Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009


Ρομαντικός..θα θελα να μουνα ρομαντικος.. Να παίρνω το βράδυ μια γόνδολα και ν' αρμενίζω στα όνειρα. Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός. Τον κόσμο μου κάπου τον άφησα και δεν μπορώ να θυμηθώ που.. Ίσως να ήθελα να είμαι και ένας απλά περαστικός. Απ'τους λίγους που έχουν την τιμή να είναι περαστικοί..

Μια το σήμερα και μια το χθές. Κρατάω τα μάτια μου κλειστά για να μπορώ να αναπνέω. Δεν μ' αρεσει αυτο που γράφω. Δεν βρίσκω λόγια πια να ντύνω τις σιωπές μου. Προσπαθώ να θυμηθώ πως ήτανε πριν να αρχίσω να ονειρεύομαι. Μάλλον περισσότερο μου δίνει δύναμη το αιώνιο σκοτάδι που καταδίκασα το μυαλό μου να ζεί, παρά το φώς που με λούζει τα βράδια ..

Κολλάω. Γράφω και σβήνω. Προσπαθώ να βρώ τις λέξεις.. νιώθω πως ολα σταματησαν..ολα..ο χρόνος, τα συναισθηματα, οι σκεψεις .. Στέκομαι στη μέση μιας σκηνής και περιμένω τη στιγμή που τα φώτα θα σβήσουν. Θα αναψω το κερί μου και θα φωνάξω τ'ονομα σου ξανα.. Θυμάσαι εκείνη τη μέρα..; Εσυ καθόσουνα και δεν μιλούσες.. μόνο κοιταζες γύρω σου. Εκείνη τη μέρα σε ένιωσα πραγματικά. Εριξες τη μάσκα και τρελλαθηκες. Πηρες δυο δάδες και άρχισες να κάνεις κύκλους στο σκοτάδι. Δεν θυμαμαι καθαρα, μα νομιζω τραγουδούσες. Εδινες στη νυχτα μια λαμψη τόσο μαγική όσο τα φώτα της πόλης όταν αναβουν..

Τώρα πια δεν σε θυμάμαι .. τωρα κραταω κατι καρτ ποσταλ κιτρινιασμένες, γυμνές.. Κρατάω κάτι μέρες μαυρες κι ασύκωτες .. κρατάω κατι ωρες ατελείωτες ..

Θα θελα να 'μουν ρομαντικός.. σαν του λιγους που έμαθαν να κλείνουν τα ματια στο σκοτάδι και να φανταζονται τον ήλιο το πρωι .. Σαν τους λίγους που προσπαθούν να φτιάξουν τη μέρα τους πάνω σε αγριολούλουδα και χρυσανθεμα .. Σαν τους λίγους που ξέρουν πως γεννήθηκαν για ν'αγαπούν ..

Θυμασαι ..;

Κάποτε με φώναζες ρομαντικό ..

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

το θυμάμαι..
εσύ πρόσεχε μην το ξεχάσεις