι πληγές...