Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

Το Δεν

Είναι φορές που νιώθω πως θέλω να γράψω, μα δεν ξέρω τι..κάπου γύρω απ'το κενό υπαρχει μια στειρότητα έκφρασης που με σκοτώνει.. Εχω μάθει να περιμένω λύτρωση σε φόντο μαυρο..Θυμασαι, κάποτε μου 'χες πει να μην κλάψω.. και τι πιστευες..πως δεν θα το 'κανα..εκλαψα, μα εκλαψα για μενα..για αυτα τα λίγα που δεν ζήτησα μα έστω και διάφανα τ'ακούμπησα στα ονειρα μου και γίνανε μαργαριτάρια...γι αυτα τα ελαχιστα που ελαμψαν στον ουρανό μου σαν μικρές πυγολαμπίδες.. Δεν στερεψα..υπερβολή..; Υπερβολή είναι να λες ευχαριστώ και να γυρνάς την πλάτη..να λές μπορώ και να κλαίς τα βράδια την κατάντια σου..

Αδεια..μεγάλη ψυχή μα άδεια..σκόρπιες..μεγάλες ματιές σκόρπιες..μην κοιτάς..τώρα είναι η στιγμή που γυρνάς το βλέμμα..κοίτα αλλου..εκεί που κοίταζες και τότε..δεν γίνεται να μην θυμάσαι..ναι..εκεί..σκοτεινιάζει πια..και φευγουν..τα βλεπω να φευγουν..κρύβονται στο πισω μέρος του μυαλού μας και κάνουν παραστάσεις δωρεαν..όχι για όλους..για όσους έκλαψαν και δεν πόνεσαν..για όσουν πηραν μα δεν έδωσαν..για όσουν κλαίνε μα το δάκρυ τους έχει στερέψει..

Λόγια και όλο λόγια..χωρίς ουσία..χωρίς αρχή και τέλος..έτσι είμαστε κι εμείς οι άνθρωποι..Δεν μπήκε η αρχή..Δεν μπαίνει ούτε το τέλος..για ακόμη μια φορά ο χαμένος τα παίρνει όλα στο αστείρευτο και παράξενο Δεν..

''Δεν είμαστε, δεν κάνουμε, δεν ξέρουμε ..''

1 σχόλιο:

Νεράιδα της βροχής είπε...

είναι φορές που δεν βγαίνουν λέξεις στο χαρτί παρά μόνο κάτι ταξιδεμένες μικρές σιωπές. είναι κι αυτές απαραίτητες όμως προκειμένου να παίρνουμε δυνάμεις, όσο κι αν νομίζουμε πως βυθιζόμαστε...

φιλιά βρόχινα...