Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Ο κόσμος και ο πίνακας


Δώσε χρώμα..παρε δυο πινέλα και ζωγράφισε τον κόσμο σου..Αυτό τον κόσμο που κουβαλάς για χρόνια..Και φτίαξε ένα πίνακα χρώμα λαδί..μουντό και ξεχασμένο. Κάνε ένα καράβι που φεύγει. Και βάλε και μια καρέκλα στην έρημο να περιμένει ταξιδιώτη..και βάλε και πόνο..πολύ πόνο..Μόνο μη ξεχάσεις να βάλεις τα πουλιά..αυτά τα πουλιά που πετάνε και χτυπάνε λυσσασμένα στο πλαίσιο..

Μην τον κοιτάξεις πολύ..όσο να δείς για τελευταία φορά εκείνα τα τριαντάφυλλα. Τα θυμάσαι..; Σου χω μιλήσει και παλιά..κι αυτές τις μέρες όλο το παρελθόν αποζητώ..Κόκκινα, σκούρα..σχεδόν μαυρα..τα λατρεύω, ξέρεις..γιατί όσα χρόνια και να περάσουν θα'ναι πάντα στο μυαλό μου σαν κόκκινα σκουρα τριαντάφυλλα..Και καπου στη μέση θα με βρείς..Μια μαυρη, μεγάλη ορχιδέα..σπάνια, επικίνδυνη..Σαν εκείνες τις μέρες του κόσμου μου. Που όλο ζητούσα και όλο έπαιρνα στάχτες κι αποκαϊδια..ματωμένες Κυριακές και κομματιασμένα Σαββατα..και όσο περισσότερο έψαχνα, τόσο περισσότερο ο δρόμος μου μ' έβγαζε στη χώρα του Πάντα..πάντα εκεί, Ποτέ δίπλα μου..

Πόσοι έζησαν και πέθαναν εδώ, αναρωτηθηκα για μια στιγμή..όλο τα δύσκολα παλεύουμε και όλο τα εύκολα μας προσπερνούν και μας αφήνουν πίσω..Δεν θέλω δύσκολα πια..πάει εκείνος ο καιρός..τώρα πια το δύσκολο είναι να βρώ εμένα..Παίρνω δυο μπογιές..Μια μαυρη και μια κόκκινη..τη μαυρη τη λατρευω, τη κόκκινη τη μισω..Παίρνω φόρα και τις ρίχνω στον τόσο όμορφα ζωγραφισμένο κόσμο μου.."Οσο σε μισώ, τόσο σε λατρεύω!" του φωνάζω.. Μην κανεις φασαρία..θα μας ακούσουν..με τα μάτια..κι εγω..ίσως εγώ..μόνο εγώ..πάντα εγώ..ποτέ εγώ..κάποτε εγώ..τώρα εγώ..Κάνω αθόρυβα τις κινήσεις..Ολο και κάτι θα μ' αρέσει..Σήμερα είπα να ζωγραφίσω τον κόσμο με κάρβουνο..

2 σχόλια:

Νεράιδα της βροχής είπε...

ο κόσμος είναι ζωγραφισμένος με σκιές. μα πάντα υπάρχει ένα σκούρο κόκκινο για να θυμίζει πως κυλάει ακόμη ζωή...

φιλιά βρόχινα...

Votsala sto pani είπε...

το σκούρο κοκκινο το λατρευω..το εντονο ανοιχτό δεν μου πάει..

τη ζωη θυμίζει, δίκιο εχεις..

φιλια ;)