Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

Στον χρόνο

Μ'άρεσε η βροχή..είχα σταθεί σε μια σκηνή θεάτρου κι έβρεχε..Ετσι, απλά, γλυκά, σαν παλιά ταινία που οσο και να την λατρεύεις δεν θα καταφέρεις ποτέ να της δώσεις χρώμα..πάντα θα είναι η ίδια μαυρόασπρη ταινια..Κάποτε, ένας μάγος άπλωσε τα χέρια του στον ουρανό και ζήτησε απ'τα πουλιά να τον συγχωρέσουν που δεν μαγεψε τα συννεφα και βραχηκαν τα φτερά τους..Πληγωμένος απο τον εγωισμό του έπεσε στη θάλασσα..Μια αλλη φορά, ακόμη πιο παλια, ένας μεγαλος ποιητής μου έδειξε πως να γαληνέυω τη ψυχή μου..μου μαθε πως να γυαλιζω τις εικόνες του κόσμου μου και να τις κάνω πετραδια και κοσμήματα..μου δειξε πως να ταξιδευω στ'αστέρια..ετσι κι εγώ, δεν παει καιρός, έφυγα..

Κρατάω δυο νυχτολούλουδα για οδηγούς και πηδάω απο αστέρι σ'αστέρι..δεν φταιω εγώ, οι άλλοι μετρήσανε λαθος τις πληγές τους..

επαναφορά λειτουργίας..

2 σχόλια:

Νεράιδα της βροχής είπε...

υπέροχο αυτό που έγραψες τούτη τη φορά...

η βροχή πάντα κάνει το θαύμα της, ε;

;)

φιλιά βρόχινα...

ολα θα πανε καλα... είπε...

κράτα καλά μέσα σου το δώρο του ποιητή.Ανεκτίμητο...