Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Και όσο σε βλέπω να σβήνεις, τρεμοπαίζουνε και τα όνειρα που βλέπαμε τα βράδια..Δεν αξίζει να μιλάς για όσα πέρασαν...κι αν πληγώθηκα, είναι επειδή δεν με γνωριζες και ούτε θα με μάθεις ποτε..ειναι γιατί έμαθα μόνο να παιζω το παιχνίδι στα ίσα..Κι εγω ήθελα μονάχα να μην ξεχνάς..και κάποτε νόμιζα ο γελοίος πως ζούσες για σένα μόνο..και κάπου πίσω απ'τις σελίδες σε διαβάζω σκοτώνοντας το νόημα σου..Και διαγράφω κάθε τόσο τα βλέμματα που ήταν γεμάτα πίκρα..Δεν έχεις άλλο και είναι κρίμα..και καπως έτσι σε αφήνω να πέσεις..Οπως θές και όπως ξέρεις καλά να κάνεις..

Σε μια γραμμή του λεοφωρείου θα σε συναντήσω μια μέρα και θα πούμε το γεια με το βλέμμα. Και θα επιστρέψω το βράδυ σαν κλέφτης. Και θ'αφήσω πανσέδες και γασεμιά. Και θα κρατήσω την εικόνα φυλαχτό μου. Μην ψάξεις να με βρείς, βαρέθηκα. Μην μιλήσεις αλλο..Στα δίνω όλα σε μια μέρα και ξεμπερδέψαμε..

Ταξιδιώτες είμαστε και δεν ξέρω που κολλάω..Δεμένος χειροπόδαρα κάπου ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις..Κράτα απόσταση απ'την αλήθεια..Δεν σου ταιριάζει πια..

Εφτασε ο καιρος..δεν χάνω εγω..και το ξέρεις..