Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Ξανά


Πέντε λεπτά ακόμη...Ισως να ζητούσα και κατι για τον δρόμο ..Απ' αυτά που ζητούσα μια και δυο φορές πιο παλιά, μα τώρα πια ταξιδεύουν μόνο στο μυαλό μου.

Μείναμε ξεχασμένοι κι οι δυό κάπου στον χρόνο. Καπου σε κάποια γωνιά. Χωμένοι με κάτι καρφία που μας τρυπούσαν τα μάτια και έβρισκαν τρόπο να μας φέρνουν δάκρυα. Πώς έχω αλλάξει, Θεε μου.. Κάποτε, σε κάποια χώρα κοίταξα το ρολόι μου και είχε γράψει 02:15 .. τώρα δεν κοιτάω ρολόγια..Μέχρι πριν δυο μέρες ανοιγα το παράθυρο κι έδινα πίστωση χρόνου στα άθλια κτίσματα που εγκατέλειψαν για χρόνια.. Τωρα πια δεν ξεχωρίζω το παράθυρο απ'τον τοίχο ..

Ξεκινάμε πάντα ανοίγοντας μια πόρτα . Μια πόρτα ξύλινη. Μια πόρτα πλαστική.. Καπου βαθιά στο μυαλό μου θα θελα όλες οι πόρτες που άνοιξα να έλιωναν σαν κερί. Να τις άναβα και να τις άφηνα να λιώσουν.. Δεν τις κλείνω.. Ποτέ δεν τις κλείνω.. Τις αφήνω ανοιχτές.. Να μπαίνει κρύος αέρας.. Ν' ανανεώνω την ψυχή μου που και που. Να βρίσκω τρύπιες κάλτσες και να τις απλώνω για ακόμα μια φορά στο σκοινί έξω στη αυλή μου.. Αυτή η αυλή θέλει σκάλισμα. Δεν ξέρω τι είμαι ..Και δεν με τρομάζει το παιχνίδι .. Τα χαρτιά μου είναι ανοιχτά. Με τρομάζει που δεν θέλω να μάθω . Με σκοτωνει που δεν χρείαζομαι να ξέρω..

Ψάχνω το γέλιο στη σιωπή. Μια μέρα ηλιόλουστη δεν έφτιαξε ακόμα ο ουρανός μου. Μου χουν λείψει αυτές οι μέρες. Μου φαίνονται τόσο μακρινες, που μπορώ ακόμα να σχηματίσω στα μάτια μου οτι δεν υπήρξανε ποτε .. Δεν ρωτάω. Φοράω τα ρούχα μου, μακιγιαρομαι και βγαίνω στο σανίδι. Κολλάνε τα λόγια μου. Η αλήθεια μου είναι πιο δυνατή. Δεν λέει να βγεί το ψέμα. Ο κόσμος κάτω άρχισε ήδη το χειροκρότημα..

Μην φύγεις.. δεν χρειάζεται.. Και μην πείς ξανά αυτά που πες προχθές.. Ητανε όμορφα..και τα όμορφα πονάνε ..

Φόρεσα τα σανδάλια μου ξανα ..

1 σχόλιο:

ILive2LoveMe είπε...

Ταξίδι ατελειώτο οι σκέψεις κι η ζωή μας. Όμορφο να είναι λέω πάντα. Κι όταν κακοτοπιά και πίκρα θα 'ρθει να φύγει γρήγορα, να ξορκιστεί.
Φιλιά , καλή εβδομάδα :)