Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Re _ vision _


Κάπως έτσι θα ξεκινήσω το ταξίδι..θα δώσω χρώμα και φωνή, θα δώσω υπόσταση..και στο τέλος θα δώσω εικόνα..Και θα το πάρω απ'το χέρι και θα περπατήσουμε μαζί. Θα βγούμε σ'ένα δρόμο που είναι στρωμένος με πετράδια..Και θα βρούμε το παλάτι..θα σπρώξω την πόρτα και θα την ρίξω κάτω με μανία..Μαγεμένος εγώ, στο μεγάλο γιατί εσύ..μην ψάχνεις άλλο..Οι νύχτες περνάνε και τα πολλα μου θέλω χάνονται σ' ένα γαλάζιο ξένο γαλαξία.. Κάποτε βρίσκαμε τα χάδια μας κρεμμασμένα στο μπαλκόνι..τώρα πια τα κρύβουμε στις τσέπες..

Νοσταλγώ..κρύβομαι μέσα στα μεγάλα μου παπούτσια..εκείνα που είχα ξεχασμένα στο πατάρι χρόνια και τα βρήκα στα σκουπίδια με κάτι παλιες καρτ ποσταλ..και κάτι μεγάλα κουτιά βρήκα. Γεμάτα με τα πραγματά σου..Κράτησα μόνο μια φωτογραφία..Αυτήν που όσες φορές κι αν την κοιτάξω, πάντα ζωντανεύει..Κι εσυ γελάς..σε θυμάμαι να γελάς..Και περιμένω εκείνη τη μέρα που θα γαργαλίσει η γλυκιά σου φωνή το νεκρό μου τύμπανο..

Περπατώ και πατώ στα σύννεφα..Πέτα με ψηλά, ακόμη πιο ψηλά..εκεί που δεν θα με βρεί κανείς..το'χω ανάγκη τώρα..σ'αγαπώ, σε σκέφτομαι και σε θυμάμαι..

2 σχόλια:

ολα θα πανε καλα... είπε...

"πέτα με ψηλά στον αέρα"...Πες μου,πώς είναι όταν κρέμονται χάδια από το μπαλκόνι;

Votsala sto pani είπε...

ειναι οταν βλεπεις ενα κτιριο και ενα απ'τα μπαλκονια του σου χαμογελαει .. εκει κρυβεται ερωτας, χαδι, αγαπη..